Het wilde westen van internet
De afkeer van een meer artistiek en dwaas internet heeft websites als MySpace, hi5, Bebo en Piczo effectief gedood: deze sites waren voorstander van aanpasbare, rommelige en verwarrende gebruikersinterfaces, met pagina’s versierd met glitterbommen van knipperende gifs, verborgen klikken en muziekspelers in de browser die onmiddellijk Avril Lavigne en Crystal Castles begonnen te blazen voordat je zelfs maar wist waar je naar keek. Ik kan me nog goed herinneren dat mijn oudere stiefzus me leerde hoe ik mijn eigen blog op Piczo kon maken: ik maakte meteen het meest jongensachtige en flamboyante moodboard van Ghost Rider-afbeeldingen die deze kant van het internet ooit heeft gezien. Toen kwamen Facebook en Tumblr, waarbij de eerste gebruikers voor zich wist te winnen met schonere ontwerpen en vereenvoudigde ervaringen – en de laatste het bloggedrag standaardiseerde (en vervolgens opschoonde).
Daniel Murray, ook bekend als Melon King, is een digitale kunstenaar, websiteontwerper en computerwetenschapper die, terwijl hij zijn laatste jaar computerwetenschappen in 2016 herhaalde, zich in het epicentrum bevond van een nieuw ontwaken in de webesthetiek. Het gebeurde in een gemeenschap genaamd Neocities, “een reïncarnatie van de eerste pioniersgemeenschap van Geocities op het web; vol met artiesten, schrijvers, furries, programmeurs, heksen, nerds en allerlei andere buitenbeentjes die ontsnapten aan het gedoemde schip van de sociale media”, zoals hij zegt in zijn blog in retrostijl.
Hier schetst hij de Web Revival, een op internet gebaseerde beweging afgeleid van de Folk Revival van het midden van de 20e eeuw, die menselijkheid en creativiteit bevorderde in het licht van de snelle industrialisatie. De Web Revival wordt geconfronteerd met snelle digitalisering. Op deze golf volgt: het Wild Web: startpagina’s van vrije punkkunst en chaotische sites zoals MeloneLand; Netto positief: sites zoals 32-bits koffiezichzelf omschreven als “een gemeenschap van gelijkgestemde hobbyisten en websiteprofessionals die helpen het persoonlijke web weer vruchtbaar en genereus te maken”; Small Web: minimalistische sites zoals Staat.Café; Open Web: Onafhankelijk beheerde websites die zich verzetten tegen bedrijfsgedrag op internet, zoals Onafhankelijk web; en Garden Web: sites gericht op reflectie en het verzamelen van gedachten oa Naïef wekelijks (beheerd door Internettelefoonboekhet is Kristoffer Tjalve!).
Deze nostalgische websites gebruiken 2D- en 3D-werelden als middel om “de mythe van de technologie” te onderzoeken en zijn uit hetzelfde lo-fi-weefsel van herinneringen gesneden, maar “het gaat niet om het herscheppen van een netwerk uit het verleden”, zegt Daniel. “De Web Revival gaat over het nieuw leven inblazen van de geest van openheid en nieuw enthousiasme die het internet in zijn begindagen omringde.”
De sleutelzin hier is ‘een netwerk uit het verleden’, wat suggereert dat het dood en begraven is. Hoewel websites leuk vinden Gedood door Googleeen soort digitaal kerkhof, ze tonen slechts enkele van de honderden digitale interfaces die elk jaar worden geëlimineerd. Wat de Web Revival-ontwerpers ons laten zien is dat dit internet niet in het verleden hoeft te blijven hangen en alleen toegankelijk hoeft te zijn via nostalgisch toerisme: esoterische, leuke en verkennende websites kunnen opnieuw de toekomst van het internet zijn. “Optimisme betekent zowel het verleden als de toekomst omarmen, het betekent geloven dat dingen mooi kunnen zijn; dat oude dingen nog steeds een rol kunnen spelen in de toekomst en dat alles verbeterd kan worden”, zegt Daniel. “Defecte dingen kunnen beter worden gemaakt, niet-bestaande dingen kunnen niets zijn. Ga je gang en maak stomme websites, want de wereld heeft ze nodig.”
