Als de onvermijdelijke robotopstand komt, ben ik er klaar voor, dankzij een aantal waardevolle lessen die ik op CES heb geleerd. Ten eerste: als je de keuze krijgt tussen een dans en een man-tegen-man-gevecht, kies dan voor een gevecht. Ten tweede: draag een kopje wanneer je dit doet.
Roboticabedrijf Unitree introduceerde tijdens de show zijn G-1 humanoïde robot. De G-1 is een zeldzaamheid in de wereld van de robotica, aangezien hij al voor minder dan $ 15.000 op de markt is. De stand van Unitree was een non-stop spektakel, omringd door mensen die graag de elegante unit van dichtbij wilden bekijken, gekleed in een wit overhemd en een button-down vest, indrukwekkende danskunsten lieten zien en moves uithaalden die zelfs Shabba-Doo en Bugaloo Shrimp konden respecteren.
Er was ook nog een G-1, deze met een beslist strijdlustiger richtlijn.
Door puur geluk vroeg ik me af of ik de handschoenen wilde aantrekken en een ritje met de G-1 wilde maken. Na zijn zij hebben de technologie onder dwang gevoed Een groot deel van de week wilde ik de kans om te flitsen op een robot.
De strijd leek echter vanaf het begin opgelost. De G-1 had een hoofddeksel. Er werd niets aangeboden aan mij of aan een andere vleeszak die de ring binnenkwam. Zijn handschoenen waren een kersenrood paar van Everlast. Degenen die ik heb met klittenband op mijn handen? Zalmkleur.
Toen het gevecht begon, wist ik dat ik een aantal voordelen en een aantal nadelen had. De robot liet me verslaan in kracht en uithoudingsvermogen, maar ik had het bereik. Ik had ook voldoende bokskennis om te weten dat de beste aanpak een combinatie van jabs en uppercuts was en om afstand te houden.
Waar ik geen rekening mee had gehouden, was dat mijn lengtevoordeel betekende dat wanneer de robot begon te wiebelen, deze zich meestal op kruishoogte bevond.
Ik heb verschillende stevige klappen op zijn borstholte gegeven, soms hard genoeg om hem terug te duwen en te laten wankelen – maar, goede heer, dat ding kan tegen een stootje. Het bleef maar komen.
De G-1 was slecht in het beschermen van zijn hoofd, dus concentreerde ik mijn volgende reeks stoten precies op de plek waar zijn neus zou zijn, als hij zich zorgen moest maken over zaken als zuurstof (die ik op dat moment aan het inslikken was). Dit vertraagde hem nauwelijks, maar het kan traumatisch hersenletsel hebben veroorzaakt, omdat de robot vervolgens een wilde combinatie van stoten in de lucht gooide, volledig buiten het doel.
In het belang van de wetenschap liet ik hem een paar schoten landen (met zijn kant naar hem toe). Ook al gebruikte hij niet zijn volledige robotkracht toen hij mij sloeg, ik kon het voelen.
Na ongeveer vier minuten ging de robot op de grond liggen en deed alsof hij bewusteloos was – de manier waarop het bedrijf zei: ‘Oké, tijd dat iemand anders aan de beurt is.’
Toen hij terugkwam, poseerden we samen voor een foto. Maar ik zweer dat hij eruitzag alsof hij klaar was om nog een paar schoten op mij te gooien.
