Vertel ons uw stijlkeuzes.
Mijn ding is dat ik een stuk afval er geweldig uit kan laten zien. Hetzelfde gold voor kleding. Ik kon me geen schattige, verstandige kleding veroorloven zoals mijn moeder, haar vriendinnen of zelfs mijn vriendinnen droegen. Ik zag het voordeel in van het dragen van een crêpe-jurk uit de jaren 40, die ik destijds letterlijk voor shilling kon vinden. Ik vond Victoriaanse petticoats voor een paar pence en droeg ze in combinatie met een hemdje. Of ik ging naar Horne Brothers, een herenkledingwinkel op Leicester Square. Ik zou vesten met drie knopen kopen en ze shockerend roze en appelgroen verven. Dit was heel typerend voor mijn generatie, de meisjes en jongens van de jaren zestig.
Hoe verandert jouw garderobe nu tussen Londen en Ibiza?
Het zou geen zin hebben om mijn prachtige antiek mee te nemen naar Ibiza. Ze zouden er kapot van zijn, want het is een heel ander leven. Ik ben de hippie van Ibiza. Ik draag katoenen sarongs en lichte spullen. Andersom werkt het niet. Ik speel een rol en ik zou er over geen miljoen jaar ingaan Claridge Zoals dit.
Wat zette Virginia, de winkel, vóór sociale media op de kaart?
Mond-tot-mondreclame. Stylisten kwamen binnen en de winkel werd een trekpleister voor beroemdheden en spraakmakende tijdschriften. Het was vlakbij de BBC (White City TV Centre), dus er waren mensen in kostuums in de buurt en ze zeiden tegen mij: “Kun je een Victoriaans jasje voor me vinden?” enzovoort. Een stylist kwam binnen en zei: “Oh mijn God, ik doe een shoot met die en die, mag ik die chiffonjurk lenen?” En dan zou een model het dragen tijdens een fotoshoot. Ik denk dat toen mijn grote doorbraak kwam: mond-tot-mondreclame begon en toen kwamen de ontwerpers ook. Vóór dit alles waren meubels en loodgieterswerk mijn specialiteit geworden, omdat het zo gemakkelijk was om aan dingen te komen omdat niemand anders het deed. Ik fietste rond op zoek naar prachtige, grote Regency- of Victoriaanse huizen die werden gestript. Ik zag de arbeiders alle spullen verbranden en zeggen: “Wacht, wacht! Als ik morgen terugkom met de vrachtwagen, mag ik dan een bad nemen? En mag ik die open haard? En die tegels? Oh, en de reling?” Toen huurde ik een vrachtwagen, laadde hem in en bood de kinderen drankjes aan.
Je man was de overleden acteur Ralph Bates. Zijn Franse afkomst, donkere knappe uiterlijk, branie en schittering bij het dragen van historische kostuums op het scherm, uit Poldonker NAAR Het verlangen van een vampieren het podium maakte hem beroemd, vertel ons iets meer over hem…
In 1971, (hetzelfde) jaar dat ik de winkel opende, ontmoette ik Ralph op de filmset Dokter Jekyll en zuster Hyde. Twee jaar later trouwden we. Toen Ralph in 1990 de diagnose alvleesklierkanker kreeg, was hij al een tijdje ziek en had hij opgetreden in West End. Hij vroeg uiteindelijk om een paar weken vrij te nemen en had al door Marley Street rondgereisd en er was nog geen diagnose van het probleem gesteld. Toen uiteindelijk de diagnose werd gesteld, en het was duidelijk verschrikkelijk, vertelden ze me dat hij nog maar zes weken te leven had. Ik kon niet begrijpen waarom dit niet eerder was vastgesteld toen hij de beste specialisten had gezien en al deze tests had laten doen. De dag nadat Ralph stierf (in 1991, op slechts 51 jaar oud), belde ik Dr. John Glees, zijn oncoloog, een geweldige, geweldige man. Ik ging hem ontmoeten in het ziekenhuis en zei: ‘Ik moet er alleen achter komen wat er mis is gegaan. Had hij gered kunnen worden?’ Ik wist niets van alvleesklierkanker, niemand wist dat toen. Dus begon ik met de Ralph Bates Onderzoeksfonds voor alvleesklierkanker. Twee jaar later hadden we op Valentijnsdag een zondagshow in het Palladium genaamd Dear Ralph. Het was fenomenaal. Alle mensen die hem kenden waren aanwezig – we waren uitverkocht en het gaf mij ook een excuus om veel PR te doen. Ik was ingeschakeld Goedemorgen Groot-Brittannië, Kiezel molen, noem maar op. Ik had geen idee dat het produceren van iets zo moeilijk was, omdat we adverteerders en programmeurs moesten vinden. We zijn echter nog steeds bezig met (het fonds) en het is erg moeilijk om geld in te zamelen, vooral nu omdat niemand overtollig geld heeft. Maar we hebben een laboratorium in het St George’s Hospital in Tooting, Zuid-Londen. Er werken drie mensen bij ons en één promovendus. Het is ongelooflijk.
Je hebt een geweldig gezin – deel het alsjeblieft.
Daisy is een actrice en producer. Hij heeft twee prachtige kinderen, waar ik duidelijk dol op ben. Mijn zoon Will woont in Los Angeles en is componist. Zijn productiebedrijf heet Val op je zwaard. Hij zit op ooghoogte en vertrekt morgen naar New York voor de première van De beste zuster, die op Amazon Prime staat. Hij stopt niet en heeft zijn eigen studio. Zijn vrouw Sarah Bereza, Ik heb een horrorfilm geschreven en geproduceerd en natuurlijk geef ik toe dat ik een vampier zal spelen. Wordt gebeld Voor altijd zuigt. Eens een actrice, altijd een actrice.
Wat is jouw geheim van al deze energie?
Ik heb altijd op de rand geleefd. Het is alsof je aan de rand van het vuur staat en het is verbazingwekkend. Ik vind het leuk om een project te hebben, ook al is het een slecht project, of, weet je, het is de gasrekening deze week en dan het lesgeld volgende week. Het is vervelend, maar het is wat mij motiveert. Als ik veel geld en een gemakkelijk leven had, zou ik in de tuin liggen in plaats van de tuin te schoffelen.
Fotografie door Darren Gerrish. Afkomstig uit 10+ nummer 8 – TOEKOMST, JUBILEUM, VIERING – nu beschikbaar. Bestel uw exemplaar Hier.
