Recensie van Vaa Vaathiyaar: Karthi’s roekeloze entertainer

Vaa Vaathiyar Uiteindelijk wordt het een saaie maar charmante versie van een masalafilm, gechanneld door het prisma van een excentrieke humorist, merkt Arjun Menon op.

De MGR-factor speelt een rol Vaa Vaathiyaar

De naam MGR resoneert in de geschiedenis van de Tamil-cinema als herinnering aan vervlogen tijden, waarin cinema, sociale rechtvaardigheid en moraliteit met elkaar versmolten. Het beeld van matinee-idool en politicus geworden MG Ramachandran en zijn idee van heldendom behoren nog steeds tot de weinige dingen waar iedereen, van alle kanten van het politieke spectrum, het over eens kan zijn als een eenvoudiger tijd, waarin het kwaad werd getemperd door een onsterfelijke heroïsche figuur.

Nalan Kumarasamy gebruikt deze historische en culturele context van Tamil Nadu en zijn bevolking als uitgangspunt voor zijn visie op het masala burgerwacht-subgenre. Nalan stelt zich een wereld voor waarin, bijna veertig jaar na zijn dood, wat zou gebeuren als de heroïsche en vaderlijke geest van MG Ramachandran terugkeerde om de stand van zaken te zien zoals ze nu zijn?

Wat zou hij doen? Hoe zou de moreel oprechte held uit talloze moraliteitsverhalen, uitgedrukt in individueel heldendom, denken over een corrupte agent die de kant van de slechteriken kiest door de held van het verhaal te zijn?

Wat Vaa Vaathiyaar dat is alles

Op papier, Vaa Vaathiyaar heeft alles in zich van een roekeloze entertainer die de vermoeide clichés van de masala-cinema omkeert door middel van een aantal slimme conceptuele gimmicks. Maar Vaa Vaathiyar gaat over een interessant plot van de corrupte agent Ramu (Karthi) die zich gedraagt ​​als een moreel gecompromitteerde en geldhongerige agent die zijn leven wijdt aan onbaatzuchtige heldenmoed door de bruisende geest van MGR.

Het centrale dilemma in Ramu’s leven is zijn liefhebbende grootvader Bhoomipichai (Rajkiran), een toegewijde MGR-fan, die zijn kleinzoon ziet als een reïncarnatie van de overleden superster en Gods geschenk aan de massa.

Ramu heeft ook een incident dat verband houdt met het winnen van een lot uit zijn jeugd, wat hem ervan verzekerde dat het soms beter is om Nambiar te zijn (de legendarische slechterik uit de gouden dagen van de Tamil-cinema) dan de gespannen maar straatarme held te zijn die geobsedeerd is door sociale hervormingen, gespeeld bij de meeste gelegenheden door MGR.

In een generatie waar heldendom op het scherm beperkt is tot sensationeel bloedvergieten en schokkend bloedvergieten, is het een opluchting om de zachte, bescheiden heldenfiguur uit een eenvoudiger tijd terug te zien keren naar de grote schermen.

Er is geen dialoogaardappelenarrogantie of schurende lijnleveringen op het werk hier. Het enige dat nodig is, is een ouderwetse zweepsessie en een ritje door de stad ’s nachts voor de held die te paard uitrijdt en mensen op straat redt die om hulp schreeuwen met een passende soundtrack op de achtergrond.

Nalan Kumarasamy levert Vaa Vaathiyaar?

Nalan heeft al snel geen ideeën meer om de aanvankelijke intriges te laten voortduren en zijn schrijven is erg oppervlakkig om de gewenste resultaten te bereiken. Pakkende grappen bedenken is één ding, maar ze met dezelfde overtuiging volgen is iets anders. Het komt snel ter zake en draait er niet omheen als het om het vertellen van verhalen gaat.

Er is een andere versie van Vaa Vaathiyar dat had een saaie, onhandige herhaling van een verleidelijk centraal idee in mindere handen kunnen zijn. Maar Nalan Kumarasamy, met slechts twee films op zijn naam, Soodhu Kaavum EN Kadhalum Kadandhu Pogumhij heeft zichzelf al bewezen als een van de meest interessante komische stemmen in de Tamil-cinema. Er zit een smaak en textuur in zijn eerdere komedies die floreerden doordat ze pikzwart waren en voortkwamen uit de vreemde excentriciteit van zijn underdog-hoofdrolspelers.

Vaa Vaathiyaar is een ondergeschikt werk in zijn filmografie, omdat het populistische beats inruilt voor een bredere aantrekkingskracht en uiteindelijk iets minder scherp wordt dan zijn eerdere werk.

