Door Venezuela binnen te vallen heeft president Trump zojuist de eeuwige explosieve sigaar van Amerika aangestoken.
Sindsdien al meer dan 175 jaar de Verenigde Staten veroverden de helft van Mexico – bijna elke president heeft problemen met Latijns-Amerika veroorzaakt door de rest van de wereld te vertellen zich erbuiten te houden.
Wij hebben geholpen democratisch gekozen leiders afzetten EN steunde moordzuchtige sterke mannen. Opgeleid doodseskaders en aangeboden reddingsacties aan favoriete bondgenoten. Hij legde economische blokkades op en moedigde Amerikaanse bedrijven aan om de rijkdommen van de regio en haar werknemers als een koektrommel te behandelen.
Van de Mexicaans-Amerikaanse oorlog tot de invasie van de Varkensbaai, van het Panamakanaal tot de NAFTA, in Latijns-Amerika hebben we alleen voor onszelf gezorgd, terwijl we onze acties verpakten in naam van welwillendheid.
Het loopt zelden goed af voor alle betrokkenen, vooral voor ons. Veel van de leiders die we aan de macht brachten, werden despoten die we tolereerden totdat ze hun gang gingen Manuel Noriega uit Panama. De politieke onrust die we hebben helpen creëren, heeft ertoe geleid dat generaties Latino’s naar dit land zijn geëmigreerd het Noordenons land radicaal veranderen, net zoals te veel Amerikanen denken mensen zoals mijn familie ze hadden in hun voorouderlijke huizen moeten blijven.
Dus Trump was zaterdag in Mar-a-Lago en hamerde op dit punt de gevangenneming van de Venezolaanse dictator Nicolás Maduro en zijn vrouw door Amerikaanse troepen was het een even briljante en consequente militaire actie als D-day. Hij kondigde ook aan dat de Verenigde Staten “het land zouden regeren” en eigenlijk lanceerde zijn vreemde dans “YMCA”. op het idee om te profiteren van Venezolaanse olie.
Zijn boodschap aan de wereld: Venezuela is van ons totdat we het zeggen, net als de rest van Latijns-Amerika. En als zowel bondgenoten als vijanden de hint nog niet hebben begrepen, heeft Trump een bijgewerkte Monroe-doctrine aangekondigd – het idee dat de Verenigde Staten kunnen op het westelijk halfrond doen wat ze willen – de “Donroe-doctrine” genoemd.
Omdat hij dat natuurlijk deed.
Niemand in Washington zou meer van dit vreselijke verhaal moeten weten dan minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio, de zoon van Cubanen die het eiland ontvluchtte toen het werd geregeerd door de door de VS gesteunde caudillo. Fulgencio Batista.
Rubio groeide op in een gemeenschap in ballingschap waar Batista’s vervanger, Fidel Castro, tientallen jaren aan de macht bleef ondanks het Amerikaanse embargo. Als Amerikaanse senator uit Florida vertegenwoordigde Rubio miljoenen Latijns-Amerikaanse immigranten die op de een of andere manier de burgeroorlogen ontvluchtten die door de Verenigde Staten waren ontketend.
Toch komt hij van Trumpworld de grootste cheerleader voor regimeverandering in Latijns-Amerika, waardoor de anti-interventionistische campagnebelofte van de president wordt getorpedeerd, alsof dat het geval is een drugssmokkelschip voor de Zuid-Amerikaanse kust.
Zaterdag keek Rubio zwijgend toe hoe Trump de Colombiaanse president Gustavo Petro dreigde ‘op zijn kont te letten’. Toen Rubio aan de beurt was om de vragen van verslaggevers te beantwoorden, zei hij dat de Cubaanse leiders “zich zorgen moesten maken” en waarschuwde hij de rest van de wereld: “Knoei niet met deze president, want het zal niet goed gaan.”
In Latijns-Amerika worden weinigen meer verguisd dan zij verkocht – uitverkocht. Je land verraden voor persoonlijk of politiek gewin is een erfzonde die teruggaat tot de stammen die zich aansloten bij de Spaanse conquistadores om repressieve rijken omver te werpen, om vervolgens zelf hetzelfde trieste einde te ondergaan. Verkocht hebben de geschiedenis van de regio gedomineerd en de ontwikkeling ervan belemmerd, met leiders: Mexico Porfirio Diazde Somoza’s van Nicaragua, Rafael Trujillo in de Dominicaanse Republiek – die maar al te graag partij kiezen Yankee ten koste van hun landgenoten.
