In 1911 schreef een toneelschrijver op Broadway een sarcastische brief over een tieneracteur die onlangs met de trein van New York naar Los Angeles was gereisd.
“De arme jongen denkt er echt over om serieus de film in te gaan”, schreef William C. deMille aan zijn theatercollega David Belasco. ‘Dus ik denk dat we afscheid moeten nemen van de kleine Mary Pickford. Er zal nooit meer iets van haar worden vernomen.’
Die geruchten zetten de toon voor het Hollywoodverhaal: avontuur, pathos, hoogmoed, komedie en een dramatisch einde. Mary Pickford werd ’s werelds beroemdste gezicht, en William en zijn familie volgden haar snel naar het westen, waar haar kleine broertje Cecil in 1914 de eerste speelfilm van de stad regisseerde, ‘The Squaw Man’.
Sindsdien heeft Los Angeles wie weet hoeveel films geproduceerd. Niemand lijkt ze te hebben geteld. De meest redelijke schattingen die ik kan vinden komen uit op ongeveer 30.000 speelfilms, een aantal dat klein lijkt gezien de psychologische ruimte die Hollywood inneemt in de hoofden van zijn mondiale publiek. Berekeningen op de achterkant van de envelop berekenen dat je ze allemaal in iets meer dan vijf jaar zou kunnen bekijken, ervan uitgaande dat je nooit hebt geslapen.
Uit hun gelederen kozen wij de 101 films die zich afspelen in Los Angeles die deze stad en haar inwoners het beste vertegenwoordigen: acteurs, schurken, politieagenten, oplichters, zangers, worstelaars, slappelingen en zelfs cyborgs.
Ironisch genoeg telt ‘The Squaw Man’ zelf niet, omdat Cecil zich voorstelde dat het zich op de vlakten afspeelde. Maar de schuur die hij als atelier gebruikte staat nog steeds aan Highland Avenue: het is nu de Hollywood Heritage-museum. Als je hier bent geweest, ben je het zeker gepasseerd op weg van Mulholland Drive naar Sunset Boulevard en Chinatown, een tour die verwijst naar drie titels die bovenaan onze lijst staan, ook al laten de plots zelf ons er niet mooi uitzien.
Een deel van wat een L.A.-film definieert, is de bereidheid van onze stad om de camera op zichzelf te richten, om prioriteit te geven aan een meeslepend verhaal boven onze eigen reputatie. Wij willen onze saga graag met de wereld delen. Ons fascinerende en griezelige verhaal zit er allemaal in een close-up van Jack Nicholson uit ‘Chinatown’: een filmster met een verminkte neus.
Vreemd genoeg voor een stad die het happy end van Hollywood populair maakte, eindigen veel van de films waarmee we ons het meest identificeren op een sombere toon, ongeveer de helft ervan. Afgezien van de zonneschijn is dit geen gemakkelijke plek om te wonen, en het wordt steeds moeilijker. Mijn vrienden en ik maken grapjes dat Hollywood films maakt als ‘Falling Down’ en ‘Death Becomes Her’, waarin files en narcisme rechtstreeks tot de dood leiden, om te voorkomen dat nieuwe New Yorkers de stad overspoelen, zoals een chihuahua-eigenaar die een bordje op zijn deur hangt met de tekst: Pas op voor de hond.
Ik kwam rechtstreeks uit de universiteit, een transplantatie in Oklahoma waarvan de verwachtingen over Los Angeles uiteraard werden gevormd door films. De haarmetalbands van Sunset Strip, vereeuwigd door Penelope Spheeris in “The Decline of Western Civilization Part II: The Metal Years”, waren al lang uitgestorven, en de broers “Swingers” die later opkwamen, waren uit het toneel verdwenen. Om tijd te besparen tekende ik het huurcontract voor mijn eerste appartement in Klein Armenië, omdat de bowlingbaan “The Big Lebowski” slechts twee straten verderop lag. Een maand later werd het gesloten. (Gelukkig ben ik daar een keer geweest.)
Terwijl ik naar het westen reed, zette ik me schrap voor twee klassieke clichés uit Los Angeles: seismische aardbevingen en oppervlakkige mensen. In plaats daarvan vond ik het geweldig om een stad vol te ontdekken fascinerende karakters en er zijn nog zoveel hoekjes om te verkennen dat je nooit zonder materiaal zult komen te zitten.
Vijftien regisseurs zijn minstens twee keer op onze lijst verschenen, een eclectische groep met onder meer Amy Heckerling, David Lynch, Charles Burnett, Kathryn Bigelow, Michael Mann en Billy Wilder – van wie de laatste twee films in de top 10. Elke regisseur heeft op dit terrein nieuwe lagen blootgelegd en daarop zijn eigen nalatenschap opgebouwd. (Je zou je kunnen voorstellen dat drie andere regisseurs ook meer dan twee plekken verdienden.)
Verhalenvertellers, in ieder geval de besten, zijn van nature nieuwsgierig, en in deze stad is er, ongeacht waar ze de camera op richten, iets dat de moeite waard is om te zien, van de hangout-sfeer van ‘Friday’ tot de erotische vochtigheid van ‘Spa Night’. Sean Baker’s hyperactieve ‘Tangerine’, opgenomen met een iPhone in een donutwinkel aan Santa Monica Boulevard, maakt dit punt niet alleen op smaakvolle wijze duidelijk, maar moedigt je ook aan om eropuit te gaan en rond te dwalen.
Deze films herinneren ons er permanent aan dat Los Angeles een plek is waar fictie en realiteit samenvloeien. Op dit moment kun je een koud drankje pakken bij Bob’s Market in Angelino Heights – een gewone joint met wasmiddel en verse citroenen in de schappen – en daarop proosten om een cameo te maken in drie films op onze lijst: ‘LA Confidential’, ‘Nightcrawler’ en, het meest iconisch, de gasfilm van Vin Diesel uit 2001, ‘The Fast and the Furious’.
Om een naald uit een titel op deze lijst te citeren: ik hou van L.A. Dat Randy Newman-lied klinkt aan het einde van ‘Volcano’ nadat Tommy Lee Jones en Anne Heche met succes een lavastroom naar de Stille Oceaan hebben omgeleid en de nieuw gevormde Mount Wilshire een zucht van verlichting slaakt. (Mick Jackson, die dat rampzalige stuk regisseerde, regisseerde ook de romantische komedie van Steve Martin, toepasselijk getiteld ‘LA Story’.)
Op een zomer, kort nadat ik mijn aandeel hier had geplant, organiseerde een wetenschapsclub een openluchtvertoning van ‘Volcano’ ter plaatse bij de La Brea-teerputten, genesteld tussen de palmbomen die het zo graag vernietigde. Een plaatselijke geoloog droeg een zwart laken met oranje en rode schuimnoedels die uit haar hoofd staken – ja, ze was gekleed als een vulkaan. Terwijl de credits langs de mastodontsculpturen van het park rolden, kon ik het niet meer met Randy eens zijn.
