Geschiedenis: In dit derde opeenvolgende deel van de 28 Days-serie, Dr. Ian Kelson (Ralph Fiennes) blijft vasthouden aan de broze hoop op het ontdekken van een geneesmiddel voor het vervloekte Rage Virus. Maar de grootste dreiging komt nu niet alleen van de geïnfecteerden, maar van een excentrieke cultfanaat die jonge kinderen uitbuit om een verontrustend leger van ‘Jimmy’s’ te vormen.“Herziening: Wanneer Heer Danny Boyle Klaar 28 dagen later in juni 2003 voelde de film meteen anders: korrelig, verontrustend en werkelijk genrebepalend in de zombie-horrorruimte. Een lauw vervolg volgde 28 weken later in mei 2007, voordat Boyle met groot succes terugkeerde 28 jaar later in juni 2025. Dit vierde hoofdstuk verschijnt slechts zes maanden later, dit keer geregisseerd door Nia Da Costa (Candyman, The Marvels) en gaat direct verder waar de vorige film was gebleven.De film opent met een spannende en aangrijpende scène waarin Spike (Alfie Williams) met geweld wordt opgenomen in Jimmy’s sekte. Terwijl de geïnfecteerden doorgaan met het jagen, doden en verslinden van alle niet-geïnfecteerde stervelingen op hun pad, zijn het Jimmy’s ideologie en groteske methoden die de diepste littekens veroorzaken. De film speelt zich af in de donkere, post-apocalyptische Schotse Hooglanden en portretteert een wereld waarin de schaduw van de dood niet alleen over het leven opdoemt, maar deze volledig vervangt.DaCosta en schrijver Alex Garland doe een bewuste poging om de spannende horror van de franchise te behouden door het bloed en de meedogenloze bloedvergieten te verdubbelen. Verschillende scènes zijn zo hartverscheurend en verdorven dat je je oprecht afvraagt hoe ze de censuur hebben geëlimineerd. Deze momenten zijn zeker niet voor bangeriken. Hoewel zulke diepgewortelde beelden de kracht hebben om genre-loyalisten te choqueren en op te winden, heeft het verhaal eromheen niet dezelfde kracht. Het schrijven biedt nooit voldoende emotionele of thematische basis om deze momenten te rechtvaardigen binnen het grotere geheel van een verhaal dat uiteindelijk gaat over een virus dat gewone mensen in oncontroleerbare monsters verandert.Ralph Fiennes speelt opnieuw de moreel gedreven dokter met zijn kenmerkende finesse, ook al biedt de rol weinig dat nieuw of uitdagend aanvoelt. Alfie Williams is indrukwekkend als Spike, die kwetsbaarheid en veerkracht effectief in gelijke mate uitbeeldt, een personage dat letterlijk de hoop belichaamt in een wereld die die niet heeft. Erin Kellyman, als Jimmy Ink, vult de strijd van Spike aan met een rustig, zelfverzekerd en impactvol optreden. Het is echter Jack O’Connell als Sir Lord Jimmy Crystal, de psychopathische leider van de Jimmys, die de sterkste indruk achterlaat. Het is duidelijk dat O’Connell degene is die het meeste plezier heeft, die een enorm onvoorspelbaar optreden geeft, waarin hij een man speelt die chaos veroorzaakt en met angstaanjagende overtuiging duivelse macht zoekt. De inspiratie van de sekte werd gerapporteerd door de BBC-journalist Jimmy Saville het draagt alleen maar bij aan de verontrustende onderstroom van het personage.Op technisch vlak blinkt de film uit in het creëren van spanning en onbehagen, daarbij geholpen door Sean Bobbiten de beklijvende en sfeervolle partituur van Hildur Guðnadóttir. Deze elementen, gecombineerd met de formidabele erfenis van de franchise, maken de film onmiskenbaar kijkbaar, maar ze tillen hem niet veel verder naar een hoger niveau. Grote delen van het verhaal slepen zich voort, en ondanks de relatief korte speelduur blijft het tempo een probleem. Kansen om donkere humor toe te voegen worden herhaaldelijk gemist, grotendeels als gevolg van teleurstellende dialogen en onregelmatig schrijven.28 jaar later: de tempel van de botten rechtvaardigt zijn plaats binnen de historische lijn van de franchise, maar slaagt er niet in deze op een zinvolle manier te versterken. Het is niet aan te raden om het alleen te bekijken, omdat er te veel context verloren gaat. De film vereist een behoorlijke hoeveelheid geheugen als je door de vorige afleveringen bladert om deze ten volle te kunnen waarderen, en ironisch genoeg versterkt het opnieuw bekijken ervan alleen maar hoeveel sterker die eerdere films werkelijk waren.
