President Trump leek boos nadat de Senaat afgelopen donderdag had gestemd om een resolutie over oorlogsbevoegdheden naar de volgende fase te brengen, waarin wetgevers de maatregel konden goedkeuren en proberen de het vermogen van de president om Venezuela de oorlog te verklaren, te beteugelen zonder toestemming van het Congres.
Troef zei hij die dag waarop vijf Republikeinse senatoren die voorstander waren van het in stemming brengen van de maatregel – Susan Collins (Maine), Lisa Murkowski (Alaska), Rand Paul (Ky.), Josh Hawley (Mo.) en Todd Young (Ind.) – “nooit meer verkozen hadden mogen worden.”
Waarom zou hij hierover zo boos worden, dat hij in november de controle van zijn partij over de Senaat in gevaar zou brengen? Zelfs als deze resolutie door beide huizen van het Congres zou worden aangenomen, zou er een veto over kunnen worden uitgesproken en uiteindelijk onbeperkt. Dat gebeurde in 2019, toen zowel de Senaat als het Huis van Afgevaardigden een resolutie over oorlogsbevoegdheden goedkeurden die het Amerikaanse leger verplichtte zijn deelname aan de oorlog in Jemen stop te zetten. Veel mensen denken dat dergelijke wetgeving daarom geen verschil kan maken.
Maar de woede van de president is aanzienlijk. Deze beleidsstappen uit het Congres kunnen al resultaat opleveren voordat er een eindstemming over de resolutie heeft plaatsgevonden, of als de president er een veto over heeft uitgesproken.
De regering-Trump heeft aanzienlijke concessies gedaan voordat de resolutie van 2019 door het Congres werd aangenomen, in een poging de aanneming ervan te voorkomen. Maanden voordat het werd goedgekeurd, bijvoorbeeld, het Amerikaanse leger gestopt het bijtanken van Saoedische gevechtsvliegtuigen in de lucht. Deze concessies hebben de oorlog gede-escaleerd en tienduizenden levens gered.
Een resolutie over oorlogsbevoegdheden is een besluit van het Congres gebaseerd op de gelijknamige wet uit 1973. Die wet omschrijft en versterkt de macht die onze grondwet aan het Congres heeft gegeven om te beslissen wanneer het Amerikaanse leger betrokken kan raken bij vijandelijkheden.
De Amerikaanse militaire inval in Caracas waarbij de Venezolaanse president Nicolás Maduro en zijn vrouw Cilia Flores werden ontvoerd, is illegaal volgens het internationaal recht. charter van de Organisatie van Amerikaanse Staten e Verenigde Natiesevenals andere verdragen waarbij de Verenigde Staten partij zijn. Volgens onze grondwet, de overheid altviool De Amerikaanse wet wanneer deze in strijd is met verdragen die door onze regering zijn ondertekend.
Niets van dit alles heeft de regering-Trump afgeremd, die weinig respect heeft getoond voor de rechtsstaat. Maar het Witte Huis geeft om de politieke macht van het Congres. Als er een wijdverbreide oorlog zou plaatsvinden in Venezuela of ergens anders waar Trump heeft gedreigd het leger in te zetten, zal het feit dat het Congres stappen heeft ondernomen om zich daartegen te verzetten, de politieke kosten voor de president verhogen.
Dit is waarschijnlijk een van de belangrijkste redenen waarom de regering-Trump op zijn minst heeft beloofd enkele concessies te doen met betrekking tot militaire actie in Latijns-Amerika – en wie weet heeft ze misschien enkele compromissen gesloten in vergelijking met wat werd verwacht.
5 november, de dag voordat de Senaat over een resolutie over oorlogsbevoegdheden stemde stoppen en voorkomen vijandigheid binnen of tegen Venezuela door het Amerikaanse leger, minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio, minister van Defensie Pete Hegseth en de raadsman van het Witte Huis hadden een privébriefing met senatoren.
