Van Roberto Scucci
| Gepubliceerd
Stel je voor dat je een griezelige oude nachtclub erft van je vervreemde oom, om er vervolgens achter te komen dat het een bordeel was waar tijdens zijn hoogtijdagen allerlei verdorven activiteiten achter gesloten deuren plaatsvonden. Carol Rivers van Jennifer Jason Leigh ervaart precies deze situatie in de jaren tachtig Hart van middernachtEn hoewel hij met dit project meer dan hij aankan, zijn zijn plannen voor de plek niet helemaal verkeerd. Het plan is eigenlijk logisch als je bedenkt hoeveel kamers er boven de club leeg staan, zodat hij zich in ieder geval geen zorgen hoeft te maken over het huren van een appartement terwijl hij aan de renovatie werkt.
Het probleem is dat deze nachtclub, voorheen bekend als Midnight, duistere geheimen verbergt die veel verder gaan dan peepshows en bondagekamers. Er is een onbekende aanwezigheid die Carol langzaam naar de rand van waanzin drijft, en de zaken worden alleen maar erger als we ontdekken dat ze niet bepaald een erg stabiele geschiedenis heeft als het gaat om haar geestelijke gezondheid.
Eerst dacht ik Hart van middernacht het zou een standaard psychologische thriller zijn geweest, waarin een onbetrouwbare hoofdpersoon zich ontrafelt terwijl iedereen toekijkt en kijkt wat er gebeurt. De opzet is allemaal aanwezig en ik was volledig voorbereid om de bewegingen te doorlopen. In plaats van, Hart van middernacht heeft de gave om verwachtingen te ondermijnen wanneer je die het minst verwacht, en zo te bouwen aan een meeslepende escalatie en onverwachte uitbetaling.
Je typische onstabiele jonkvrouwopstelling
Wanneer we Carol Rivers voor het eerst ontmoeten Hart van middernachthet enige dat we weten is dat hij onlangs een psychische aandoening heeft gehad en nog steeds aan het herstellen is. Ze erft een vervallen nachtclub van haar oom Fletcher (Sam Schacht), die haar moeder Betty (Brenda Vaccaro) haar aanmoedigt om te verkopen aan de eerste koper die bereid is een fatsoenlijk bod te doen. Carol, wanhopig op zoek naar een project om zichzelf in te verliezen, besluit dat het een beter idee is om boven de club te wonen, in de hoop het stadscentrum nieuw leven in te blazen.
De club zelf is een verontrustend overblijfsel uit het verleden, en Carol ontdekt al snel dat elk van de kamers erboven werd gebruikt voor verschillende verdorven seksuele activiteiten. Terwijl ze zich vestigt en de indeling van het gebouw leert kennen, wordt Carol benaderd en aangevallen door drie misdadigers die beseffen dat ze alleen woont, wat haar ertoe aanzet contact op te nemen met de autoriteiten. Gezien haar bewogen verleden worden haar claims door rechercheur Ledray (Frank Stallone) afgewezen en afgedaan als niets meer dan hysterie van de kant van een onstabiele vrouw.
Na het incident wordt Carol gecontacteerd door luitenant Sharpe (Peter Coyote), die beweert een affaire te hebben gehad met haar oom en beschikt over uitgebreide kennis van Midnight. Wat Carol zich niet realiseert, is dat ze praat met iemand die zich voordoet als de luitenant, wat voor nog meer verwarring zorgt wanneer ze een man die beweert Sharpe te zijn het gebouw uit jaagt, om kort daarna een andere identieke man te laten arriveren, totaal niet wetende dat ze al met hem heeft gesproken. Tot overmaat van ramp gaan deuren open en gaan spullen verloren door een onbekende kracht, waardoor een mogelijk bovennatuurlijk element wordt toegevoegd aan een toch al gespannen situatie.
Ze maken allemaal grapjes met haar
Hart van middernacht het is de moeite waard om te kijken hoe diep het je perceptie van gebeurtenissen verwart. Als kijker weet je dat Carol belachelijk wordt gemaakt. Wanneer de mensen die haar moeten beschermen haar werkelijke zorgen over haar veiligheid en welzijn afwijzen, wordt het een oefening in frustratie. Het is duidelijk dat ze niet serieus wordt genomen, en om middernacht vinden er vreemde en onverklaarbare gebeurtenissen plaats waar iedereen vanaf lijkt te weten, behalve zij.
De echte spanning komt voort uit de vraag of Carol kan achterhalen waar haar oom werkelijk bij betrokken was voordat hij de verlaten knuppel aan haar overhandigde, en hoe die geheimen nog steeds in het heden doordringen. Tot overmaat van ramp vertrekt Carol niet bepaald vanuit een stabiele positie. Haar geschiedenis van psychische aandoeningen wordt herhaaldelijk als wapen tegen haar gebruikt, en het trauma van haar aanval versterkt haar paranoia, ongemak en angst alleen maar. Meestal lijkt die angst volledig gerechtvaardigd. Voeg daar een cast van personages aan toe die weigeren naar haar te luisteren of haar te steunen, en je begint je af te vragen waar de loyaliteit van iedereen eigenlijk ligt.
Als je uitgeput bent psychologische thriller stijlfiguren die eindeloos worden gerecycled op streamingplatforms, Hart van middernacht komt met een sterke aanbeveling. Het gaat minder om het oplossen van een mysterie, maar meer om het zien of de heldin mentaal lang genoeg kan overleven om het te bereiken.
Op het moment dat dit artikel werd geschreven, Hart van middernacht wordt gratis gestreamd op Tubi.
