Van Tracey Emin’s historische overzichtstentoonstelling in het Tate Modern tot Rose Wylie aan de Royal Academy, hier zijn de tentoonstellingen die je niet mag missen in 2026
Als het om grote tentoonstellingen gaat, zullen vrouwen volgend jaar opvallend in de schijnwerpers staan dankzij een enorme oogst aan eersteklas vitrines en retrospectieven in enkele van de meest gerespecteerde galerijen van het land. Tate Modern heeft een bijzonder fantastisch programma met onder meer een grote showcase van Tracey Emin’s 40-jarige carrière, een verkenning van het leven en werk van Frida Kahlo, en een tentoonstelling over de invloed van Ana Mendieta. Elders zullen de speelse schilderijen van Rose Wylie de muren van de Koninklijke Academie vullen, terwijl de bijzondere en surrealistische visie van Elsa Schiaparelli op grote schaal zal worden tentoongesteld in de V&A.Iedereen die op zoek is naar een beetje nostalgie kan intussen aan de slag De jaren 90 tentoonstelling in Tate Modern, met foto’s, schilderijen en mode die een decennium definieerden.
Tracey Emin: A Second Life bij Tate Modern: 17 februari – 31 augustus 2026
Ooit een rebel, wiens ongelooflijk oprechte werken, vooral haar Turner Prize-winnende bed, het publiek choqueerden: Emin is nu een RA en een dame. Zijn volgende tentoonstelling, A Second Life, onderzoekt 40 jaar van zijn uiteenlopende praktijk op het gebied van beeldhouwkunst, tekenen, schilderen, video en textiel, waaronder de met de Turner Prize bekroonde video Why I Never Became a Dancer en My Bed. De tentoonstelling is, zoals de naam al doet vermoeden, opgedeeld in de periode vóór Emins diagnose van kanker en de periode erna, gekenmerkt door haar toewijding aan de schilderkunst. Deze nieuwe stukken zijn kenmerkend bot en brutaal eerlijk: I Followed You To The End toont een figuur die letterlijk in het dieprode druipt dat een soort kenmerkende Emin-tint is, terwijl handgeschreven biechtteksten zich eronder uitstrekken.
Francisco de Zurbarán in de National Gallery: 2 mei – 23 augustus 2026
De dramatische, robuuste en enigszins verontrustende schilderijen van Francisco de Zurbarán markeerden hem als een van de meest invloedrijke kunstenaars van het baroktijdperk: hij schilderde religieuze altaarstukken en devotionele schilderijen voor de kerk, en had particuliere beschermheren, waaronder de koning van Spanje. Hij maakte ook levendige stillevens die vaak dienen als metaforen voor heilige toewijding. Als het vastgebonden, liggende lammetje van Agnus Dei je bekend voorkomt, kan het zijn dat het onlangs door de bekroonde schrijver Otessa Moshfegh als dekmantel voor Lapvona werd gebruikt. Maar zelfs zonder enige context is het simpelweg zien van deze schilderijen – en het bewonderen van zijn geweldige behandeling van licht en schaduw – echt een ervaring.
Schiaparelli in het V&A Museum: vanaf 28 maart 2026
Insecten rustend op de rand van een eenvoudige strohoed, acrobaten die springen op een Pepto Bismol-kleurig zijden overhemd, een hoofdtooi in de vorm van een omgekeerde sneaker, de hak een schokkend roze kegel. Dit zijn slechts enkele van de surrealistische creaties van Elsa Schiaparelli die te zien zullen zijn in wat de eerste tentoonstelling in Groot-Brittannië is waarin de Italiaanse ontwerper centraal staat. De collectie weerspiegelt 100 jaar Schiaparelli’s invloed en innovatie (het modehuis is nog steeds trouw aan zijn roots onder Daniel Roseberry, de huidige creatief directeur), inclusief de samenwerking met artiesten als Man Ray en Salvador Dali. Deze show belooft meer dan alleen kleding, maar een slimme, mooie en vreemde beeldtaal.
De jaren 90 bij Tate Britain: 1 oktober 2026 – 14 februari 2027
Groot-Brittannië in de jaren negentig zal altijd worden gezien als een tijd van koele rebellie, waarin een meedogenloze recessie van zich afschudt en mensen een gevoel van optimisme over de toekomst achterlaat dat zich manifesteerde in de popcultuur, design en kunst. Blur en Oasis voerden oorlog, wij waren topmodellen als supermodellen en de Young British Artists brachten het establishment op zijn kop. Nu zal de sensatie van dat hedonistische decennium blootgelegd worden in The 90s, een verzameling werk onder redactie van de voormalige Britse Vogue-redacteur Edward Enninful OBE. In de jaren 90 wordt gekeken naar enkele van de belangrijkste creatieve figuren die dit decennium zo iconisch en gedenkwaardig hebben gemaakt. Beelden van fotografen als Juergen Teller en Corinne Day worden vergeleken met de schilderijen van Yinka Shonibare en de kleding van Vivienne Westwood.
