In plaats van zich af te vragen hoe AI-agenten voor hen kunnen werken, is een belangrijke vraag in de onderneming nu: kunnen agenten goed met elkaar samenwerken?
Dit maakt orkestratie tussen multi-agentsystemen en -platforms een cruciaal aandachtspunt en een belangrijke onderscheidende factor.
“De communicatie tussen agenten wordt een groot probleem” G2 Chief Innovation Officer Tim Sanders vertelde VentureBeat. “Omdat als je niet alles orkestreert, er misverstanden ontstaan, zoals mensen die vreemde talen met elkaar spreken. Deze misverstanden verminderen de kwaliteit van het handelen en roepen het schrikbeeld op van hallucinaties, zoals veiligheidsincidenten of datalekken.”
Laat agenten praten en coördineren
Tot nu toe concentreerde orkestratie zich vooral op data, maar het verandert snel in actie. “Conductor-achtige oplossingen” combineren steeds vaker agenten, robotprocesautomatisering (RPA) en dataopslag. Sanders vergeleek de voortgang met die van de responsengine-optimalisatie, die aanvankelijk begon met tracking en nu op maat gemaakte inhoud en code creëert.
“Orchestratieplatforms coördineren een verscheidenheid aan verschillende agentoplossingen om de consistentie van de resultaten te vergroten”, zei hij.
Vroege leveranciers zijn onder meer Salesforce MuleSoft, UiPath Maestro en IBM Watsonx Orchestrate. Deze op software gebaseerde observatiedashboards uit de eerste fase helpen IT-leiders alle acties van agenten binnen een organisatie te zien.
Het cruciale element van risicobeheer
Maar coördinatie kan slechts zoveel waarde toevoegen; deze platforms zullen transformeren in technische risicobeheerinstrumenten die een betere kwaliteitscontrole bieden. Dit kan bijvoorbeeld de beoordelingen van agenten, beleidsaanbevelingen en proactieve scores omvatten (bijvoorbeeld hoe betrouwbaar agenten zijn bij het gebruik van zakelijke tools of hoe vaak ze hallucineren en wanneer).
Bedrijfsleiders zijn huiverig geworden om op leveranciers te vertrouwen om risico’s en fouten te minimaliseren; In feite vertrouwen veel IT-beslissers de beweringen van leveranciers over de betrouwbaarheid van hun agenten niet, zei hij.
Tools van derden beginnen de leemte op te vullen en vervelende vangrail- en escalatieticketprocessen te automatiseren. Teams ervaren al ‘uitputting van het ticket’ in semi-geautomatiseerde systemen, waarbij agenten tegen de vangrails botsen en menselijke toestemming nodig hebben om verder te gaan.
Bijvoorbeeld: het leningproces bij een bank vereist 17 stappen om goedgekeurd te worden, en een agent onderbreekt de menselijke workflows voortdurend met goedkeuringsverzoeken wanneer deze tegen gevestigde vangrails stuiten.
Orkestratieplatforms van derden kunnen deze tickets afhandelen en ja, ja, of zelfs de noodzaak van goedkeuring tarten. Ze kunnen uiteindelijk de noodzaak van aanhoudend toezicht door menselijke operators elimineren, zodat organisaties ‘echte snelheidswinsten’ kunnen ervaren, niet gemeten in percentages maar in veelvouden (d.w.z. 3x versus 30%).
“Het uitgangspunt is het op afstand beheren van het gehele agentproces voor organisaties”, aldus Sanders.
‘Mens-in-the-loop’ versus ‘mens-in-the-loop’
In een andere cruciale evolutie in het agententijdperk zullen menselijke beoordelaars ontwerpers worden en van mens-in-the-loop naar mens-on-the-loop gaan, aldus Sanders. Dat wil zeggen: ze gaan agents ontwerpen om workflows te automatiseren.
Platformen voor het bouwen van agenten blijven hun no-code-oplossingen innoveren, aldus Sanders, wat betekent dat bijna iedereen nu een agent kan ondersteunen met behulp van natuurlijke taal. “Dit zal de AI van agenten democratiseren, en de supervaardigheid zal het vermogen zijn om een doel uit te drukken, context te bieden en valkuilen voor te stellen, net zoals een goede people manager vandaag de dag.”
Wat bedrijfsleiders nu moeten doen
Agent-first automatiseringsstacks presteren aanzienlijk beter dan hybride automatiseringsstacks op bijna elk kenmerk, merkte hij op: tevredenheid, kwaliteit van acties, veiligheid, kostenbesparingen.
Organisaties zouden ‘snelle programma’s’ moeten initiëren om agenten in workflows te integreren, vooral bij zeer repetitieve taken die knelpunten met zich meebrengen. Er zal in het begin waarschijnlijk een sterke menselijke betrokkenheid bij het proces zijn om de kwaliteit te waarborgen en veranderingsmanagement te bevorderen.
“Als beoordelaar optreden zal het inzicht in de manier waarop deze systemen werken vergroten,” aldus Sanders, “en uiteindelijk zullen we allemaal stroomopwaarts kunnen opereren in de workflows van agenten in plaats van stroomafwaarts.”
IT-leiders zouden vandaag de dag alle verschillende elementen van hun automatiseringsstack moeten inventariseren. Of het nu gaat om op regels gebaseerde automatisering, RPA of agentautomatisering, ze moeten alles leren wat er in de organisatie gebeurt om opkomende orkestratieplatforms optimaal te kunnen benutten.
“Als dat niet het geval is, kunnen er daadwerkelijk dissynergieën ontstaan tussen organisaties waar ouderwetse technologie en geavanceerde technologie samenkomen op het moment van levering, vaak klantgericht”, aldus Sanders. “Je kunt niet orkestreren wat je niet duidelijk kunt zien.”