Rubio behoort tot deze lange en smerige afstamming en in veel opzichten is hij de ergste verkocht van allemaal.
Toen-Sen. Marco Rubio (R-Fla.), links, luistert tijdens een presidentieel debat in 2016 met kandidaat Donald Trump.
(Wilfredo Lee/Associated Press)
Ik herinner me nog de frisse, idealistische jongen die probeerde te passeren een tweeledige amnestiewet in 2013. Hoewel hij naar mijn smaak te rechts was, leek hij een Latino-politicus die kon bemiddelen tussen liberalen en conservatieven, tussen ons en de gringo’s.
Het was geweldig om te zien hoe hij de lompheid van Trump afkeurde toen de twee met elkaar in botsing kwamen tijdens de Republikeinse presidentsverkiezingen van 2016. Hij zei tegen Jake Tapper van CNN, in woorden die profetischer klinken dan ooit: “In de komende jaren zullen er veel mensen zijn die zullen moeten uitleggen en rechtvaardigen hoe ze in de val zijn gelopen om Donald Trump te steunen, omdat dit op de een of andere manier niet goed zal aflopen.”
De dorst naar macht slaagt er helaas in om zelfs de meest idealistische harten te corrumperen. Rubio steunde uiteindelijk Trump in 2016, steunde de beweringen van Trump dat de verkiezingen van 2020 vervalst waren en verkondigde op de Republikeinse Nationale Conventie van 2024 dat Trump “niet alleen onze partij heeft getransformeerd, maar ook een beweging heeft geïnspireerd.”
Rubio’s beloning voor zijn schoenlikken? Hij bepaalt de agenda van ons buitenlands beleid, wat hetzelfde is als een brandstichter de leiding geven over een vuurwerkkraam.
Ik ben er zeker van dat dit allemaal op linkse praatjes lijkt voor de Venezolaanse diaspora, velen van hen hij juichte over het lot van Maduro van Spanje tot Mexico, van Miami tot Los Angeles. Gewoon misleid dom zou kunnen steunen wat Maduro heeft aangericht tegen Venezuela, dat al tientallen jaren een welvarend land en een relatief stabiele bondgenoot van de VS is, terwijl de rest van Zuid-Amerika van de ene crisis naar de andere slingerde.
Maar voor Trump ging het omverwerpen van Maduro nooit over het welzijn van de Venezolanen of het brengen van democratie naar hun land; het ging erom voet aan de grond te krijgen om de Amerikaanse macht te vergroten en de Verenigde Staten te verrijken
In de tussentijd, zijn deportatie Leviathan heeft tienduizenden Venezolanen zonder papieren verslonden en tijdelijke beschermde status geannuleerd honderdduizenden meer.
In 2022, toen Rubio nog senator was, betoogde hij dat Venezolanen zouden kunnen profiteren van een tijdelijke beschermde status, toegekend aan burgers van landen die te gevaarlijk worden geacht om terug te keren. Destijds betoogde Rubio dat “het niet doen hiervan zou resulteren in een echt doodvonnis voor talloze Venezolanen die hun land zijn ontvlucht.”
Nu? Op een persconferentie in mei zei hij steunde het de 240 Venezolanen die naar El Salvador zijn gedeporteerd begin 2025 “waren het geen migranten, maar criminelen”, ook al ontdekte het Deportation Data Project dat slechts 16% van hen had een strafrechtelijke veroordeling.
Rubio heeft zichzelf lange tijd als modern vormgegeven Simone Bolivarde Venezolaan die de bevrijding van Zuid-Amerika uit Spanje leidde en sindsdien een held is voor veel Latino’s.
Maar Bolívar wist ook dat hij sceptisch stond tegenover de Amerikaanse hegemonie, toen hij in een brief uit 1829 schreef dat de Verenigde Staten ‘door de Voorzienigheid voorbestemd lijken om (Latijns-)Amerika in naam van de vrijheid met ellende te treffen’.
Pest, jouw naam is Marco Rubio. Door Trump ertoe aan te zetten Latijns-Amerika binnen te dringen, zet u hetzelfde oude lied van Amerikaanse bemoeienis in beweging dat uw familie en de mijne bindt. Laat Maduro’s vrienden aan de macht blijven als ze met jou en Trump meespelenZelfs als ze de verkiezingen in 2024 hebben gestolen, laat dit zien dat u net zo goed aan de kant van het Venezolaanse volk staat als, nou ja, Maduro.
Verkocht.