Ze verzekerden de wetgevers dat er geen grondoorlog of luchtaanvallen in Venezuela zouden plaatsvinden. Volgens rapporten, raadsman van het Witte Huis verklaard dat ze geen juridische rechtvaardiging hadden voor een dergelijke oorlog. Het is duidelijk dat het blokkeren van de resolutie van groot belang was voor deze hoge functionarissen. De dag na die bijeenkomst zorgt de oorlog voor een oplossing werd geblokkeerd voor twee stemmen. Twee Republikeinen hadden zich bij de Democraten en de onafhankelijken aangesloten om de resolutie te steunen: Murkowski en Paul. In totaal waren er 49 stemmen, niet helemaal de noodzakelijke meerderheid.
Maar er waren donderdag nog drie Republikeinen die vóór de nieuwe resolutie stemden, dus er zal overgegaan worden tot een eindstemming.
De oplossing van de oorlogsmachten is niet alleen een politieke strijd, maar een kwestie van leven en dood. De blokkade die betrokken is bij de inbeslagname van de olietankers is: seconde voor deskundigen: een illegaal gebruik van militair geweld. Dit betekent dat de blokkade zou worden beschouwd als deelname aan vijandelijkheden waarvoor toestemming van het Congres nodig zou zijn.
Sinds 2015 hebben de Verenigde Staten unilaterale economische sancties opgelegd die de Venezolaanse economie hebben vernietigd. Van 2012 tot 2020 leed Venezuela aan de ergste depressie in vredestijd in de wereldgeschiedenis. Het reële (voor de inflatie gecorrigeerde) bbp, of inkomen, is gedaald 74%. Denk aan de economische vernietiging van de Grote Depressie in Amerika, verdrievoudigd. Het grootste deel hiervan was het gevolg van sancties.
Deze ongekende verwoesting wordt in het publieke debat doorgaans aan Maduro toegeschreven. Maar de Amerikaanse sancties hebben Venezuela opzettelijk afgesneden van de internationale financiering en het grootste deel van zijn olieverkoop geblokkeerd, die goed was voor meer dan 90% van de inkomsten uit buitenlandse valuta (voornamelijk dollars). Dit verwoestte de economie.
In het eerste jaar van de sancties van Trump, van 2017 tot 2018, stegen de sterfgevallen in Venezuela met tienduizenden van mensen, in een tijd waarin de olieprijzen stegen. Het jaar daarop werden de sancties verder uitgebreid. Ongeveer een kwart van de bevolking, ruim 7 miljoen mensen, geëmigreerd na 2015 — 750.000 daarvan in de Verenigde Staten.
We weten dat de dodelijke impact van sancties tegen de burgerbevolking reëel is. Onderzoek dat in juli werd gepubliceerd door Lancet Global Health, mijn collega’s Francisco Rodriguez, Silvio Rendon en ik, schatte het mondiale dodental als gevolg van unilaterale economische sancties, aangezien deze een 564.000 per jaar in de afgelopen tien jaar. Dit is vergelijkbaar met de mondiale sterfgevallen als gevolg van gewapende conflicten. A meerderheid van de slachtoffers in de periode 1970-2021 waren kinderen.
De afgelopen dagen heeft de regering-Trump stappen gezet in de richting van het opheffen van enkele sancties om de olie-export mogelijk te maken. seconde aan het verklaarde plan van de president om ‘Venezuela te regeren’. Dit is ironisch omdat Venezuela al jaren meer investeringen en handel, inclusief olie, met de Verenigde Staten wil, en het waren de Amerikaanse sancties die dit verboden.
Een dergelijke opheffing van de sancties zou een grote stap voorwaarts betekenen als het gaat om het redden van de levens van mensen die in Venezuela verstoken zijn van voedsel, medicijnen en andere basisbehoeften als gevolg van deze sancties en de economische vernietiging die ze veroorzaken.
Maar om de stabiliteit te creëren die Venezuela nodig heeft om te herstellen, zullen we het militaire en economische geweld uit deze campagne moeten elimineren. Er zijn leden van het Congres die dit doel naderen en zij hebben alle hulp nodig die ze kunnen krijgen voordat het te laat is.
Marco Weisbrot hij is mededirecteur van Centrum voor economisch en beleidsonderzoek en auteur van “Mislukt: wat de ‘experts’ verkeerd hadden over de wereldeconomie.”
