WAARSCHUWING: verontrustende INHOUD Deze buitengewone vrouw staat bekend als ‘het meisje dat uit de lucht viel’ en heeft een verhaal als geen ander, toen ze een vliegtuigongeluk overleefde waardoor ze strandde in het Amazone-regenwoud.
Op slechts 17-jarige leeftijd viel deze vrouw 3.000 meter uit een vliegtuig en stortte neer in de Amazone Regenwoudwaar ze geen andere keus had dan te vechten om te overleven, helemaal alleen.
Tijdperk Kerstmis Eva toen Juliane Koepcke uit Lima op een vlucht stapte, Peru met zijn moeder, niet wetende dat dit de laatste keer zou zijn dat hij haar zou zien. In 1971 werd de vliegtuig De tiener zat vol met mensen die graag naar huis wilden met Kerstmis en maakte een turbulente vlucht mee die in een zware, donkere wolk terechtkwam. Toen namen de zaken een vreselijke wending. Tien minuten later ontdekte ze een groot, helder wit licht op de buitenste motor, terwijl haar moeder zich naar haar toe draaide en zei: “Dit is het einde, het is allemaal voorbij.” Voordat hij het wist, maakte het vliegtuig een duikvlucht en het enige dat hij kon horen waren geschreeuw en het diepe gebrul van de motor voordat het 3.000 meter uit de lucht stortte.
Ze heeft vage herinneringen aan de vrije val zelf, maar verloor het bewustzijn totdat ze bijkwam, dit keer liggend op de vloer van het regenwoud, vastgebonden op de driezitsbank waarop ze in het vliegtuig zat. De stoel van haar moeder naast haar was volkomen leeg. Na de val brak ze haar sleutelbeen, met diepe snijwonden in haar benen tot gevolg. Wat ze toen nog niet wist, was dat ze een kruisband in haar knie had gescheurd. Hoewel ze kon lopen, veranderde wat leek op een lichte blessure al snel in een nachtmerrie toen ze dagenlang alleen in het regenwoud ronddwaalde, alleen gekleed in een mini-jurk.
Na tien dagen van eenzaamheid en vechten om te overleven kon Juliane het nauwelijks volhouden: uitgeput van de reis, de koude nachten, het gebrek aan voedsel en haar steeds erger wordende wonden. Terugdenkend aan deze keer zei ze: “Ik voelde me zo alleen, alsof ik me in een parallel universum bevond, ver van enig mens.” Hij zag een boot langs het water en dacht dat het een hallucinatie was, maar hij stak zijn hand uit en raakte hem aan, maar ontdekte dat het echt was. Toen zag ze een junglepad dat haar naar een hut leidde met een buitenboordmotor en een liter benzine. Toen herinnerde ze zich een oud trucje van haar vader.
Diezelfde dag was een wond aan zijn rechterbovenarm, zo besefte hij, besmet met maden “ongeveer een centimeter lang”. Zijn hond had ooit een soortgelijke infectie en zijn vader gebruikte kerosine om de wond aan te brengen, dus met dat in gedachten zoog hij de benzine op en smeerde deze direct op de wond.
Ze had enorme pijn toen de maden zich verder in de wond baanden en ze trok er ongeveer dertig maden uit die zich tegoed deden aan haar huid. Ze zei dat ze ‘erg trots op zichzelf’ was omdat ze haar wonden had behandeld en, omdat ze zich uitgeput voelde, de nacht op die plek had doorgebracht.
Een paar dagen eerder was Juliane oog in oog gekomen met haar eerste waarneming van andere mensen, behalve dat het medepassagiers in het vliegtuig waren, die niet het geluk hadden om te overleven. Hij had een gier horen landen, waarvan hij wist dat dit een teken van de dood was, omdat ze zich aangetrokken voelen tot rottend vlees. “Toen ik de hoek van de kreek omsloeg, vond ik een bankje met drie passagiers ondersteboven aan de grond vastgeplakt”, vertelde hij de BBC. “Ik was verlamd van paniek. Het was de eerste keer dat ik een lijk zag.”
Hoewel ze op haar elfde en laatste dag, gestrand in de Amazone, de stemmen van verschillende mannen hoorde, waarvan ze zei dat ze leken op ‘het horen van de stemmen van engelen’. Ze waren gealarmeerd door haar aanwezigheid en dachten dat ze misschien een watergodin was, een mythologische vrouw die populair was in de plaatselijke folklore.
Totdat ze Spaans tegen hen begon te praten, en ze enige veiligheid voor haar konden vinden. Haar wonden werden behandeld en ze werd al snel teruggebracht naar de bewoonde wereld. Nadat Juliane een draaikolk van wanhoop had meegemaakt en van alle middelen was beroofd, werd ze de volgende dag herenigd met haar vader, die zo overmand was door emoties dat zijn dochter nog leefde dat hij nauwelijks kon praten. De dagen die volgden, werden verwoed doorgebracht met het opsporen van updates over de verblijfplaats van zijn moeder, tot 12 januari, toen haar lichaam eindelijk werd ontdekt. Helaas kwam ze niet om het leven bij de crash en overleefde ze een paar dagen. Julie zei: “Ik ontdekte dat ze de crash ook overleefde, maar ernstig gewond was en niet kon bewegen. Ze stierf enkele dagen later. Ik moet er niet aan denken wat haar laatste dagen waren.”
Na de gruwel van het ongeval keerde Julie terug naar West-Duitsland, waar ze volledig herstelde. Net als haar ouders studeerde ze biologie aan de Universiteit van Kiel en studeerde af in 1980. Na haar doctoraat aan de Ludwig Maximilian Universiteit van München keerde Julie terug naar Peru waar ze onderzoek deed, gespecialiseerd in vleermuizen.
Ze trouwde in 1989 met de Duitse entomoloog Erich Diller. Haar geliefde vader stierf in 2000 en Julie werkt nu als bibliothecaris bij de Beierse Staatscollectie voor Zoölogie in München.
