Toen Gene Roddenberry halverwege de jaren zestig voor het eerst de sciencefictiontechnologie uitlegde die hij wilde gebruiken in zijn sciencefictionserie ‘Star Trek’, voelde hij zich aangetrokken tot het idee om dingen zo realistisch mogelijk te maken. Het is waar dat ‘Star Trek’ vol fictieve, onmogelijke technologieën zit, zoals sneller dan licht reizen, materietransporters en voedselreplicators, maar alle coole widgets hebben een vinger terug in de realiteit, waardoor het lijkt alsof ze ooit misschien wel mogelijk zouden kunnen zijn. Roddenberry wilde dat zijn ruimtegebonden personages lasers als wapens zouden hanteren, in de veronderstelling dat ze projectielwapens zoals geweren zouden vervangen en dat ze niet-dodelijk zouden zijn. Toen Roddenberry echter de moderne lasertechnologie uit de jaren zestig onderzocht, ontdekte hij dat veel van waar hij over schreef in zijn sciencefictionshow al was uitgevonden. Als zodanig, veranderde de naam van Starfleet-wapens van lasers in Phasersdenken dat het futuristischer zou klinken.
Phasers zijn sinds het begin een veel voorkomend onderdeel van “Star Trek”, en de uitdrukking “stel Phasers in staat te verdoven” is in het poplexicon gelekt, zelfs buiten de kringen van “Star Trek”. Het geluid van fasers – een hoog, langdurig gezang – is diep geworteld in de hersenen van Trekkies overal ter wereld. Het werd tientallen keren gebruikt tijdens de serie van 1966.
Phaser-geluid werd ooit geanalyseerd door geluidsontwerper, redacteur en regisseur Ben Burtt, misschien wel het meest bekend om zijn geluidswerk voor de “Star Wars”-films. en de “Indiana Jones” -franchise (maar met nog tientallen credits). Burt sprak met TrekMovie in 2009, en met de scherpste oren in de branche, kon hij vaststellen dat het phaser-geluidseffect eigenlijk een hergebruikte versie was van de geluidseffecten van het Mars-oorlogsschip uit Byron Haskins film ‘War of the Worlds’ uit 1953.
De Phasers van Star Trek gebruikten hetzelfde geluidseffect als de Mars-schepen in War of the Worlds
Wanneer een Trekkie fragmenten bekijkt van “War of the Worlds”, het geluid is ongelooflijk merkbaar. Het is heel duidelijk dat de makers van “Star Trek” het geluidseffect van Mars netjes hebben gestolen. Ben Burtt wist niet alleen dat fasers hetzelfde geluidseffect produceerden, maar hij wist ook hoe het effect werd bereikt. Hij beschreef het als volgt:
“In de originele serie was het constante phaser-geluid afgeleid van het zwevende geluid van de oorlogsmachines van Mars, gemaakt voor Paramount’s versie van de film uit 1953”Oorlog van de werelden.’ Het origineel is gemaakt met tape-feedback van een elektrische gitaar en een harp. Je kunt een vergelijkbaar geluid krijgen op een Moog-synthesizer door een constante sinusgolf met roze ruis te moduleren.”
Je hebt er waarschijnlijk wel eens van gehoord een Moog-synthesizer. De term ‘roze ruis’ is vakjargon voor het luide, sissende statische geluid dat je zou kunnen horen van een oudere televisie zonder signaal. De sinusgolf, zoals gebruikt in geluidsontwerp, vertegenwoordigt een stabiel, niet-fluctuerend geluid. Je kunt sinusgolven zien weergegeven door de gewone oscilloscoop, en ze klinken als een stromend elektrisch gezoem, waarvan de toonhoogte wordt bepaald door de frequentie van de golf. Het lijkt erop dat je een phaser-effect zou kunnen creëren – of beter gezegd, een Mars-oorlogsmachine-effect – met een oude synthesizer die in staat is een constante elektrische brom te produceren, veranderd door de ‘fuzz’ van roze ruis. Het is allemaal heel eenvoudig, tenminste voor iemand als Ben Burtt, die deze spullen ongetwijfeld in huis heeft liggen.
Burtt werkte ook aan het geluid voor de opnieuw opgestarte film “Star Trek” in 2009 het vervolg, “Star Trek Into Darkness.”
