Voor veel kijkers die hopen op een non-stop spannende rit 28 jaar laterde langverwachte terugkeer van Danny Boyle en Alex Garland in de zombiesaga die begon met de invloedrijke 28 dagen laterde donkere wending in het derde bedrijf was misschien een beetje een hoofdbreker. De moedige strijd tussen mensen en geïnfecteerden is vervangen door een doordacht eerbetoon aan het leven, de herinnering en alles wat overblijft van onze afnemende menselijkheid.
Maar hoe verwarrend deze pin ook mag lijken, 28 jaar laterondanks al zijn explosieve actiescènes en bloederige spanning was het een veel doordachtere horrorfilm dan velen hem toekenden. Het plantte de zaden voor zijn diepere thema’s over de degradatie van de mensheid in de nasleep van de apocalyps – zaden die brutaal en bloederig bloeien in het vervolg van Nia DaCosta, 28 jaar later: de tempel van de botten.
De tempel van botten pikt de meest contemplatieve plotthreads op van 28 jaar laterverankerd door het essay Dr. Kelson van Ralph Fiennes.
Sony-afbeeldingen
Een direct vervolg op 28 jaar later, De tempel van botten concentreert zich op het verhaal van Spike (Alfie Williams) terwijl hij wordt opgenomen in de cultus van Sir Lord Jimmy Crystal (Jack O’Connell), wiens bende psychopathische kinderen vrolijk op jacht gaat naar de geïnfecteerden voor de sport, terwijl ze alle menselijke overlevenden die hun pad kruisen, terroriseren. Sir Lord Jimmy was het kind dat we in de angstaanjagende proloog zagen 28 jaar laterdie getuige was van de uitbraak van het Rage Virus, waarbij zijn moeder werd afgeslacht terwijl zijn priestervader de massa geïnfecteerden omhelsde. Als zodanig heeft hij een vertekend beeld van de apocalyps gekregen: ze bevinden zich in de hel en zijn door de Duivel uitgekozen om zijn bevelen uit te voeren. Deze missie zet Jimmy’s sekte op een onverwacht snel spoor met de vriendelijke Dr. Ian Kelson (Ralph Fiennes), wiens titulaire Bone Temple onvermijdelijk alle Satanaanbidders zal aantrekken.
De tempel van bottenzoals gesuggereerd door de titel en de bijzondere marketingfocus op Fiennes, pikt het zowel de verhalende als de thematische lijnen van Dr. Kelsons plot op: zijn toewijding aan de concepten memento mori (‘onthoud dat je moet sterven’) en memento amoris (‘onthoud dat je moet liefhebben’), en zijn vreemde coëxistentie met de alfa die besmet was en die hij de bijnaam ‘Samson’ (Chi Lewis-Parry) gaf. Terwijl het verhaal van Spike afdaalt naar een nog donkerder en somberder terrein dan de vorige film, krijgt dat van Kelson een luchtige, contemplatieve kwaliteit die soms grenst aan komisch. Je zou Kelsons plot zelfs kunnen omschrijven als een soort buddy-komedie, terwijl Kelson op Samson begint te experimenteren met psychedelica en iets nieuws ontdekt over de aard van het Rage-virus (terwijl hij tegelijkertijd ontdekt dat deze Infected een verrassend geweldige reisgenoot is).
Onverwacht, De tempel van botten geeft ons een soort vreemde komedie tussen vrienden.
Sony-afbeeldingen
De twee plots lijken een beetje verschillend totdat ze onvermijdelijk met elkaar in botsing komen in een explosieve climax in het derde bedrijf die afwisselend bizar, grappig en verontrustend is. Maar DaCosta balanceert behendig de twee enorm verschillende tonen in de loop van de film, waardoor de gekke dynamiek van Kelson en Samson kan ademen (inclusief een gekke jamsessie waarbij de twee onder de sterren zitten te bakken) terwijl ze de brute verschrikkingen van Spike’s tijd met de Jimmys verzamelen. Hoewel de richting van DaCosta niet zo opvallend innovatief is als die van Boyle (er is niets absurds aan 20 camerasysteem), betekent de meest directe richting dit niet De tempel van botten Het is niet zo visceraal.
Een scène met Jimmy en zijn sekte, die hij de ‘Fingers’ noemt, is niet alleen de meest brute scène in de geschiedenis van de franchise, het is ook de meest hartverscheurend gewelddadige scène in een reguliere horrorfilm van dit decennium. De vaste camera en de vaste blik van DaCosta maken het tafereel, dat de werkelijk duivelse diepten onthult die mensen kunnen bereiken, nog verontrustender. Het is het soort verdorven, hartverscheurende bloedvergieten dat uit een B-film lijkt te komen, maar hier is het dan, in een brede versie met Ralph Fiennes in de hoofdrol.
Waar de elegante regie van Boyle leek in te spelen op de waanzin die inherent is aan het script van Garland, legt de no-nonsense aanpak van DaCosta het zenuwslopende nihilisme van het script bloot. 28 jaar later ging zeker in op de wreedheid die mensen elkaar aandoen, maar De tempel van botten toont in al zijn bloedige glorie de wreedheid die altijd op de loer lag, om te worden ontketend door een bovennatuurlijk virus of een apocalyptische gebeurtenis die de regels van de samenleving uit het raam gooide.
Jack O’Connell geeft een slechterikprestatie aller tijden.
Sony-afbeeldingen
Sir Lord Jimmy van O’Connell belichaamt deze wreedheid in alle opzichten: een grijnzende sadist die een haveloze pruik en tiara draagt (die zowel op wrange als ironische wijze het beeld oproept van een gewelddadige kinderartiest). Jimmy Saville) terwijl hij zijn kindsoldaten opdracht geeft onuitsprekelijke wreedheden te begaan. Het feit dat zijn Fingers net zo ijverig zijn als hij (afgezien van de schattige hulpsheriff van Erin Kellyman) maakt het nog moeilijker om naar te kijken – vooral wanneer Spike merkt dat hij verder onder hun invloed wordt getrokken.
Alfie Williams blijft een geïnspireerde castingvondst en levert een monumentale prestatie als een doodsbang kind dat vastzit tussen een rots en een harde plek. Dit is de eerste echt onaangename gebeurtenis van 2026, waardoor het moeilijk is om het licht aan het einde van de tunnel te zien. Godzijdank dus voor Fiennes’ tedere en sympathieke optreden als Dr. Kelson, wiens wijze en bedachtzame aanwezigheid een broodnodig anker vormt voor zowel de kijker als Spike.
Het grotere probleem is dat, in veel opzichten, De tempel van botten het voelt als een brug tussen twee films. In het slechtste geval is het een plotgestuurde film die bedoeld is om de personages als schaakstukken te verplaatsen totdat ze op de juiste plek staan voor de derde film, eveneens geregisseerd door Boyle. Maar dit is waarschijnlijker een fout in het scenario van Garland dan iets anders, en is te verwaarlozen naast alle fantastische verschrikkingen en heerlijke momenten van catharsis die De tempel van botten bevat.
