Korte films zijn een genade, maar zo nu en dan krijg je er een Groenland 2: Migratiewat klinkt alsof een meer reflectief en meditatief stuk binnen een paar centimeter van zijn leven is geknipt. Het vervolg tot 2020 Groenland – een verrassing meteoor Apocalypsfilm die onopgemerkt bleef op het hoogtepunt van de pandemie: het onwaarschijnlijke vervolg van Ric Roman Waugh begint na het einde van de wereld zoals we die kennen en biedt veel van dezelfde spanning en dilemma’s, met zelfs een paar hart-in-mond-sequenties. Als verhaal van een intercontinentale odyssee wordt het echter te beknopt om emotioneel ontroerend te zijn.
Als u het origineel hebt gemist, kunt u de tweede vermelding (genaamd Migratie vanuit Groenland op het scherm, een titel met toevallig SEO voorkennis) brengt je op de hoogte met enkele snelle flashbacks en een hilarische retcon. De eerste Groenland Het eindigde toen de overblijfselen van de Amerikaanse samenleving op weg waren naar een militaire bunker in, nou ja, Groenland, en een korte epiloog zag hoe ze negen maanden later hun deuren openden. Migratiehet begint echter met hetzelfde beeldmateriaal dat in omgekeerde volgorde wordt afgespeeld; de deur gaat deze keer dicht, terwijl de voice-over van de norse Schots-Amerikaanse hoofdrolspeler John Garrity (Gerard Butler) uitlegt dat stralingsstormen en verdere asteroïdefragmenten die uit de lucht vallen de mensheid terug onder de grond hebben gedwongen.
Voor Waugh (en voor de terugkeer van scenarioschrijver Chris Sparling, die schreef Migratie met Mitchell LaFortune), het simpele bestaan van a Groenland het vervolg voelt als een nieuwe poging om hun personages in hartverscheurende situaties te dwingen terwijl ze op zoek zijn naar een sprankje hoop. Hoe vaak hebben rampenfilms de kans om je te laten zien wat er gebeurt Volgende? Vijf jaar na de massa-uitsterving zijn John, zijn vrouw Alison (Morena Baccarin) en hun inmiddels tienerzoon Nathan (Roman Griffin Davis) een integraal onderdeel van hun uitgestrekte ondergrondse samenleving, waarbij ze hun respectievelijke rollen vervullen als ingenieur, administrateur en ondeugende student. Ze gaan er zelden of nooit op uit, maar een groep vluchtelingen in de buurt leidt tot een discussie over de vraag of er ruimte en middelen beschikbaar zijn in de bunker. Dit ethische – hoewel politiek relevante – raadsel wordt echter plotseling onderbroken door een enorme aardbeving die de Garrity’s (en een handvol andere overlevenden) op een reddingsboot met bestemming Europa dwingt, een gevaarlijke reis van een week die vrijwel is teruggebracht tot een paar minuten montage.
Er zijn momenten waarop de film probeert te stoppen en na te denken over wat de personages hebben meegemaakt, tussen John’s bijna-bekentenissen van een trauma en ondersteunende personages die op brute wijze sterven, om vervolgens de zaken snel vooruit te helpen. Hun plan is om, zodra ze op de Europese kusten aankomen, op weg te gaan naar een mythisch beloofd land, waar de gewelddadige opstanden en verschrikkelijke rampen van de wereld op magische wijze zouden kunnen ophouden. Migratie in een film van religieuze proporties). Maar ergens onderweg lijkt iemand te hebben besloten dat deze bestemming belangrijker is dan de reis, of dat het concept er toe kan doen zonder eerst de emotionele ontberingen en overlevingsinstincten vast te stellen die catharsis zouden kunnen teweegbrengen wanneer mensen uiteindelijk de poorten van de hemel bereiken.
De ondersteunende personages van de film – inclusief een ontroerende ondersteunende rol gespeeld door de Franse acteur William Abadie – hebben allemaal een beperkte functie in de plot, tussen het brengen van de familie van punt A naar B of het verstrekken van verklarende kennis. De manier waarop acteurs uit het ensemble worden geëlimineerd en kort daarna door nieuwe worden vervangen, wordt na een bepaald punt mechanisch, alsof er ooit grotere en belangrijkere rollen in de montage zijn opgedeeld. Het helpt zeker niet dat de Garritys zelf dezelfde kartonnen uitsnijdingen zijn als in de eerste film. Wat het vervolg echter echt goed maakt (net als zijn voorganger) is hoe deze familie-eenheid nauwelijks volstaat als schone lei en als vervanger voor een potentiële betere toekomst, te midden van de ruïne van de sociale ineenstorting.
Groenland 2: Migratie volgt op het verrassende succes van de eerste.
Leeuwenpoort
Opnieuw zorgen Waughs sombere visioenen van de bewegende groep en grootschalige natuurlijke vernietiging voor een enorm diepgewortelde ervaring, al was het maar met horten en stoten. Wanneer stormen en meteoorfragmenten landen, doen ze dat met donder. Een reeks personages die een kloof oversteken, op gammele bruggen gemaakt van touwen en ladders, is bijna duizelingwekkend. Een andere, waarbij kogels ’s nachts door een slagveld razen, spreekt over de vaardigheid van de regisseur in het creëren van ontroerende momenten, terwijl redacteur Eric Freidenberg snel overschakelt van angstaanjagende brede shots naar intiem drama. Deze grote scènes staan echter geïsoleerd van het grotere geheel, aangezien de film praktisch wordt voortgedragen door de onzichtbare hand van ‘plotefficiëntie’ en studiopakken die een willekeurige maximale speelduur afkondigen.
Is het speculatief om aan te nemen dat de grootste problemen van de film voortkomen uit inmenging van de uitvoerende macht? Misschien wel, maar het resultaat is maar al te bekend: een bekwaam (en soms meeslepend) stukje Hollywood-entertainment, teruggebracht tot de essentie. Dat Groenland 2: Migratie It Works is een bewijs van Waughs vaardigheid als maker van enorme actie en post-apocalyptische sfeer. In een rechtvaardiger wereld zou hij op dezelfde manier worden beschouwd als Roland Emmerich (Overmorgen, 2012), dus je kunt alleen maar hopen dat een toekomstige catastrofe hem buiten de keten houdt.
