Van Roberto Scucci
| Gepubliceerd
Seizoen 5 van Vreemdere dingen bevat een aanzienlijk aantal stilistische veranderingen vergeleken met voorgaande hoofdstukken, maar er is één verandering in de karakterisering die meer benadrukt moet worden dan de andere. Joyce Byers is geschreven als een vorm van domme komische opluchting die haar voor de hand liggende intelligentie ondermijnt.
In het eerste seizoen maakten we kennis met een snelle maar ondernemende alleenstaande moeder uit de lagere middenklasse die in een buitengewone situatie terechtkwam. Wanneer Will op mysterieuze wijze verdwijnt, denkt de hele stad dat hij gek wordt van verdriet. Negeer de nee-zeggers en hang toch de kerstverlichting op. Hij vindt een manier om met de Ondersteboven te communiceren via de elektrische storingen die hij opmerkt, en spoort daarbij zijn vermiste zoon op.
Snel vooruit naar seizoen vijf en Joyce is nog steeds een geweldige moeder. De verandering in karakterisering gaat niet over zijn bedoelingen of zijn niet aflatende liefde voor zijn gezin, maar over zijn bewustzijn van de situatie. Dit is terug te voeren op een regel in “The Vanishing of Holly Wheeler”, waar Robin een duidelijke verwijzing naar maakt Terug naar de toekomst als aas, en Joyce trapt er helemaal in.
Hoe kon Joyce een Back to the Future-referentie missen?
Ik lees er misschien te veel in, maar de hele “Flux Capacitor”-uitwisseling tussen Joyce en Robin, die een licht moment van komische opluchting moest zijn voordat de zaken weer zwaar worden, werkt niet in Vreemdere dingen’ fictie.
Hier is de meest basale samenvatting van de situatie, en waarom het schrijven van deze uitwisseling een slechte dienst is voor Joyce als personage waar we sinds seizoen één voor pleiten. Will krijgt inzicht in Vecna en haar bijenkorfgeest nadat Robin een analogie maakt door haar hersengolven te vergelijken met een radioantenne. Will onderschrijft deze theorie omdat deze zo logisch is. Joyce, die terecht haar zoon beschermt, die de afgelopen vier seizoenen naar de hel en terug is geweest, wil niet dat hij weer aan een nieuwe gevaarlijke missie begint. Robin wijst naar het rode lampje op Joyce’s HAM-radio, suggereert dat de fluxcondensator kapot is en gebruikt deze leugen als middel om Will toch op de missie te krijgen.
Later, nadat Robin en Will al lang weg zijn en goed aan hun theorie hebben gewerkt, stuurt Joyce een radiobericht naar Jonathan, die met Steve en Dustin rondrijdt in de Squawk Van, en vraagt hem naar de Flux Capacitor. Hierdoor beseft de bende de streken van Mike en Robin. Woedend verlaat Joyce het radiostation op zoek naar haar zoon, zoals elke goede moeder zou doen. Maar hier is het probleem: Joyce is veel slimmer dan dat.
Een moeder van nerds die een groep nerdy vrienden heeft
Zoals ik al eerder zei, Joyce Byers is een geweldige moeder die haar kinderen de hel in jaagt en ze indien nodig terugbrengt. Wordt ze net als iedere werkende alleenstaande ouder te veel afgeleid door ouderlijke en professionele verplichtingen? Absoluut. Wat nog belangrijker is, ze is geestig en vindingrijk en heeft duidelijk enige beheersing van verschillende vormen van gecompliceerde analoge apparatuur die de gemiddelde inwoner van Hawkins niet kan doorgronden, dankzij het feit dat ze omringd is door een stel nerds. Dit doet mij geloven dat u er meer dan bekend mee bent Terug naar de toekomst overlevering, waardoor dit moment waarbij Robin en Will betrokken zijn, geen zin heeft voor zijn karakter.
Laten we het opsplitsen. Will verdween voor de eerste keer en keerde terug in 1983. Back to the Future werd uitgebracht in 1985. De Flux Capacitor, en zijn primaire functie, is een integraal onderdeel van de plot van de film. Joyce, wier jongste zoon zich graag als tovenaar verkleedt, spreekt vloeiend Kerkers en drakenen eet, slaapt en ademt sciencefiction met de rest van zijn vrienden moet hij ooit over de film hebben gesproken. Als ik een gokje moet wagen, heeft Joyce, de geweldige moeder die ze is, waarschijnlijk het weinige dat ze ter beschikking had uitgegeven om haar kinderen naar de bioscoop te brengen en de film te kijken. Er moest op zijn minst een versleten VHS-kopie aanwezig zijn Terug naar de toekomst rond het huis liggen.
Het is heel goed mogelijk dat de Duffer-broers ze wilden een bekende filmreferentie gebruiken voor massale aantrekkingskracht in een poging een grap te maken die het hele publiek zou begrijpen, maar ze hadden geen slechtere titel kunnen kiezen die Robin kon gebruiken om Joyce voor de gek te houden. Het feit dat ze de truc van Robin niet onmiddellijk heeft verijdeld, is niet bestand tegen kritisch onderzoek, omdat het niet bij haar karakter past. Ondanks de excentriciteiten van Joyce is hij veel slimmer dan dat. Door haar als dom te bestempelen, wordt haar karakter een ongelooflijke slechte dienst bewezen, omdat het niet alleen haar intelligentie ondermijnt, maar ook hoe goed ze is afgestemd op de belangen van haar zoon.
Rustig, het is maar een grapje
Er zijn veel veranderingen in de karakterisering sinds de première van seizoen 5, maar Joyce’s verschuiving naar dwaze komische opluchting is het meest irritant. Ze is nog steeds een supermoeder die goed op de situatie is afgestemd en aandacht heeft, maar op de een of andere manier wordt ze dom gespeeld. Ze is moeilijk om naar te kijken omdat ze nog steeds dezelfde Joyce Byers is uit seizoen één, maar zonder het scepticisme en de nieuwsgierigheid die haar karakter ooit dreef. Nu speelt ze alleen maar met knoppen op de achtergrond en mist ze voor de hand liggende sciencefictionreferenties waarvan zij juist zou moeten weten, gezien haar betrokkenheid bij de levens van haar kinderen.
Ofwel heeft ze de film nog nooit gezien, ofwel manipuleert Vecna haar achter de schermen, waardoor Will en Robin regelrecht in het gevaar kunnen stappen dat hij voor de finale in petto heeft. Hoogstwaarschijnlijk was het echter gewoon een misstap in de schrijverskamer ter wille van een slecht geïnformeerde wegwerpgrap.
