Over tien jaar zal CES 2026 wellicht herinnerd worden als het jaar waarin robots de tentoonstellingsruimte overnamen. De mensachtigen vouwden kleding, verpakten voorwerpen, speelden spelletjes en spraken als productmarketeers.
In deze context leidde ik een gesprek op het podium van de voedseltechnologie over de mogelijkheid dat robots binnenkort de keuken zouden kunnen overnemen. In een sessie met de titel “Robot vs. Chef: zal AI de chef versterken of vervangen?”, bracht ik oude tv-chef Tyler Florence samen met een paar robotbouwers: Nicole Maffeo van Gambit Robotics en Ali Kashani van Serve Robotics.
En als ik zeg ‘ontpit’, bedoel ik dat ik iedereen meeneem in een breed gesprek over de toekomst, waarbij de meeste deelnemers het grotendeels eens zijn over de manier waarop robots moeten worden gebruikt in huishoudelijke en professionele keukens, maar niet altijd.
Terwijl tienduizenden bezoekers op de beurs robots bekeken en zagen wat ze theoretisch konden doen, vroeg ik mijn panelleden wat robots eigenlijk zouden moeten doen. Vanaf het begin verwierpen ze het idee dat de mens vervangen zou worden door kunstmatige intelligentie of robotica in de keuken. Chef-kok Tyler Florence definieerde kunstmatige intelligentie niet als een creatieve kracht, maar als een reactieve kracht, en benadrukte dat de uitkomst ervan volledig afhangt van menselijke inbreng.
“Hoe geweldig AI nu ook is”, zei hij, “het draait allemaal om suggesties. Het zal niets doen als het alleen staat.”
In plaats van chef-koks te vervangen, waren alle sprekers het erover eens dat AI en robotica veel beter geschikt zijn om met hen samen te werken en het repetitieve en niet-glamoureuze werk aan te pakken dat tijd en energie wegneemt van keukens.
Maar hoe zit het met saaie, gevaarlijke of repetitieve taken? Het is duidelijk dat niet alle banen bevredigend zijn, en ook niet de banen waar veel mensen naar verlangen. En als mensen dit soort werk doen, bestaat er altijd een risico op letsel.
Volgens Kashani worden repetitieve, blessuregevoelige en moeilijk te beheren taken al geautomatiseerd.
“Als je dat werk doet, zoals het ontpitten van een avocado, is het niet zo veel werk,” zei hij. “Het is eigenlijk gevaarlijk. Mensen snijden hun vingers.” In deze gevallen, zegt Kashani, kan een robot het aantal blessures verminderen, terwijl mensen zich kunnen concentreren op creatief, gastgericht werk.
Dit idee om robots te gebruiken die vaak op één taak zijn gericht en in niets op een mens lijken, stond in schril contrast met wat we op de beursvloer zagen, waar mensachtigen overal leken te zijn. Toen ik de panelleden vroeg of een mensachtige vormfactor zinvol was, waren ze het er allemaal over eens dat we mensachtigen niet snel in restaurants of thuiskeukens zullen zien.
“Niemand wil dat een man uit zijn kast komt, eten voor hem klaarmaakt en dan weer naar binnen komt”, zei Kashani.
Maffeo was het daarmee eens. “We hebben niet iemand nodig die al deze dingen voor ons doet”, zei hij. “Help ons deze eenvoudige pijnpunten op te lossen die zoveel van onze tijd verspillen.”
Maffeo is van mening dat gespecialiseerde, gedistribueerde robots goedkoper en praktischer zijn dan gegeneraliseerde mensachtigen, tenminste voor het komende decennium.
Er bestaat echter geen twijfel over dat robotica en kunstmatige intelligentie snel vooruitgang boeken in het voedselsysteem. Dus waar past dat in iemand als Tyler Florence, die al lang naam heeft gemaakt door het creëren van recepten en het koken voor mensen in hun eigen ruimte, zonder de hulp van technologie? Volgens Florence wordt de waardevergelijking omgedraaid naarmate robotica wijdverspreider wordt en beginnen mensen voedsel te willen dat volledig door mensen wordt geproduceerd. Met andere woorden: hoewel machines veel dingen goed en goedkoop kunnen doen, wordt het schaarse goed menselijk oordeel, smaak en aanwezigheid.
“Het door de mens gemaakte product zal het nieuwe luxeartikel worden”, zei Florence. “Dingen die er zo uitzien, zijn gemaakt door een mens, bedacht door een mens, geproduceerd door een mens.”
Vooral in high-end restaurants voorspelt Florence dat automatisering grotendeels onzichtbaar zal blijven, terwijl menselijke interactie een premiumervaring zal worden waar mensen bereid zullen zijn voor te betalen.
Maar hoe zit het met het huis? Restaurantkeukens en cateringbedrijven zijn bedrijven waar mensen gewend zijn premie te betalen voor voedsel dat door anderen is bereid. Het overgrote deel van de maaltijden wordt echter thuis gegeten en bestaat uit voedsel in onze voorraadkasten en koelkasten. Welke rol zullen automatisering en kunstmatige intelligentie spelen in het huis van de toekomst?
Volgens Kashani zullen we steeds vaker intelligentie uit technologieën als computer vision, IoT en automatisering geïntegreerd zien in alledaagse apparaten om mensen te helpen maaltijden te plannen, voedselverspilling te verminderen en voedsel gemakkelijker te bereiden.
“In elke fase van dit proces kunnen we mensen bijstaan met behulp van kunstmatige intelligentie en robots.”
Kashani wees ook op ‘aging-in-place’-scenario’s als een gebied waarop automatisering en kunstmatige intelligentie bijzonder nuttig zouden kunnen zijn. Maffeo is het daarmee eens en zegt dat ze denkt dat er meer technologie zal worden geïntegreerd in voorraadkasten en koelkasten om mensen te helpen hun maaltijden beter te plannen.
Ter afsluiting van het panel spraken we over wat de opkomst van robots en kunstmatige intelligentie in de voedingsindustrie op de lange termijn betekent voor cultuur, werk en samenleving. Ik was verrast dat iedereen over het algemeen voorzichtig optimistisch was. Kashani wees op de geschiedenis als leidraad, met het argument dat productiviteitswinsten de neiging hebben om nieuw werk te creëren in plaats van dit volledig te elimineren. “Elke voorspelling uit het verleden is verkeerd gebleken”, zei hij, waarbij hij opmerkte dat de werkgelegenheid historisch gezien samen met de technologische veranderingen is gegroeid.
Tot op zekere hoogte was ik het daar niet mee eens en suggereerde dat banen verloren zouden gaan, ook al was dit niet de plek voor een dieper debat over het universele basisinkomen.
Florence bracht een cultureel probleem naar voren, met het argument dat voedsel herinnering en identiteit is, iets dat wordt doorgegeven via families en gemeenschappen. “We worden allemaal bepaald door wat onze grootouders kookten”, zei hij. “En dat definieert ons echt als mensen.”
Het was een leuk en doordacht gesprek, waarin we de implicaties onderzochten van wat er zou kunnen gebeuren als wat we op de beursvloer zagen uiteindelijk de norm zou worden. Hieronder kunt u de volledige sessie bekijken:
