De onderzoekers van Het Leonardo da Vinci DNA Project (LDVP) meldt dat door de tekening te analyseren Heilig Kind en bij andere artefacten uit de Renaissance, zoals brieven geschreven door een familielid van Leonardo, zijn enkele Y-chromosomen teruggevonden DNA reeksen die lijken te behoren tot a genetisch groep mensen met gemeenschappelijke voorouders in Toscane, waar het genie en de meester van de Renaissance in 1452 werd geboren. De bevindingen, voor het eerst gerapporteerd in Wetenschaphet kan de eerste keer zijn dat wetenschappers DNA van Da Vinci zelf hebben geïdentificeerd.
Het DNA
Historische artefacten kunnen DNA uit de omgeving verzamelen en mogelijk nuttige informatie bieden over de mensen die ze hebben gemaakt en beheerd. Het verzamelen van dat materiaal op zulke kostbare voorwerpen zonder ze te beschadigen of te besmetten is echter een complexe uitdaging. Tegenwoordig zijn beslissingen over het auteurschap van een werk afhankelijk van de mening van deskundigen, bijvoorbeeld over de manier waarop een penseelstreek tot stand is gekomen.
De LDVP-onderzoekers gebruikten vervolgens een uiterst zachte uitstrijkmethode om te proberen biologisch materiaal te verzamelen. Vervolgens haalden ze kleine hoeveelheden DNA eruit, wat nuttige informatie opleverde. “We hebben heterogene mengsels van niet-menselijk DNA teruggevonden,“ staten studiegepubliceerd in het preprint tijdschrift bioRxiv, “en, in een subset van monsters, verspreide mannelijk-specifieke menselijke DNA-signalen.”
De da Vinci-aanwijzing
Uit de analyse concludeerden de onderzoekers dat ze de beste match hadden gevonden binnen de brede E1b1b-lijn op het Y-chromosoom (waarvan delen vrijwel onveranderd van vader op zoon worden doorgegeven) die nu algemeen wordt aangetroffen in Zuid-Europa, Afrika en delen van het Midden-Oosten. Een deel van het DNA zou volgens hen afkomstig kunnen zijn van Leonardo da Vinci zelf.
“Over meerdere onafhankelijke uitstrijkjes van elementen geassocieerd met Leonardo da Vinci suggereerden gegevens verkregen over Y-chromosoommarkers toewijzingen binnen de bredere E1b1/E1b1b-clade”, luidt de studie. De resultaten duiden ook op gemengde DNA-bijdragen die verband houden met de uitgangsmaterialen, consistent met modern management.
“Samen tonen deze gegevens de haalbaarheid en beperkingen aan van het combineren van metagenomica en analyse van menselijke DNA-markers voor de wetenschap van cultureel erfgoed,” zo luidt het artikel.
Verdere onderzoeken
Hoewel het onderzoek een innovatieve aanpak heeft aangetoond, erkennen zij dat dit geen sluitend bewijs heeft opgeleverd. Hoewel de gegevens suggereren dat het DNA van Leonardo zou kunnen zijn, is het erg ingewikkeld om te beweren dat eventuele sporen van DNA in de artefacten daadwerkelijk van hem zijn. “Het vaststellen van een ondubbelzinnige identiteit… is uiterst complex”, legt David Caramelli uit, antropoloog aan de Universiteit van Florence en lid van de LDVP. Wetenschap.
Dit komt omdat wetenschappers de genetische sequenties van de artefacten niet kunnen verifiëren door ze te vergelijken met DNA waarvan bekend is dat het afkomstig is van Leonardo da Vinci zelf; er zijn nog geen bevestigde monsters. Bovendien had Da Vinci geen directe nakomelingen gekend, en zijn begraafplaats werd begin 19e eeuw geschonden. Aangemoedigd door de eerste aanwijzing voor Leonardo’s DNA hopen LDVP-wetenschappers nu de beheerders van Leonardo’s werken en notitieboekjes ervan te overtuigen hen verdere monsters toe te staan die de zaak zouden kunnen ophelderen.
Dit verhaal verscheen oorspronkelijk in WIREDItalië en werd vertaald uit het Italiaans.
