Het is een oud gezegde dat het publiek graag walgt. Kijkers zijn graag bang geweest zolang kunst bestaat, en met film zijn de grenzen van de menselijke terreur over hun grenzen heen verlegd. Maar hoe ver is te ver? Is er een grens aan wat kijkers zullen accepteren, of betekent onze onverzadigbare honger om getuige te zijn van steeds grotere verschrikkingen dat er altijd een publiek zal zijn voor het ergste wat je maar kunt bedenken? Dit is zeker de filosofie van een zekere Eli Roth, en van de film die twintig jaar geleden werd gemaakt en die een nieuw tijdperk van Hollywood-horror inluidde.
Geïnspireerd door een gesprek met Harry Knowles (kool) op zoek naar ‘het ziekste wat je op internet kunt vinden’ en een zogenaamde ‘moordvakantie’-website op het dark web, besloot Roth een gruwelijk bloedfeest te creëren dat het niveau van gruwelijkheid dat hij in zijn rotdebuut naar voren bracht naar een hoger niveau bracht, Cabinekoorts. Het resultaat was Herbergen hij voldeed zeker aan zijn met bloed besmeurde agenda.
De film volgt twee Amerikaanse studenten tijdens hun backpacktocht door Europa. Een duidelijk sleazy man moedigt hen aan om een hostel in de buurt van Bratislava, Slowakije, te bezoeken met de belofte van sexy meiden zonder verplichtingen en zonder verplichtingen. Het blijkt dat ze een sinistere onderwereld zijn binnengegaan waar verveelde rijke mensen betalen om anderen te martelen en te verminken. Cue-snij-, dobbelsteen-, kettingzagen en steekvlammen.
Herberg Het is niet voor mensen met een zwakke maag. Het is gedetailleerd tot op het punt van pijn, chirurgisch in de vivisectie van deze schreeuwende gevangenen wier enige misdaad is dat ze op het verkeerde moment op de verkeerde plaats zijn. Hoewel de Amerikaanse idioten die overal lijden waarschijnlijk niet genoeg zijn om voor te juichen, is hun marteling voor het publiek geen daad van wraak of catharsis. Het kan iedereen zijn die in stukken wordt gescheurd, en Roth zou het nog steeds geweldig vinden om het te doen. Er zijn diepere thema’s waarover je hier kunt lezen. Sommige critici lezen Herberg als een kritiek op de Amerikaanse onwetendheid uit het Bush-tijdperk en een satire op het moderne consumentisme – maar je zou het net zo gemakkelijk kunnen afschrijven als zo oppervlakkig als een plas bloed. Het punt is het geweld, en Roth wil dat je geniet van de voyeuristische sensatie van het zien van iets dat je niet zou moeten zien.
Gorenografie, of martelpornografie, is duidelijk niet ontstaan Herberg. Buiten Hollywood verwierven Aziatische regisseurs als Park Chan-wook, Takashi Miike (die een cameo in de film maakte) en Kinji Fukasaku zowel bekendheid als bekendheid vanwege hun innovatieve benaderingen van filmisch geweld. Vingerafdrukken van Gehoor EN Oude man ze zijn overal Herbergevenals de werken van David Cronenberg en George Romero. Herberg het werd ook het jaar daarop uitgebracht Zaagdie critici verdeelde met zijn extreme geweld, maar een legioen horrorfans voor zich wist te winnen. Het is echter ook waar dat Roths film anders werd bekeken, dat de expliciete en duizelingwekkende kijk op menselijk lijden door velen werd gezien als ‘een stap te ver’.
Sterker nog, het is met Herberg dat de term ‘martelporno’ in de popcultuur is terechtgekomen. Criticus David Edelstein vergeleek het met andere hyperbloederige verschrikkingen uit die tijd, zoals Het restje van de duivel, SawEN Wolf Kreekzich afvragend waarom “Amerika tegenwoordig zo gek lijkt te zijn op marteling.” Hij vergeleek expliciet het ‘forensische fetisjisme’ van het subgenre met volwassen cinema in de uitvoering ervan. Centraal in het genre staat het bloedvergieten dat angstaanjagend realistisch is, een schril contrast met het tijdperk van Nare video’s uit de jaren 80 waar heerlijk zelfgemaakte speciale effecten een emotionele afstand tot het slasher-bloedbad boden. Kijken Herbergzelfs als je op technisch niveau weet hoe de moordscènes worden uitgevoerd, kun je niet anders dan huiveren bij het realisme van Roths spektakel.
Herberg inspireerde een korte stijging van het aantal ‘martelporno’-films, voordat deze zich terugtrokken naar de marge.
Hostel LLC/Leeuwenpoort/Kobal/Shutterstock
Begrijpelijkerwijs, Herberg bleek controversieel. Veel critici bespotten hem als wreed en gemeen. Leden van het Slowaakse parlement veroordeelden de film vanwege de aanstootgevende weergave van hun land. Maar het bracht ook $ 82 miljoen op met een budget van $ 4,8 miljoen en ontving twee sequels. Het was duidelijk dat het publiek dit wilde. Er was een reële vraag naar dit niveau van extreme horror, waarbij het geweld, eerlijk gezegd, prachtig is. Gedurende deze periode waren gorenografie en martelpornografie veilige commerciële weddenschappen, maar ze duurden niet lang. Zelfs villen kan na een tijdje saai worden voor kijkers.
Gorenografie is een niche van horror die dankzij films als. een onverwacht succes is geworden voor het grote publiek Herbergmaar het is geen verrassing dat het na een paar jaar terugkeerde naar de marge, waar hardcore fans van konden genieten en grotendeels genegeerd werden door gewone kijkers die op zoek waren naar een paar zekere angsten. Er zijn uitzonderingen, zoals de groeiende populariteit van de Angstaanjagend franchise, de finale van Wapensen de terugkeer van Zaag. De substantie gespeeld met hardcore body horror in een sleazy satirische context om onmogelijke schoonheidsnormen door te snijden, terwijl Julia Ducournau de kijkers deed overgeven met haar kannibalistische waanzin. Rauw. De afgelopen jaren heeft de reguliere Hollywood-horror de PG-13 echter grotendeels vertekend, deels omdat dergelijke films voor een groter publiek worden afgespeeld en meer geld kunnen opleveren (stel je een hard-R-film voor). Vijf nachten bij Freddy’s.) Het is echter waarschijnlijk dat ultrageweld in Roth-stijl op een meer zichtbare manier op onze schermen zal terugkeren. Als er één ding is waarop je kunt rekenen, dan is het de collectieve ziekelijke nieuwsgierigheid van de mensheid.
