“(DE dood van Yasser Aboe Shabab) markeert het einde van een duister hoofdstuk – een hoofdstuk dat de geschiedenis en principes van onze stam niet weerspiegelde… De Tarabin-stam steunt het Palestijnse verzet in al zijn facties… weigert toe te staan dat de naam of de leden van onze stam worden uitgebuit om milities te vormen die de bezetting ten goede komen.’
Dit zei de Tarabin-stam in Gaza in een verklaring na de moord op een van zijn leden Yasser Aboe Shabab op 4 december. Er zijn tegenstrijdige berichten over hoe hij stierf en wie hem vermoordde. Sommigen zeggen dat Hamas-strijders hem hebben neergeschoten, anderen zeggen leden van zijn eigen stam. Hij werd naar verluidt naar een Israëlisch ziekenhuis gebracht, waar hij aan zijn verwondingen stierf.
Israël noemde de moord eerder een “stammenconflict” dan een straf voor zijn medewerking; dit was ook het standpunt van de militie van de Popular Forces, onder bevel van Abu Shabab. Dit verhaal negeert uiteraard het feit dat zijn eigen stam hem als een collaborateur zag en zijn dood verwelkomde.
Gedurende de oorlog was de naam van Abu Shabab synoniem met samenwerking met Israël. Het is een belangrijke partner in Gaza geweest bij het verzekeren van een veilige doorgang voor Israëlische troepen, het zoeken naar Israëlische gevangenen, het vermoorden van leden van het Palestijnse verzet en, het meest berucht, het plunderen van hulpvrachtwagens. Voordat hij werd vermoord, werd Abu Shabab naar verluidt overwogen voor de benoeming van Israël tot gouverneur van Rafah.
Zijn dood is een klap voor de pogingen van Israël om een nieuwe Palestijnse regering in Gaza te vestigen, die tegemoet komt aan zijn wensen en de Palestijnen onderdrukt. Het is nog maar eens een bewijs dat het Palestijnse volk de koloniale overheersing nooit zal accepteren.
Decennia lang heeft Israël collaborateurs gebruikt om de Palestijnse eenheid en het Palestijnse bestuur te ondermijnen. Begin jaren tachtig leidde hij de oprichting van zogenaamde ‘dorpsliga’s’ op de bezette Westelijke Jordaanoever. Deze vertegenwoordigden lokale overheidsinstellingen onder leiding van individuen die door Israël werden gefinancierd en beschermd in ruil voor hun loyaliteit. Het doel was om de invloed van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie te verminderen en verdeeldheid te zaaien. De liga’s werden echter door de Palestijnen als onwettig verworpen en het hele initiatief stortte binnen een paar jaar ineen.
Nu probeert Israël hetzelfde model in Gaza te kopiëren. Het financieren en bewapenen van Abu Shabab moest een centrum van dwangmacht in Gaza creëren, dat volledig loyaal zou zijn aan Israël. Het zou de Israëlische bezetting in staat hebben gesteld het verzet op te sporen en zijn strijders uit te roeien, zonder dat daar soldaten bij betrokken hoefden te worden of de diplomatieke kosten daarvoor hoefde te dragen.
Zelfs als Abu Shabab er niet in was geslaagd de controle over Rafah of heel Gaza te vestigen, zou het zaaien van interne conflicten voldoende voordelig zijn geweest voor Israël. Het zou de interne veiligheid van Gaza hebben ondermijnd, de cohesie van de Palestijnse samenleving hebben geschaad en mensen ertoe hebben aangezet te vertrekken.
Maar net als in het verleden was het Israëlische plan gedoemd te mislukken.
Hoewel Abu Shabab aanzienlijke financiële en militaire steun ontving van de bezetting, slaagde hij er niet in zijn stam ervan te overtuigen hem te volgen, of de bevolking van Rafah om zich bij hem aan te sluiten. Hij slaagde erin uitsluitend eerder gedetineerde takfiri-extremisten, criminelen en collaborateurs te rekruteren.
De overgrote meerderheid van de Palestijnen zag hem als een collaborateur. Abu Shabab kon zelfs niet rekruteren onder degenen die zich verzetten tegen of een hekel hebben aan de verzetsfracties, omdat ook zij hun principes niet zouden prijsgeven en zich zouden inzetten voor de genocidale macht die elke dag Palestijnen doodt.
Terwijl Abu Shabab Israël ter plaatse technische en veiligheidsdiensten voorzag, was zijn macht volledig gebaseerd op misdaad en diefstal, waardoor hij eenvoudigweg een gehate verrader was en geen leider. Ondanks dat hij in video’s opschepte over het schenken van gestolen hulp aan de armen of het bouwen van tentensteden uit geplunderde tenten, slaagde hij er niet in de mensen achter zich te krijgen.
Het Israëlische plan om Abu Shabab tot gouverneur te benoemen mislukte omdat er geen rekening mee werd gehouden dat het niet mogelijk is een legitieme regering op te bouwen op basis van misdaden.
Hoezeer Israël hem ook probeerde te beschermen, zijn dood was onvermijdelijk. Zijn stam en anderen in Rafah konden zijn medewerking aan de bezetting niet aanvaarden, wat hun eer en hun al lang bestaande morele fundament schaadde.
Toen het nieuws over de dood van Abu Shabab zich verspreidde, vierden de mensen in Gaza feest, gingen de straat op en deelden snoepjes uit. Palestijnen die verschillende opvattingen hadden over de acties van Hamas waren verenigd in vreugde. De poging van Israël om de toekomst van Gaza in handen te krijgen is afgebroken.
De dood van Abu Shabab bracht uiteindelijk een krachtige boodschap over: iedere medewerker is een doelwit en geen enkele medewerker kan legitimiteit verwerven. Na ruim twee jaar genocide is de geest van het Palestijnse volk niet gebroken; zij hebben hun land en hun rechtvaardige zaak niet opgegeven.
De standpunten in dit artikel zijn die van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs de redactionele positie van Al Jazeera.
