Geschiedenis: John Garrity en zijn gezin verlaten hun afbrokkelende bunker in Groenland om veiligheid te zoeken in een verwoeste wereld. Hun reis door Europa is vol gevaar, verlies en moeilijke keuzes.Herziening: Wanneer een film een titel als ‘Greenland Migration 2’ draagt, schept dat verwachtingen van groot spektakel, spannende spanning en een verhaal dat je van begin tot eind boeit. Deze film weet slechts gedeeltelijk aan de verwachtingen te voldoen. Het vervolg begint jaren na de inslag van de komeet die de aarde verwoestte en volgt de familie Garrity terwijl ze de veiligheid van hun Groenlandse bunker verlaten om een leefbare plek te vinden in een wereld die vijandig en onzeker is geworden. Deze film is heel anders dan de eerste ‘Groenland’, omdat hij afstand neemt van de intense strijd om te overleven en een langzamere, dwalende reis van hoop en ontberingen aangaat. De toonverandering is vanaf het begin duidelijk en heeft ook invloed op hoe de hele film arriveert en uiteindelijk niet boeit.Johannes (Gerard Butler), zijn vrouw Allison (Morena Baccarin), en hun zoon Nathan (Romeinse Griffin Davis) ontdekken dat hun onderkomen hen niet langer kan ondersteunen, dus gaan ze richting geruchten over een veilige zone in Zuid-Frankrijk. Onderweg passeren ze vreemde versies van bekende plaatsen, ontmoeten ze groepen overlevenden met hun eigen regels en worstelen ze met de gevaren van een wereld die uiteenvalt. De gevaarlijke reis voert hen door sterke visuele landschappen en enkele intense sequenties, zoals het oversteken van een afbrokkelende brug of het ontsnappen van gewapende groepen. Ze reizen door Engeland en verhuizen uiteindelijk naar Frankrijk, waar ze Denis, zijn vrouw Julia en hun dochter Camille ontmoeten. Denis biedt hen onderdak en vraagt hen Camille mee te nemen terwijl hij achterblijft om voor zijn zieke vrouw te zorgen. Het noodlot slaat toe wanneer John tijdens de reis een schotwond oploopt.“Migratie” heeft het moeilijk omdat het de ernst probeert te balanceren met spektakel, maar dat mislukt. Het tempo is niet uniform. Soms beweegt het verhaal te langzaam, soms springt het te snel rond, en het voelt vaak alsof de film vakjes aanvinkt in plaats van spanning op te bouwen. Een groot deel van de reis voelt rustig aan, waarbij lange stukken lopen of praten alleen maar toenemen tijdens actiescènes. Het verhaal springt vaak van het ene onderwerp naar het andere zonder een sterke emotionele drang naar het einde te creëren. De ideeën over het leven onder constante dreiging of rigide systemen in een gebroken samenleving lijken interessant, maar blijven onderontwikkeld.Gerard Butler draagt John met een rustige vasthoudendheid die passend lijkt voor een man die het einde van de wereld al een keer heeft meegemaakt. Hij is niet de luide, overdreven actieheld waar zoveel rampenfilms op vertrouwen; in plaats daarvan voelt hij zich uitgeput, moe en soms onzeker over wat hij nu moet doen. Morena Baccarin als Allison blijft het emotionele hart van de film. Haar Allison voelt zich sterk toegewijd om het goede te doen, zelfs als de gemakkelijkere keuze zelfbehoud zou zijn. Roman Griffin Davis als Nathan brengt een jeugdig perspectief in het verhaal, nieuwsgierig, onstabiel en soms gefrustreerd door de beslissingen van volwassenen die zijn wereld bepalen. De chemie tussen de drie lijkt oprecht.Het is een film die zijn momenten, sterke beelden, betrokken acteerwerk en duidelijke ideeën heeft over hoe het leven na een ramp eruit zou kunnen zien, maar het is ook een film die de weg lijkt te zijn kwijtgeraakt tussen de wereld die hij wil opbouwen en het verhaal dat hij wil vertellen. De film laat je het gewicht van het overleven voelen en de hoop die mensen op de been houdt. Op zijn zwakst dwaalt het doelloos rond en laat je denken dat het meer had kunnen zeggen. Deze film kan worden omschreven als een imperfect vervolg, de moeite waard om te bekijken voor de familie die centraal staat in het verhaal en enkele verrassende scènes, maar niet helemaal het geweldige vervolg dat het beloofde.
