Bijna veertig jaar later blijft ‘Predator’ de gouden standaard voor subversieve genreverschuivingen. In eerste instantie speelt de klassieker van regisseur John McTiernan uit 1987 als een typisch testosteronfestijn uit de jaren 80, waarbij Arnold Schwarzenegger naast andere spiermannen poseert en vrolijk naamloze slechteriken vermoordt (maar niet zonder een knipoog te geven). Pas dan stort het Zwaard van Damocles waarmee de film wordt geopend, waarin iets uit de ruimte de atmosfeer van de aarde binnendringt, in elkaar. Daarmee transformeert de film naadloos in een sci-fi slasher in de jungle van Midden-Amerika, waarbij Arnolds Nederlanders en haar paramilitaire metgezellen min of meer het equivalent worden van Laurie Strode en de andere tienermeisjes in John Carpenters ‘Halloween’. (Hoewel ik er vrij zeker van ben dat Jamie Lee Curtis zichzelf niet heeft gepoept tijdens de voorbereiding op die film, in tegenstelling tot een bepaalde ster “Predator”..)
Net terwijl Dutch evolueert naar Final Girl uit de film, wordt Shane Black’s betweter Rick Hawkins al snel het eerste slachtoffer van de titulaire buitenaardse jager. En gezien het feit dat Black net het script had verkocht aan ‘Lethal Weapon’ – een ander conventioneel project uit de jaren 80, vol scherpe teksten en actie – kort voordat hij aan ‘Predator’ werkte, zou het je vergeven zijn als je aanneemt dat hij de hand had bij het scripten van de schokkende ondergang van zijn personage. Alleen was dat blijkbaar niet het geval. Integendeel, wanneer geïnterviewd door De Hollywood-journalist Voor zijn mondelinge geschiedenis van de film uit 2017 gaf producer John Davis aan dat Black voornamelijk was gerekruteerd om herzieningen aan te brengen van het script dat aan Jim en John Thomas was toegeschreven. Zwart hield echter vol dat hij er alleen was om op te treden.
Hoe hebben de andere creatievelingen van ‘Predator’ dit opgevat? Black gaat de geschiedenis in als de eerste persoon die sterft aan de kaken van een Predator (ook bekend als Yautja) op het scherm.
Shane Black heeft niet veel geluk gehad met de Predator-franchise
In zijn verdediging, Zwart was al met verschillende projecten bezig toen hij ermee instemde om aan ‘Predator’ te werken, inclusief het herschrijven van ‘Lethal Weapon’, zijn eerste geproduceerde scenario. Je kunt dus begrijpen waarom hij liever had gezien dat ‘Predator’ slechts een acteeroptreden was gebleven, vooral als hij geen idee had of zijn schrijfcarrière op het punt stond een vlucht te nemen of tijdens het opstijgen zou exploderen. Het lijkt er echter op dat de producenten van de film vooral geïnteresseerd waren in zijn talent buiten het scherm. Zoals Davis zich herinnerde:
“(…) Ik ontmoette Shane in ‘Predator’ uit 1987. van de film.”
Om eerlijk te zijn, het eerste Yautja-slachtoffer zijn in een ‘Predator’-film is geen kleine eer, dus de producenten van de film hebben Black echt een plezier gedaan (ook al was dat niet hun bedoeling). Black zelf leek er ook niet al te veel last van te hebben, toen hij drie decennia later terugkeerde naar de franchise om mee te schrijven en het vervolg uit 2018, ‘The Predator’, te schrijven en te regisseren. Helaas werd een groot deel van Black’s welwillendheid jegens het pand waarschijnlijk tenietgedaan door zijn ervaring met het maken van die film, die het niet goed deed nadat hij tijdens de postproductie zwaar was aangepast (zoals hij en hij). Co-schrijver van “The Predator” Fred Dekker heeft er sindsdien dieper op ingegaan). Maar goed, het is nog steeds de nummer één Predator-dodelijkheid. Dit kan niemand hem meer afnemen.
