Volgens Lubin betekent het beheren van sociale media vanuit het perspectief van de volksgezondheid niet dat technologiebedrijven enorme hoeveelheden controle moeten ontnemen. Het betekent eenvoudigweg het opleggen van grenzen aan wat ze wel en niet kunnen doen, net zoals we andere industrieën reguleren die schade kunnen aanrichten, zoals autofabrikanten of tabaksfabrikanten.
“Ik denk dat het goed is voor particuliere bedrijven om te kunnen doen wat ze willen. Maar op elk ander gebied hebben we daar beperkingen aan, toch? We hebben regels die zeggen dat je mag doen wat je wilt, zolang deze slechte dingen maar niet gebeuren”, zei hij. Volgens hem zou de volksgezondheid de beperkende factor moeten zijn, dus zouden sociale-mediabedrijven moeten kunnen functioneren zolang ze geen dingen doen zoals het aanzetten tot genocide of het publieke vertrouwen zodanig aantasten dat de democratie niet meer kan functioneren. Nu deze beperkingen door de wet zijn gedefinieerd en afgedwongen, is het aan bedrijven om te beslissen hoe ze daar komen. “Ze kennen hun producten beter dan wie dan ook. Ze zouden die macht moeten hebben, maar ze moeten gebonden zijn aan normen op het gebied van externe effecten”, zei hij.
Robinson, Doctorow en Lubin gebruiken misschien verschillende metaforen, maar elk benadrukt de kracht van het opnieuw uitvinden van sociale media, zodat de netwerken die we gebruiken om online verbinding te maken en te communiceren minder functioneren als particuliere bedrijven die hun gebruikers willen uitbuiten en meer functioneren als entiteiten die bestaan om het algemeen belang te dienen.
Het creëren van dit soort realiteit is geen taak die van de ene op de andere dag kan worden volbracht, en er bestaat geen exacte formule voor hoe we dat kunnen bereiken. Maar zowel Lubin als Doctorow denken dat dit een vorm van regulering zal vereisen die verder gaat dan wat momenteel bestaat. Hoewel dit zeker een uitdaging is in dit politieke klimaat, wees Lubin erop dat wetgeving op staatsniveau die een aantal van deze kwesties aanpakt, overal, van Utah tot Californië, al begint op te duiken. De impuls van dit soort wetgeving, afkomstig van zowel de rode als de blauwe staten, zou kunnen helpen de weg vrij te maken voor regelgeving die het socialemedialandschap aanzienlijk ten goede zal hervormen.
Wat er ook daarna gebeurt, Robinsons sciencefiction herinnert ons eraan dat een betere toekomst de moeite waard is om voor te stellen, voor sociale media en de planeet die er zo door wordt gevormd. En als we het adagium van Adrienne Maree Brown ter harte nemen dat ‘alle organiseren sciencefiction is’, kunnen we misschien beginnen met organiseren en ons een weg voorstellen naar een toekomst waarin het verhaal dat we op sociale media vertellen een happy end heeft.
