Waarom kunnen slechteriken niet gewoon slecht zijn?

Van Jennifer Asencio
| Gepubliceerd 20 seconden geleden

Er waren eens films over gevechten tussen goed en kwaad. Er waren specifieke velden waar het publiek naar verwachting voor zou pleiten. We hoefden onze helden niet altijd aardig te vinden, en sommige van de beste helden hadden diepe gebreken, maar ze werden van de schurken gescheiden door de strijd voor gerechtigheid, gelijkheid en de bescherming van de onschuldigen. Hoe vaag de lijnen ook waren, we wisten wie wie was.

Meer recentelijk is er een tendens geweest om de verhalen van schurken te vertellen om hun daden uit te leggen en zelfs te rechtvaardigen. De verhalen werden opnieuw samengevoegd om oude schurken in goeden te veranderen. Dit ging zelfs zo ver dat voormalige helden werden mishandeld door iconische verhalen te vertellen.

Netflix heeft onlangs een dergelijke poging aangekondigd, een herschrijving van het Assepoester-sprookje waarin de kwaadaardige stiefzusters, de oorspronkelijke ‘gemene meisjes’, worden herschikt als onbegrepen buitenbeentjes. De nieuwste inzending in de Predator-franchise, Roofdier: BadlandsHet gaat over een buitenbeentje vreemdeling probeert aan te sluiten bij zijn stam van gevaarlijke jagers voor wie mensen een prooi zijn. In plaats van te leren van het slechte voorbeeld van de jaloerse stiefzusters of bang te zijn voor de onmenselijke instincten van de Predator, wordt het publiek gevraagd om met deze personages te sympathiseren en zich te verhouden tot hun menselijkheid.

Dit gebeurt met talloze populaire franchises. Veel versies van Dracula probeert het oude monster te koppelen aan het liefdesverhaal met Mina Harker, en beschouwt haar ook als de reïncarnatie van zijn verloren liefde. Dracula: Niet gezegd het maakt hem tot de held, die met alle mogelijke middelen tegen de Turken vecht. Hoewel het waar is dat Ivan de Verschrikkelijke, Dracula’s inspiratie, tegenover de Turken stond, stond de regionale krijgsheer bekend om zijn ongewone wreedheid. De fictieve bewerking ervan is zo kwaadaardig dat het nog meer kwaad om zich heen aantrekt. Dracula is geen personage om te bewonderen.

Een ander personage dat een omgekeerde herschrijving heeft ondergaan, is Disney’s Maleficent Doornroosje. Kinderen die haar in de animatieversie op het grote scherm zagen, waren doodsbang door haar overweldigende aanwezigheid, vooral toen ze in een draak veranderde om tegen prins Philip te vechten. De vertolking van Angelina Jolie verandert de angstaanjagende tovenares niet alleen in een heldin, maar de film Maleficent maakt haar ook slachtoffer van de brutaliteit van koning Stephan, vader van de sprookjesprinses.

Hoe het kwaad alles veranderde

Kwaadaardig is een van de eerste pogingen om karakters te rehabiliteren die oorspronkelijk als kwaadaardig waren geschreven. De film is een bewerking van het stuk, maar het stuk is zelf gebaseerd op de roman uit 1995 van Gregory Maguire, een donkerdere en gewelddadigere versie van de gebeurtenissen in Oz.

Het stuk wisselt de rol van Glinda, die door schrijver L. Frank Baum werd gepositioneerd als de Goede Heks van het Noorden, tijdens haar tijd als jonge leeftijdsgenoot van de Boze Heksen van het Oosten en Westen in hun jeugd. Ze wordt ingebracht Kwaadaardig even ambitieus en populair, terwijl de slechterik van Oz, nu Elphaba genoemd, een sympathiek personage is wiens langzame radicalisering tot de Boze Heks van het Westen wordt gekenmerkt door haar steun aan rechtvaardige zaken en de strijd tegen een onderdrukkende dictator.

