Waar Dhurandhar neigde naar een agressieve bloeddorst door zijn harde verhalen, Schreeuw het beweegt zich in de tegenovergestelde richting en vraagt ons om mensen te zien die verder gaan dan uniformen, slogans of facties, merkt Mayur Sanap op.
Wanneer een soldaat in een oorlog omkomt, wordt hij vaak gereduceerd tot een nummer op de slachtofferslijst. We herinneren ons misschien hun gezicht of naam niet, alleen dat ze deel uitmaakten van de strijd.
Films zijn altijd geïnteresseerd geweest in het presenteren van heroïsche verhalen op het scherm en dit heeft een eigen genre geopend.
In die zin lijkt een biopic over een oorlogsheld misschien bekend of zelfs voorspelbaar terrein (bijvoorbeeld de recente 120 Bahadur).
Regisseur Sriram Raghavan wijkt af van zijn gebruikelijke thrillers en presenteert een verhaal vol heldendom Schreeuw Dit eert Arun Khetarpal uit de tweede lijn, de jongste ontvanger van de Paraam Vir Chakra, India’s hoogste onderscheiding voor dapperheid in oorlog.
Raghavan, samen met zijn oude medewerkers Rijit Biswas en Poja Ladha Surti (Badlapur, Andhadhun, vrolijk kerstfeest), presenteert een spannende biopic, maar het gaat niet alleen om grote heldendaden.
Dit is een respectvolle biopic over Khetarpal, wiens moed en tragedie op jonge leeftijd worden weerspiegeld in de krachtige titel van de film.
Schreeuw overtreft de verwachtingen als we materiaal in de vorm van een biopic over oorlogshelden een belangrijke film uit onze tijd zien vertellen.
De film blijft gericht op de menselijke kosten van oorlog en op wat er verloren gaat elke keer dat geweld wordt genormaliseerd.
Deze gevoelige interpretatie is tegengesteld aan de toon van Aditya Dhar Dhurandhar eerder ingesteld.
Waar Dhurandhar neigde naar een agressieve bloeddorst door zijn harde verhalen, Schreeuw het beweegt zich in de tegenovergestelde richting en vraagt ons om mensen verder te zien dan uniformen, slogans of facties.
De film benadert het nationalisme met mate en zonder de tegenpartij op oneerlijke wijze te kleineren in haar onwankelbare pro-menselijkheidsstandpunt. Hij weigert Pakistan en zijn bevolking af te schilderen als een onherstelbaar monster, net als dat van Meghna Gulzar Razi.
Het punt Schreeuw maakt is eerlijk en direct: oorlog kost meer dan het geeft.
De emotionele impact van de film neemt toe als je beseft dat het niet de uitvinding van de schrijver is. Het is een waargebeurd verhaal, gevormd door echte mensen die dit verhaal daadwerkelijk hebben meegemaakt.
De film plaatst Dharmendra in het middelpunt van de centrale boodschap, en voor een film over de verloren held draagt het laatste optreden van de Bollywood-legende bij aan het emotionele gewicht van de film.
Hij speelt Arun’s vader Brigadier ML Khetarpal.
Het jaar is 2001.
Brigadegeneraal Khetarpal gaat voor een driedaags bezoek naar Pakistan om oude herinneringen op te halen aan zijn verloren huis en de mensen van wie hij werd gescheiden nadat hij tijdens de partitie naar India was gemigreerd.
Het wordt georganiseerd door brigadegeneraal Khwaja Mohammed Naseer (Jaideep Ahlawat), een Pakistaanse legerofficier.
Op een van de meest aangrijpende momenten van de film spreekt Naseer met oprecht verdriet en respect voor de moed van Arun Khetarpal.
Hij geeft toe dat hij degene was die hem in de oorlog tussen India en Pakistan van 1971 heeft vermoord.
Wat een moment van bitterheid had kunnen zijn, verandert in een zeldzame menselijke band die verder gaat dan het idee van vijanden.
Het woord ‘vijand’ wordt ook met stille impact in de film gebruikt.
Naseer zegt tegen brigadegeneraal Khetarpal: ‘Arun hij wilde de vijand verslaan.’
Brigadegeneraal Khetarpal vraagt: “Welke vijand?‘
Deze lijn herkadert alles.
Hij is ver van zijn vaderland, aan de andere kant van de grens, waar hij warmte, vrijgevigheid en gedeelde herinneringen vindt in het buurland. De film dwingt ons om onze gevoelige kant aan te boren door ons zachtjes te vragen: zijn we echt zo verschillend van elkaar?
Wat interessant is, is dat het Raghavan niet ontbreekt aan zijn gebruikelijke filmnerd-accenten, samen met zijn familiale liefde voor de stad Pune, waar Arun Khetarpal zijn tijd doorbracht als cadet aan de National Defense Academy.
Deze details komen naar voren in de tedere momenten tussen Arun en Kiran, prachtig gespeeld door een lichtgevende Simar Bhatia, die zichzelf opwerpt als een talent om op te letten.
Van ronddwalen door oude cafés tot het vangen van Rajesh Khanna Aradhana in een bioscoop met één scherm, omgeven door handgeschilderde filmposters, dompelt de film je onder in de nostalgische sfeer van vervlogen tijden.
Het enige probleem zijn de generieke liedjes en hun vreemde plaatsing in het verhaal, waardoor het momentum vaak wordt doorbroken.
De film wint aan intensiteit en kracht tijdens de meedogenloze momenten van de oorlog, terwijl het Indiase leger met zijn tanks Pakistan binnenstormt.
Raghavan toont zijn kaliber in het leiden van de oorlog zonder de weergave van geweld te overdrijven.
Het helpt ook dat de film technisch in orde is.
De van nature onschuldige ogen van Agastya Nanda vangen Aruns enthousiasme en opwinding bij het idee om zich bij het leger aan te sluiten.
Diezelfde ogen zijn net zo krachtig als ze woede uitstralen terwijl de film zijn reis volgt van jonge cadet tot geharde soldaat.
Deze actiescènes zijn zeker spannend, maar het zijn de rustigere momenten waar Schreeuw wijst erop dat oorlog een hel is, aan welke kant je ook staat.
De film kan ook gezien worden als aanvulling op Maddocks eerdere militaire drama Kracht van de hemel.
In Kracht van de hemelHet personage van Akshay Kumar reist naar Pakistan om de waarheid te achterhalen over een collega-officier, een fictieve versie van Maha Vir Chakra-held Ajjamada Boppayya Devayya.
Naast elkaar bekeken delen de twee films hetzelfde uitgangspunt, verteld vanuit verschillende perspectieven.
Oorlog is de hel mag dan geen nieuwe boodschap zijn, maar deze is wel voor herhaling vatbaar en Raghavan verwoordt deze hier krachtig.
Dit had gemakkelijk kunnen opvallen als een van de beste films van het jaar als het op de oorspronkelijk geplande kerstdatum was uitgebracht. Nog steeds, Schreeuw begint de filmkalender van 2026 positief.
Schreeuw Beoordeling Beoordeling Beoordeling:
