Tony Kiritsis (Bill Skarsgård) zit in zijn versleten, gehavende auto buiten een somber kantoorgebouw, zijn arm in een draagdoek en zijn gezicht bedekt met een glans van zweet die niet op zijn plaats lijkt op de koude februaridag. Draai de sleutel om en het contact breekt. Vloekend wankelt hij de auto uit en loopt richting het gebouw aan de overkant van de straat, met een grote kartonnen doos in zijn goede arm. Het is het centrum van Indianapolis, midden in de winter van 1977. En Tony Kiritsis staat op het punt een mediafenomeen op gang te brengen dat de natie zal veroveren.
Het is een behoorlijk begin van een relatief kleine film, wat een onwaarschijnlijke terugkeer lijkt voor Gus Van Sant, de regisseur achter klassiekers als Mijn privé Idaho EN Goede jachtwil. Maar DodemansdraadGeïnspireerd door het waargebeurde verhaal van een driedaagse gijzeling, is het een spannende, bochtige thriller die zich ontvouwt als een gangster vanaf het moment dat Tony Kiritsis een jachtgeweer uit de doos haalt en zijn hypotheekmakelaar Richard Hall (Dacre Montgomery) gijzelt. Het is een opwindende terugkeer voor Van Sant, die sinds 2008 geen grote lovende kritieken meer kreeg Melk en wiens nieuwste film, Maak je geen zorgen, te voet komt hij niet verwerd acht jaar geleden uitgebracht. En toch Dodemansdraadmet zijn stille release in januari lijkt het voorbestemd om net zo vergeten te worden als de andere recente films van Van Sant. Het verrassend actuele verhaal en de publieksvriendelijke capriolen maken het tot een film die beter verdient dan begraven te worden.
Toen ik het zag Dodemansdraad op het filmfestival van Venetië in september 2025 had het misschien wel de luidste reactie gehad van alle films die ik daar had gezien. Ja, meer dan Frankensteinmeer dan Na de jachten meer dan Bugonia (Het stond min of meer op gelijke voet met de reactie van Park Chan-wook Geen andere keuze ontvangen). Mensen snakten naar adem, klapten en juichten – een duidelijk teken van een groot festivalsucces. Maar het duurde een week Dodemansdraad te verwerven (van Row K Entertainment) en nog een maand voordat er zelfs maar een releasedatum was vastgesteld. En dan de gevreesde release in januari, de veelgevreesde ‘begraafplaats’ van films.
Maar Dodemansdraad dat is meer dan de releasedatum van januari. Een lichtgewicht Hondendag middag riffs, Dodemansdraad het straalt stijl uit (meestal verzorgd door Colman’s zijdezachte radio-dj Domingo, die een onverwachte speler wordt in de gijzelaarscrisis) en energie, met een verhaal uit de jaren ’70 dat meer dan een paar parallellen biedt met hedendaagse problemen. Tony Kiritsis voelt zich gekleineerd en in het nauw gedreven nadat een slechte deal met zijn hypotheekmakelaar hem heeft bedrogen voor (wat hij denkt) miljoenen dollars. Nu vertegenwoordigt Tony hier de kleine man, de mensen die vergeten en vertrapt zijn door miljonairs die niets om hen geven.
Met grote ogen gespeeld door Skarsgård, die behendig afwisselt tussen sympathieke held en losgeslagen antagonist, lijken Tony’s waanideeën op het eerste gezicht lachwekkend.
Naarmate we meer tijd met Tony doorbrengen, beginnen zijn argumenten zinvol te worden, vooral als we ernaar kijken door de lens van 2026, waarin economische onzekerheid elk aspect van het leven binnensijpelt. Hij lijkt ook de sympathie van de politie te hebben, vooral omdat de hoofdrechercheur (een onherkenbare Cary Elwes) een oude familievriend is. Maar het mediacircus dat zich rond Tony vormt – waar hij van geniet – kijkt hem meestal met open mond aan, waardoor de hele natie in een land van voyeurs verandert.
Colman Domingo is een ander opvallend personage in de film, als de vriendelijke en beheerste radio-dj Fred Temple.
K-rij
Maar Van Sant richt zich niet al te veel op de media, afgezien van de ambitieuze verslaggever Linda Page, die dit plot met een licht satirisch tintje behandelt (in één scène beschrijft een onwetende verslaggever eenvoudigweg zijn gevoelens op live tv). In plaats daarvan speelt de film zich vooral af als een dubbele kruising tussen Tony van Skarsgard en Richard van Montgomery, die eigenlijk niet zijn eerste keuze als gijzelaar was; Tony was van plan Richard’s vader, ML Hall (een blasé Al Pacino), te ontvoeren. Terwijl Richard de lange uren aan Tony’s geweer doorbrengt met een “dodemanskoord” (dwz elke beweging en het geweer ontploft), vormen hij en Tony een vreemd intieme band. Skarsgard en Montgomery leveren allebei zeer sympathieke en magnetische uitvoeringen, en de helft van het kijkplezier Dodemansdraad het is ze verbaal zien discussiëren.
Dodemansdraad is een van die vreemder dan fictieverhalen die, in een nog vreemdere wending, vandaag de dag nog relevanter lijken. Maar ondanks zijn semi-satirische inslag en publieksvriendelijke energie, Dodemansdraad Het ziet eruit als een belangrijk horloge. Laat het niet wegglippen.