Wanneer Kwaadaardig voor het eerst werd gepubliceerd, was de ondermijning van hoe we normaal gesproken naar de boze heks van het Westen keken een nieuwe kijk op niet alleen het personage, maar ook het concept van het kwaad. Aangekondigd als een verhaal achter de schermen, luidde het zoveel vergelijkbare interpretaties van beroemde schurken in dat tegen de tijd dat de film, gebaseerd op de roman die in een toneelstuk was veranderd, werd uitgebracht, het concept zelf cliché was.

Het probleem van het humaniseren van schurken

Het probleem met deze hervertellingen is dat het humaniseren van de schurken hun kwaad vermindert in plaats van versterkt. Wanneer Hannibal Lecter een meeslepend achtergrondverhaal heeft over het overleven van de nazi’s, is het bijna begrijpelijk dat hij later een productieve seriemoordenaar wordt. Als de Predator een gepeste jongere is die niet bij zijn stam past, is hij sympathiek en een slachtoffer… en slachtoffers kunnen geen slechteriken zijn. Zelfs Lucifer, de Duivel zelf, wordt bewonderenswaardig als zijn nieuwsgierigheid naar de mensheid hem ertoe brengt om voor de lol misdaden op te lossen.

Een verhaal vereist conflict, zelfs als het conflict plaatsvindt tussen twee mensen die in wezen ‘helden’ zijn, zoals in a romantische komediewanneer de resolutie de groepering van de tegenpartijen omvat. De oplossing van een conflict moet echter bevredigend zijn, en dit betekent dat een of ander ‘kwaad’ moet worden verslagen. Wanneer dat kwaad gerechtvaardigde redenen heeft om zo slecht te zijn, wordt het een strijd tussen twee goede mensen. Eén van hen moet uiteindelijk verliezen, waardoor het publiek medelijden krijgt met de verliezer. De schurken geven ons een duidelijke tegenstander waar we ons niet schuldig over hoeven te voelen als we ze verslaan.

Game Of Thrones mislukte omdat er niemand was om te haten

spel der tronen en de romans waarop het gebaseerd was, vervaagden de grenzen tussen heldendom en schurkenstaten doordat ze extreem genuanceerde karakters hadden, van wie de meesten producten waren van de meedogenloze wereld waarin ze leefden. Een personage dat kinderen levend verbrandde, is gerehabiliteerd na jaren van marteling. De gesuggereerde waanzin van een betoverde en charismatische prinses explodeert wanneer ze eindelijk met verlies te maken krijgt. De meeste personages in de show, evenals hun tegenhangers in het boek, hebben in totaal een aantal zonden en deugden verzameld. Zelfs de onschuldige maagdelijke koningin had een duistere verhaallijn.

De show was erg populair en fans spraken er elke week over, maar uiteindelijk was er geen voldoening. De personages waren gehecht geraakt aan finesses die andere delen van het plot onvervuld lieten, en niemand voorspelde zijn slechte einde omdat zijn charisma de nuances ervan verdoezelde. We vonden iedereen zo leuk dat er maar weinig personages waren die we aan het einde eigenlijk verslagen wilden zien; de werkelijk kwaadaardige personages waren eenvoudige mini-bazen zoals Walder Frey, King Joffrey en Ramsey Bolton, wiens straf het publiek vierde.

Het goede moet triomferen over het kwade, anders zal er geen hoop zijn

Mensen zien graag dat het goede over het kwade triomfeert, omdat het ons hoop geeft. Het echte leven is zo ingewikkeld en rommelig als maar kan spel der tronen Er is een tijdperk waarin de mensen van wie we houden ons pijn kunnen doen en de mensen die we niet mogen de mensen zijn op wie we het meest vertrouwen. De leegte van een onbevredigend verhaal is moeilijk omdat zelfs entertainment dat ons opzettelijk aan het denken zet of ons verdrietig maakt, ons nog steeds een oplossing biedt. Dit is al zo sinds de eerste verhalen door nomadische stammen rond eeuwenoude kampvuren werden verteld.

Entertainment moet bevredigend zijn, en om dat te zijn moet het zichzelf afsluiten. Om deze reden moet er een kwaad zijn dat verslagen moet worden. Als dat kwaad een slechterik is, dan zouden we de nederlaag ervan moeten kunnen steunen. We moeten geen medelijden hebben met de slechteriken. Laat ze slecht zijn.