Recensie: “Door polyamorie voelde ik me een tiener.” De chaotische en sexy reis van een vrouw

Op een avond geniet Natalie Davis, een getrouwde vrouw die ook een getrouwde vriend heeft, van een eerste date in een bar met een andere man. Hij is aantrekkelijk en interessant, maar terwijl ze praten, realiseert ze zich dat ze iets onverwachts gemeen hebben: hij heeft net een succesvolle eerste date gehad met de vrouw van haar vriend, Winnie.

Het is zelfs voor een polyamorist een gênante situatie.

Davis’ veelzeggende memoires, “Ja zeggen: mijn avonturen in polyamorie” ontkomt niet aan dergelijke potentiële misbaksels. In dit geval is Davis meer geamuseerd dan beschaamd en geeft de nieuwe man al snel door aan Winnie. “Hij was aardig genoeg”, schrijft hij, “maar ik voelde de vonk niet.”

In een aantekening van de auteur zegt Davis, een advocaat, dat ze “alle namen en enkele kenmerken” heeft veranderd, de tijden heeft gecomprimeerd en de dialoog opnieuw heeft gecreëerd. Maar afgezien van deze narratieve vrijheden beweert het boek echte gebeurtenissen te vertellen, in al hun verwarring.

Het onderliggende thema van het boek is de reis van Davis van een conventioneel, meestal gelukkig maar onvolmaakt huwelijk naar het volledig omarmen van polyamorie, een onderwerp dat onlangs zijn aandeel in de culturele belangstelling heeft verdiend. Dit verslag heeft geen grote literaire verdienste, maar het is onmiskenbaar een nuttige pagina voor iedereen die over deze levensstijl nadenkt.

Polyamorie, wat ‘veel liefdes’ betekent, duidt op een vorm van consensuele, of ethische, niet-monogamie die meer inhoudt dan swingen of informeel daten. Benadruk relaties, niet alleen de seksuele variatie. Partners kunnen worden gedefinieerd als primair of secundair, of eenvoudigweg als ‘kometen’ die af en toe verschijnen. Metamours, partners van partners, kunnen vrienden worden of angstige rivalen blijven. En polyamoristen kunnen worden gekoppeld aan ingewikkelde relatiestructuren, of polycles, waarvan de contouren in de loop van de tijd veranderen. Het boek van Davis geeft betekenis aan dit alles zonder al te didactisch te zijn.

Het idee om openlijk meerdere romantische interesses na te streven is op zichzelf niet bijzonder exotisch. Zoals Davis opmerkt, omarmen alleenstaanden gewoonlijk ‘daten’, of wat onze moeders uit de jaren vijftig ‘op het veld spelen’ noemden. Als onderdeel van het nastreven van het monogame ideaal, of als uiting van bezorgdheid over toewijding, is de praktijk vaak beperkt in de tijd. Polyamorie is meer permanent: een stabiele levensstijl die flexibel genoeg is om instabiliteit en uiteenvallen op te vangen.

Het is zijn verdienste dat Davis niet beseft hoe moeilijk dit kan zijn, vooral voor degenen die nieuw zijn in zijn vaak rudimentaire normen. Niet iedereen kan van jaloezie afkomen, laat staan ​​’compersie’ beheersen, wat inhoudt dat je samen met iemand anders van het geluk van je partner geniet. Een andere vraag is in hoeverre je ‘uit’ moet zijn over je voorkeuren, op het werk en elders; De Davises maken zich zorgen over hoe en wanneer ze het nieuws aan hun tienerzoon moeten vertellen.

Een opvallend element in de specifieke geschiedenis van Davis is zijn gebrek aan vroeg-romantische en seksuele ervaringen. Ze begon een exclusieve relatie met haar toekomstige echtgenoot, Eric, op 19-jarige leeftijd. Het is niet verrassend dat haar vroege avonturen in de polyamoreuze datingpool een hectische, adolescente kwaliteit hebben, waaronder slapen met vreemden, liegen over haar leeftijd en overmatig drinken. ‘Vaker dan ik had verwacht’, schrijft ze, ‘voelde polyamorie me als een tiener.’

Niets van dit alles had kunnen gebeuren zonder de aanmoediging van Eric, “extravert, voyeur, risiconemer, bewonderaar van seksuele fantasieën” – en tweemaal overspelig. Hoe dan ook, ondanks de pijn vergaf Davis hem, vertrouwend op de onderliggende kracht van hun band. Davis voelde dat monogamie niet zijn probleem was en stemde ermee in om te proberen te swingen. Dat betekende dat we naar seksclubs moesten gaan en online moesten zoeken naar koppels die geschikt zouden kunnen zijn voor hen beiden, een uitdagende onderneming – en slechts een tussenstap, zo bleek, naar iets ambitieuzers.

Met de ongemakkelijke instemming van Davis maakte Eric opnieuw contact met de tweede van zijn overspelige minnaars, een vrouw met wie zijn vrouw (niet verrassend) nooit goed kon opschieten. “Mijn eerste jaar polyamorie was een van de ergste jaren van mijn leven”, geeft Davis toe. Eric ging uiteindelijk over op andere (naar de mening van Davis veel vriendelijkere) vriendinnen en verwelkomde hen in hun echtelijke huis, waar hij ‘polyamorie aan de keukentafel’ beoefende. In de beschrijving van Davis is hij verstoken van jaloezie, een genereuze ziel die altijd vertrouwt op zijn eigen inspanningen om waardige secundaire partners te vinden.

Davis daarentegen had het moeilijk. Het vinden van geliefden was geen probleem. Ze presenteert zich als intens sekspositief, gemakkelijk orgastisch en vrij van trauma of schaamte rond seks. (Expliciete passages benadrukken deze punten.) Maar een tijdje blijkt nieuwe liefde – wederzijds – ongrijpbaar.

Auteur Natalie Davis met haar man Eric.

(Met dank aan Natalie Davis)

Felix, die ze op een pornosite ontmoet, is een sexy dominante die haar opwindt, maar dates blijft afzeggen. Hank, van OkCupid, omschrijft zichzelf als “helemaal gek.” Hij wordt echter zowel haar eerste echte vriendje als een obsessief voorwerp. Het grootste probleem is zijn stormachtige huwelijk. Zijn vrouw, Sylvia, heeft ook vriendjes, maar kan de overduidelijke passie van Hank voor Davis niet uitstaan. “Ik kromp ineen bij het idee een opofferende pion te zijn in hun relatieschaakspel”, schrijft Davis. Maar het is ook moeilijk om niet met Sylvia te sympathiseren.

Naarmate Davis een meer ervaren polyamorist wordt, groeit haar tevredenheid. Hij kiest emotioneel intelligentere partners en vindt ook meer accepterende metamours. Zij en Eric wonen bijeenkomsten bij – van multifunctionele conferenties tot ‘kinkkampen’ – waar vreemden snel geliefden en vrienden worden.

Volgens de biografie van haar auteur is Davis nu een kracht in de polygemeenschap, door workshops over polyamorie te presenteren en een online publicatie te redigeren genaamd ‘Polyamory Today’. Er wordt ook beschreven dat ze in de omgeving van Washington, DC woont met haar ‘partner en metallove’. Een online zoekopdracht maakt duidelijk dat de partner nog steeds haar echtgenoot Eric is, wiens dwalende oog het allemaal begon.

Klein is een journalist en cultuurcriticus uit Philadelphia.