Rose Wylie aan de Koninklijke Academie: 28 februari – 19 april 2026
Een mix van enkele van haar meest geliefde stukken met nieuw werk, dit wordt de grootste tentoonstelling van Rose Wylie’s schilderijen ooit. Wylie’s werk staat bekend om zijn speelsheid: elk schilderij wemelt van kleur- en culturele referenties uit verschillende vakgebieden, waaronder literatuur, roddels over beroemdheden en het middeleeuwse Engeland. Vrouwen, woorden en dieren, evenals een specifiek rood, zijn terugkerende thema’s, maar er is zeker opwinding bij het vooruitzicht elk stuk te decoderen. Wylie, nu 90 en toch op het toppunt van zijn kunnen lijkt te staan, is een bevredigend voorbeeld van hoe talent de boventoon voert in een wereld die geobsedeerd is door de jeugd en de ‘slimme jongeman’-cultuur. Wylie’s kunst is gedurfd en opvallend, en herinnert ons eraan dat het leven vol kleine, vaak grappige, maar niet minder ontroerende momenten is.
Frida: The Making of an Icon bij Tate Modern: 25 juni 2026 – 3 januari 2027
Tegenwoordig wordt de aanduiding ‘icoon’ haastig gebruikt, maar in het geval van Frida Kahlo is dat volkomen terecht: ondanks verschillende ernstige gezondheidsproblemen werd ze een van de meest invloedrijke kunstenaars aller tijden, een politiek activiste en een feministische pionier. De komende tentoonstelling zal niet alleen 130 van zijn schilderijen omvatten, maar ook persoonlijke foto’s en memorabilia. Er zullen ook ongeveer 80 werken te zien zijn van schilders die met Kahlo hebben samengewerkt, evenals van kunstenaars die door haar zijn geïnspireerd. Ook zal het concept van Kahlo als cultureel fenomeen met een onmiddellijk herkenbaar fysiek beeld worden onderzocht, dankzij zowel een kenmerkende persoonlijke stijl als haar talrijke zelfportretten.
Marilyn Monroe: Een portret in de National Portrait Gallery: 4 juni – 6 september 2026
Het is moeilijk om onverschillig te blijven tegenover Marilyn Monroe. Ongelooflijk beroemd (ze was een van de meest gefotografeerde mensen ter wereld), maar toch mysterieus en tragisch – ze zei ooit: “Ik ben altijd alleen, wat er ook gebeurt.” Deze tentoonstelling wordt gehouden ter herdenking van wat Monroe’s honderdjarig bestaan zou zijn geweest en bevat portretten van enkele van de grootste schilders en fotografen aller tijden. Van het hoge contrast en de kleurexplosie van de pop-art van Andy Warhol tot de openhartige foto’s van zijn vertrouweling Sam Shaw. Vroege beelden van haar als tiener-pin-up-model in de jaren veertig tonen een onstuimige mix van onschuld en ambitie. De laatste beelden van haar glimlachend en ontspannen, gewikkeld in een groene handdoek, gemaakt op het strand van Malibu in 1962 (hetzelfde jaar dat ze Happy Birthday zong voor president JFK een paar maanden voordat hij stierf) verraden weinig van de persoonlijke onrust die een spraakmakende scheiding haar had bezorgd. Haar in zoveel verschillende vormen te zien, maar nog steeds onmiskenbaar zichzelf, is een traktatie voor diehard fans en degenen die nieuw zijn in haar verhaal.
Mrinalini Mukherjee in Hepworth Wakefield: 21 mei – 1 september 2026
De sculpturen van Mrinalini Mukherjee vormen een spannende assemblage in Hepworth Wakefield voor een uitgebreid overzicht van de productie van de Indiase kunstenaar gedurende een veertigjarige carrière. Ze stond vooral bekend om haar indrukwekkende, ingewikkelde textielstukken gemaakt met macramé, de kunst van het knopen van vezels tot patronen. Hoewel zacht, zijn deze sculpturen enorm groot en staan ze niet ondersteund – zowel abstract als figuratief (maar ook geen van beide). De tentoonstelling omvat ook bronzen en keramiek, aquarellen en etsen, die het bereik en talent van Mukherjee illustreren, letterlijk binnen handbereik.
Ana Mendieta bij Tate Modern: 9 juli 2026 – 10 januari 2027
Deze showcase, de eerste uitgebreide tentoonstelling van Mendieta’s werk in Groot-Brittannië in meer dan tien jaar, brengt enkele van zijn meest gevierde stukken samen met geremasterde vroege schilderijen en films. Er is een belofte dat de tentoonstelling zich buiten de galerie zal uitbreiden, als eerbetoon aan de interesse van de kunstenaar in de natuurlijke wereld: hij gebruikte in zijn praktijk vaak organische materialen zoals bloemen en water. Zijn serie Siluta, die vanaf 1973 ongeveer zeven jaar duurde en tweehonderd werken omvatte, waaronder film en beeldhouwwerk, zal een grote impact hebben en de relatie tussen het menselijk lichaam en de natuur onderzoeken.
Salman Toor: Iemand zoals jij in het Courtauld: 2 oktober – 10 januari 2027
De in Pakistan geboren, in New York wonende kunstenaar Salman Toor maakt schilderijen over gevoelens van verbondenheid, vervreemding en de druk en aantrekkingskracht tussen vriendschap en eenzaamheid. Ongeveer twintig van zijn werken zullen worden tentoongesteld in de Courtauld Gallery in wat zijn eerste Europese solotentoonstelling zal zijn. Het Courtauld is wellicht de perfecte locatie voor de tentoonstelling, niet in de laatste plaats omdat een van Toors belangrijkste schilderijen, The Bar on East 13th (2019), aansluit bij Édouard Manets A Bar at the Folies-Bergère (1882), dat deel uitmaakt van de vaste collectie van de galerie. Leuk, sexy, intiem en schilderachtig: het werk van Toor is voor iedereen die houdt van hedendaags discours in traditionele stijl.
