Muzikant Calvin Johnston zei ooit: “Rock and roll is een tienersport, bedoeld om gespeeld te worden door tieners van alle leeftijden: ze kunnen 15, 25 of 35 zijn. Het komt er allemaal op neer of ze liefde in hun hart hebben, die prachtige tienergeest.” Het nieuwe boek van Bootsy Holler MakIng iT: een intieme documentaire over de indie-, punk- en post-grungemuziekscene van Seattle (gepubliceerd door Damiani-boeken) is misschien geïntroduceerd op It’s Nice That, maar behoeft geen introductie in de ongebreidelde wereld van de Amerikaanse indierock uit de jaren 90 en 2000. Een plek waar de prachtige eenvoud van op gitaar gebaseerde muziek, met zijn eigenzinnige karakters en toegewijde radio-uitzendingen, een culturele en metaforische staat van de eeuwige adolescent heeft gecreëerd.
Bootsy Holler arriveerde in Seattle net toen de grungemuziek populair werd, maar werd geïntrigeerd door ‘coolere muziek’ – denk aan Pavement, PJ Harvey, Dinosaur Jr. en de lokale band Sunny Day Real State, die al snel emo-legendes werden. Het was hier dat Bootsy foto’s begon te maken van iedereen om haar heen, van muzikale artiesten en fans, om de tastbare culturele golf vast te leggen, een gevoel in de lucht waardoor rockfans zich dichtbij elkaar voelden. Er groeide een gemeenschap. “We waren erbij en je kon de energie voelen in de mensen met wie ik was. Seattle had een diepe, levendige muziekscene”, zegt Bootsy. “Ik woonde samen met een drummer en al mijn huisgenoten zaten in zijn band. Ik ging kleine clubs binnen en zag elke dinsdag- en donderdagavond onbekende muziek, die vaak speelde.”
Seattle was absoluut de locatie van Booty’s foto’s, de grootste stad van Washington, waar talloze (zo niet de meeste) indierockbands voortkwamen. Bootsy werd daar al snel onderdeel van de scene, een plek waar “het gemakkelijk was om een grote vis in een kleine vijver te zijn” – op een goede manier. Bootsy was niet alleen een fan met een camera, hij nam het serieus en maakte profielfoto’s van Moby, Beck, Pearl Jam, The Posies, R.E.M. en Reggie Watts naast prachtige concertfoto’s van wilde acts als The Yeh Yeh Yehs en Blonde Redhead. Het boek is een goudmijn voor de bloei van nieuwe culturen, zoals de ’tweemo’-golf van Death Cab For Cutie of het moment waarop garagerock mainstream werd.
