Robin Skinner van Cavetown laat de stereotypen van Transmasc achter zich

Wanneer Robin Skinner mij ontmoet in een drukke bar in Brooklyn, word ik begroet door een bos oranje haar, een ronde bril met gouden montuur en een zwak Brits accent. Hij vertelt me ​​dat hij nog steeds moet wennen aan de drukte, omdat hij nieuw is in de stad, vers uit Cambridge, als je New York City een stad mag noemen.

Hoewel Robin Skinner een nieuwe inwoner is van het transculturele epicentrum dat bij sommigen bekend staat als de Big Apple, is zijn artiestennaam, Cavetown, een bekende naam voor degenen onder ons die zich in de jaren 2010 op het transgender-internet bevonden. Als je tijd hebt besteed aan het analyseren van de zee van transitievlogs van beroemde makers uit die tijd, zoals Mijl McKenna EN JammidodgerJe bent waarschijnlijk de vroege akoestische ukelele-melodieën van de in Cambridge geboren Gen Zers tegengekomen, zoals ‘Hug All Your Friends’. Skinners artistieke persoonlijkheid is inderdaad enigszins synoniem geworden met een bepaalde zeer memetisch transmannelijk archetype. De grap luidt: waar transfemme-kunstenaars dat vaak doen gedurfde en luide elektronische muziektransmasc-artiesten worden in de populaire verbeelding doorgaans gedegradeerd tot akoestische, zoetsappige deuntjes die poëtisch worden over het vage concept van ‘meisjesjaren’. Skinner, die lacht als ik erover praat, kent het concept heel goed; hij schreef tenslotte “Knoei niet met mij, ik ben nu een kleine jongen en ik ben heel eng” in zijn virale nummer “Boys Will Be Bugs.”

“Ik heb het gevoel dat ik op de een of andere manier verantwoordelijk ben voor dit stereotype”, geeft hij schaapachtig toe.

Indiehits als ‘This is Home’, een hitsingle van haar titelloze album uit 2015, en ‘Juliet’, dat domineerde TikTok-soundbyteshebben tot nu toe zijn alternatieve, grotendeels slaapkamerpopgeluid gedefinieerd. Maar het is nieuw album, Rennen met een schaarhet is een grote afwijking van de Grotstad die we dachten te kennen. Als zijn album uit 2019, Dierenrijkwerd de soundtrack tot de oprechte transmasculiniteit in Kikker- en Padstijl belichaamd door dierenmutsen, belangrijkste cottage-modellenEN Peter Pan-als een bevlieging over de diepe TikTok-pandemie, Rennen met een schaar het is een heel ander beest. De dertien nummers van het album dienen als een duidelijk scherpere, meer volwassen manifestatie van Skinners kunstenaarschap, dat varieert van indierock tot hyperpop tot Screamo, soms binnen hetzelfde nummer. Door dit alles combineert Skinner zijn voorheen akoestische geluid met nieuwere soundscapes die zijn ontleend aan de populaire genres van de vroege jaren twintig.

“Dat maakte het album qua genre zo divers, omdat ik geluiden creëerde die ik leuk vond en die heel zacht waren, meer op mijn oude muziek leken, meer akoestisch, en vervolgens nummers die heel anders waren, en ik moest ze op de een of andere manier in het midden laten samenkomen”, zegt Skinner. “Het hele album zal een paar verschillende wegen in evenwicht brengen.”

In plaats van zich te laten vangen door de verwachtingen die zowel aan onafhankelijke kunstenaars als aan transmasculine mensen worden gesteld, is Skinner vastbesloten het patroon te doorbreken dat hij heeft helpen opbouwen. Door gebruik te maken van felbegeerd elektronisch muziektalent zoals Underscores, een producer die zelf de transvrouwelijke kant van de sonische valuta van de jaren twintig helpt definiëren, Rennen met een schaar steekt het gangpad over om genrelijnen uit te dagen door deze geluiden te combineren, met nummers als ‘Sailboat’ die hyperpop-noise gebruiken met rockelementen.

“Alle meisjes luisteren naar deze coole, grungy muziek, en ik wil er deel van uitmaken”, zegt Skinner. “Ik had zin om die kloof in de muziek te overbruggen, maar ik voelde een energie van: ‘Betreed als transman het gebied van transmeisjes niet. Ga daar weg.’ Ik ben non-binair, dus het is ook een beetje mijn wereld en het is muziek en je kunt er plezier mee hebben. Ik wilde gewoon doen wat ik wilde. Ik heb er absoluut een hekel aan om in een doos te zitten.