Privacy is niet dood. Vraag het maar aan Kristi Noem.
De secretaris van het ministerie van Binnenlandse Veiligheid heeft in 2025 geprobeerd het Amerikaanse publiek van die identificatie te overtuigen zwervende groepen gemaskerde federale agenten EN “doxen‘ – en dat het onthullen van de identiteit van deze overheidsfunctionarissen ‘geweld.” Noem heeft op beide punten ongelijk, zeggen juridische experts, maar haar beschuldigingen van doxing benadrukken een centraal conflict in het huidige tijdperk: toezicht gaat nu beide kanten op.
De komende bijna twaalf maanden President Donald Trump voor de tweede keer aan de macht is gekomen, is het leven in de Verenigde Staten verscheurd door meedogenloze arrestaties en invallen door functionarissen van de Immigration and Customs Enforcement, Customs and Border Protection, en federale, staats- en lokale autoriteiten plaatsvervanger immigratieacties uit te voeren. Veel van deze agenten verbergen hun identiteit op grond van de door de overheid goedgekeurde basis dat ze gevaar lopen. Inwoners van de VS hebben als reactie daarop de documentatie van wetshandhavingsactiviteiten uitgebreid tot schijnbaar ongekende niveaus.
“ICE watch”-groepen hebben dat wel verscheen in het hele land. Ze verschenen op (toen verdween hij uit) Apple- en Google-appstores. Socialemediafeeds staan vol met video’s van onbekende agenten confronteer mannen op parkeerplaatsen, vrouwen op de grond gooienEN gezinnen uit elkaar scheuren. Van Los Angeles tot Chicago tot Raleigh, North Carolina: buren en voorbijgangers haalden hun telefoons tevoorschijn om de arrestatie en verdwijning van leden van hun gemeenschap in de Trump-administratiemachine vast te leggen.
Dat wil natuurlijk niet zeggen dat het nieuw is. Documenteer de activiteiten van wetshandhavingsinstanties om de zei hij, zei hij De machtsongelijkheid tussen politie en burgers is praktisch een Amerikaanse traditie, zegt Adam Schwartz, directeur privacyrechtzaken bij de Electronic Frontier Foundation, een non-profitorganisatie op het gebied van burgerlijke vrijheden. “Dit gaat in ieder geval terug tot de Democratische Conventie van 1968, toen journalisten politieagenten documenteerden die oproer maakten en demonstranten sloegen – en logen over wie verantwoordelijk was”, zegt hij.
Jennifer Granick, advocaat bij het Speech, Privacy, and Technology Project van de American Civil Liberties Union, zegt dat de praktijk waarschijnlijk ‘eeuwen’ teruggaat. Het documenteren van politieactiviteiten is waarschijnlijk net zo oud als het politiewerk zelf. “Het verschil (vandaag) is dat de technologie ertoe heeft geleid dat iedereen altijd een videorecorder bij zich heeft”, zegt Granick. “En dan is het heel makkelijk om de opname openbaar te maken.”
Niet-journalisten die politieactiviteiten registreerden, werden mainstream nadat een omstander, George Holliday, in maart 1991 agenten van de politie van Los Angeles op video had opgenomen die Rodney King, een zwarte man, op brute wijze sloegen en de beelden met lokale media deelden. De video zou een nationale afrekening op gang brengen over ras en politiewerk in het moderne Amerika.
