Als Of) lafaard als we het interieur van een restaurant zouden creëren, zouden de resultaten vergelijkbaar kunnen zijn van Lilibetdat in september werd geopend en zich bevindt op de plek van het herenhuis Mayfair waar koningin Elizabeth II werd geboren en is vernoemd naar haar bijnaam uit haar kindertijd.
Er is geen baksteen meer over van dat oorspronkelijke huis, maar dit heeft de activiteiten van Lilibet (opgericht door Ross Shohanvoormalig-Nee chef-kok en oprichter van Bot vader ramen imperium) van het leunen op zijn excentrieke aristoverhaal. De hoofdkamer met gestoffeerde banketten, chintz-valletjes en vouwgordijnen (met dank aan Russell Sage Studio), biedt een blouse in Queen Mum-stijl aan een wereld die de koude greep van het minimalisme beu is. ‘Het is oma. Maar op een goede manier,’ zei mijn tafelgenoot en 10 mondiale hoofdredacteur, Sofia Neophitou terwijl hij een stuk serviesgoed met geschulpte randen bewonderde: ‘Zelfs de borden zijn voorzien van ruches.’ Dit alles maakt het een heerlijk kamptegengif voor de saaie, internationale stijl die door zoveel restaurantruimtes wordt aangenomen. Hier eten is een evenement.
Bij Lilibet wordt je begroet door een rij geschilderde hondenportretten als je de trap afdaalt naar de badkamer, die een lieflijk Wedgewood-blauw is, compleet met wit pleisterwerk in de vorm van een “bruidstaart”: een rinkelend paleis in alle opzichten. De damesbadkamer heeft ook zo’n magische spiegel waardoor je er slank uitziet, en dat is maar goed ook, want het eten zit hier boordevol smaak en calorieën en is, net als het interieur, meer dan een beetje funky.
Er staat een broodje filetsteak op het dessertmenu. Waarom? Blijkbaar kwam het idee uit Portugal, waar het niet ongebruikelijk is om een heerlijke maaltijd af te sluiten met een lekker broodje. Wat de oorsprong ook is, het gerecht is een malse, hartige, hapklare umami-verrukking. “De koortsdroom van elke eiwitvader”, verklaarde mijn collega Garth, die na twee gangen klaar genoeg was om het te proberen.
Het hoogtepunt van Lilibets menu is vis, en alles wordt geserveerd met theatrale pracht en praal. Deze plek breekt nooit karakter. Als Lilibet een persoon was, zou ze permanent dronken zijn goed leven. Onze groep van vier perste zich op een volle bank en bestudeerde het menu. Niemand had trek in oesters, zelfs niet in de oesters geroosterd in gezouten rundervet en zeewierboter. In plaats daarvan kozen we voor een lekker bord rauwkost met kunstig uitgestalde rauwe seizoensgroenten, baba ghanoush, groene chili taramasalata en een meer uitnodigende ansjovissaus. Er zat een heerlijke barbajuan bij gevuld met spinazie, gruyere en citroen. Als je van fotogenieke hapjes houdt, kan Lilibet’s dit voor je verzorgen. Mini-crabcakes en tonijnspiesjes zorgen ervoor dat ons feest kan beginnen (had ik al gezegd dat het mijn verjaardag is?). Ik heb nog nooit een ansjovis-éclair gehad. Bij Lilibet bestel je het per stuk en wordt een microgebakje, zolang je pink reikt en omgeven door een delicate ruche van ansjovisparfait, geserveerd op wat lijkt op een individueel glazen presse-papier. Hij poseert voor een selfie op Instagram en vertrekt vervolgens met een smakelijk hapje.
Wat de hoofdgerechten betreft, zijn er tal van bekende visopties, van de verleidelijke zeetong met Café de Paris-boter tot de Cornish-tarbot met Pil Pil-saus, maar de rijkdom van de smaken en de elegantie van de presentatie brengen het buiten het domein van eenvoudig comfortfood. Ik kies voor de spaghetti met kreeft, een bijna slaapverwekkende tomatenpasta, belegd met royale plakjes vlees. Garth (ook bekend als Protein Daddy) had het Holstein-kalfsvlees gegarneerd met een gebakken ei. Sophia kookte een goddelijk gepresenteerde gegrilde kipschotel met gegrilde tomaten, kappertjes en basilicum. Paul verslond de gefrituurde goujons, geserveerd met een tongzoenende citroenmayonaise. ‘Neem een visstick, maar maak hem werkelijkheid’, zei hij. Voor op tafel bestelden we pittige verse pasta met boter, chili, limoen en parmezaanse kaas, een knapperige Romeinse salade met Caesardressing en de beroemde Lilibet-puree vergezeld van een scheutje schelpdierenbisque en kreeftenvlees.
Die van Lilibet is schaamteloos theatraal. Als pudding deelden we, samen met de steak sandwich, een koepelvormige prinsessencake, gegarneerd met chlorofylgroen glazuur, appeltaart en een cheesecake met aardbeien en vanille.
Lilibet’s is heel Engels, maar ook heel Las Vegas. Zet een show op. Kom niet alleen. Het eten is te lekker voor een rustige lunch en haast je niet (vanaf 8 maart is het ook geopend voor de zondagse lunch). Kom met vrienden, kom en geniet van de rijkdom van het eten, de frivole gerechten en het goddelijke kamp van dit alles.
Fotografie met dank aan Lilibet.
