De tentoonstelling vult twee verdiepingen met films, interviews en objecten gemaakt van drijfhout. Je hoort van wetenschappers en historici, maar je ziet ook de schoonheid van oude liederen en eeuwenoude artefacten. Steyerl heeft het over ‘junk time’, het gevoel moe en afgeleid te zijn door onze telefoons en werk, en vergelijkt het met ‘deep time’, het langzame, kalme ritme van het land en de oceaan. Wanneer je de bovenste verdieping bereikt en in de rode theaterstoelen zit, kun je die langzamere hartslag beginnen te voelen. Het herinnert ons eraan dat er een veel groter verhaal gaande is dan wat we op onze schermen zien.
