In de 21e eeuw worden superheldenverhalen vaak beoordeeld op hoe realistisch ze zijn: hoe ‘gruizig’, hoe duister, hoe ‘volwassen’. Het is nog nooit zo zichtbaar geweest als bij Batman. Tussen de versie van Christopher Nolan in Donkere Ridder trilogie en het proces dat nog gaande is, gaat voorbij Matt Reeveshet voelt alsof Caped Crusader is gebouwd voor de sombere, Nirvana-getinte toon van tragische flashbacks en vlekkerige eyeliner.
Maar ruim een halve eeuw geleden kozen superheldenmedia voor een heel andere, maar even realistische aanpak. Het ging er niet om Bruce Wayne het gevoel te geven dat hij een echt persoon was, maar om wat hij werkelijk was: een stripfiguur.
Batman de afleveringen zouden gimmickachtig en cheesy worden, maar dat maakte deel uit van de onmiskenbare charme van de show.
Silver Screen-collectie/Moviepix/Getty Images
Batman ging in première op televisie in 1966 en ging van start met een aflevering waarin Batman (Adam West) en Robin (Burt Ward) het opnemen tegen The Riddler (Frank Gorshin). Dit zette de standaard voor de serie: elke week zou het dynamische duo het opnemen tegen een ‘speciale gastschurk’, variërend van de iconische, zoals Julie Newmar of Eartha Kitt als Catwoman, tot de onwetende, zoals Ethel Merman als ‘Lola Lasagne’. Er zou een Bat-Gadget zijn, een soort plan met een verlaten fabriek, een horizontaal gefilmde beklimming van een gebouw en een gevecht dat minutieus is gechoreografeerd met klanknabootsingen die zijn verbonden met titelkaarten. Uiteindelijk zou er een cliffhanger zijn en die beroemde tijdlijn: “Same Bat-Time, Same Bat-Channel.”
Was het onzin? Absoluut. Had het een laag budget? Belachelijk. Maar het was betrouwbaar, populair, leuk en reproduceerde het overdreven gevaarlijke gevoel dat je krijgt als je volledig wordt ondergedompeld in een stripboek. Dit wordt alleen maar versterkt door de rechttoe rechtaan uitvoering van Adam West die de ‘Batusi’ deed dansen als Shakespeare, en een steeds veranderende selectie van oude Hollywood-acteurs als Burgess Meredith, Cesar Romero, Vincent Price en Milton Verle als verschillende schurken.
De “speciale slechte gasten” van Batman maakte elke aflevering interessant.
20e-eeuwse Fox/Kobal/Shutterstock
In de volgende 60 jaar Batman tijdens de première hebben de superheldenmedia een harde wending richting duisternis genomen, maar het tij zou opnieuw kunnen keren. Recente werken, zoals Fantastische Vier: Eerste stappen EN Vredestichter, ze probeerden het retrogevoel van strips en de belachelijkheid van de superheld uit het Gouden Tijdperk nieuw leven in te blazen, wat suggereert dat Batman misschien niet alleen een product van zijn tijd was, maar ook zijn tijd vooruit.
Het Marvel Cinematic Universe heeft het superheldenlandschap misschien voor altijd veranderd, maar het was Batman die het fenomeen echt creëerde. Zelfs als het niet dezelfde Bat-tijd is, is het nog steeds hetzelfde Bat-kanaal.