Een oplichterij waarbij de overheid en een malafide groep hackers/activisten betrokken zijn, genaamd Yellow Face, die van plan zijn de corruptie te hervormen door een oplichting waarbij de premier en een zakenman, Periyasaami (Sathyaraj) betrokken zijn, aan het licht te brengen, is het zijverhaal dat we volgen in Vaa Vaathiyar. Dat verhaal, gecombineerd met de wederopstanding van de ouderwetse moralistische heldenfiguur als het alter ego van de corrupte agent, is een zeer creatief idee voor een burgerwachtfilm. Maar Nalan is te afgeleid om fantasierijke ideeën hun volledige potentieel te laten bereiken.

Ramu die een alter ego ontwikkelt, wordt behandeld als een erg handig en gehaast fenomeen, waarbij de grenzen tussen lui schrijven en gebrek aan verbeeldingskracht vervagen. We begrijpen het conflict van de held niet, omdat hij door tegengestelde kanten van de moraal in twee richtingen wordt getrokken. Het staat allemaal in dienst van flitsende actiescènes waarin Karthi op een paard springt en door de stad rijdt voor mensen die hulp zoeken bij het favoriete nieuwe fenomeen van sociale media: Vaathiyar.

Het vooruitzicht om met een verouderde stijl van heldendom de confrontatie aan te gaan met het meedogenloze en meedogenloze kwaad van de huidige wereld wordt slechts als een incidenteel detail onderzocht in Vaa Vaathiyaar.

Karthi brengt de ‘happy-go-lucky vibes’ met zich mee van de opportunistische agent die op zoek is naar de volgende steekpenning of overgebleven zakenkruimels, en zichzelf tactvol op de juiste plaats en tijd in moeilijke situaties plaatst.

Vaa VaathiyarHet is een slechte tweede helft

De tweede helft bleek de ondergang van Vaa Vaathiyarterwijl de film verandert in een alledaagse actiefilm. Nalan maakt te veel gebruik van liedjes en de film stopt abrupt met liedjes en dansen in het midden, alsof hij het momentum wil stoppen.

Het is begrijpelijk dat de impuls is om de structuur van een ouder type ‘commerciële cinema’ te herscheppen, dat gedijde op excessen om de amusementsfactor te stimuleren. Maar de nummers vallen vreemd op als Nalan onbedoeld terugkeert naar het efficiënte, overzichtelijke schrijven met de afleiding van dansnummers die qua sfeer of plot weinig toevoegen aan de film.

Karthi is sterk in de rol van de held gevangen tussen afwisselende ego’s en slaagt erin de oppervlakkige details te laten blijven hangen, ondanks het haastige schrijven dat geen ruimte laat voor enige vorm van introspectie.

Populaire MGR-nummers zoals Raajavin Paarvai EN Naan Ungal Veettu Pillai ze worden er van tijd tot tijd in geremixte versies in gegooid, en de film probeert het nostalgische aspect erin te verwerken, maar door het eigenzinnige schrijven in de tweede helft voelen de willekeurige scènes aan als louter stijloefeningen.

Krithi Shetty wordt verspild als de mystieke maar uiteindelijk geen idee YouTuber Wu, die uiteindelijk een ondersteunend personage wordt in Ramu’s ontmoeting met de alter ego-situatie. Het enige “schoenleer” in Vaa Vaathiyar’s script komt in de vorm van ongemakkelijke interacties tussen Wu en Ramu, die lijnrecht tegenover elkaar lijken te staan.

De film voegt op krachtige wijze de liefdeshoek toe, zoals je raadt het al, het is onvermijdelijk. Onze reguliere films weten gewoon niet wat ze met hun leidende dames moeten doen, nietwaar?

Er zijn onbedoelde verwijzingen naar films als Anniyanwaarin het apparaat van een alter ego werd gebruikt om een ​​fout in de held te corrigeren en zo een levensvatbaardere en sociaal bewustere burgerwacht te worden. Maar het is hier allemaal om te lachen, en Nalan ontrafelt elke logische verklaring van hoe sommige dingen gebeuren zoals ze met de held gebeuren.

De sprong tussen “Vaathiyar” en “Ramu” voelt onderontwikkeld aan, omdat de film je doet denken dat het een geest en een inwonend alter ego van de held is die tussen de twee persoonlijkheden stuitert. De opeenvolgende vechtscènes worden uiteindelijk interpunctie om de show levend te houden, zelfs als de actie na een bepaald punt omslachtig en repetitief wordt.

Er gaan interessante concepten verloren in de vertaling terwijl Nalan jongleert met de tonen van een standaard actievoertuig en een eigenaardig eerbetoon aan een tijd en soort cinema die floreerde door de ernst ervan.

Iedereen kon de tweede helft doen Vaa Vaathiyar in de huidige staat, maar het is pijnlijk om te zien hoe een regisseur van het kaliber van Nalan al het opgebouwde momentum en het oneindige potentieel van een enkele regel over de tijdelijke geneugten van het genre verspilt.

Vaa Vaathiyar wordt uiteindelijk een saaie maar charmante versie van een masalafilm, gechanneld door het prisma van een excentrieke humorist.

Vaa Vaathiyar Beoordeling Beoordeling Beoordeling: