Van Joshua Tyler
| Gepubliceerd
Mensen beschouwen de jaren zestig vaak als de gouden eeuw voor Walt Disney Company-families. Deze films worden gezien als een representatie van hoe entertainment eruit kan zien als het geen agenda pusht of probeert het publiek een of ander randgeloof te laten omarmen. Wie dat denkt, heeft het niet méér mis.
De jaren zestig vormden het startpunt voor een enorme culturele verschuiving in de Verenigde Staten, en ideeën als de hippiebeweging en de feministische beweging waren, hoewel niet populair in de mainstream, al stilletjes omarmd door de kunstenaars en creatievelingen die Disney-films maakten. Dus toen Walt Disney stel een team samen om te creëren Maria Poppins in 1963 werd zijn familiefilm over een magische oppas, of hij het nu wist of niet, een van de eerste films die een publiek aantrok dat zich verzette tegen het wassen van het scherm ten gunste van een opkomend tij van tegenculturele overtuigingen.
gezeefdrukt (bijvoeglijk naamwoord) — Wanneer iets dat op een scherm wordt gezien de manier waarop iemand denkt of voelt volledig verandert, alsof zijn oude overtuigingen worden gewist en vervangen door wat hij zojuist heeft gezien.
Dit is het verhaal van hoe Maria Poppins het dwong Amerikaanse kinderen een ideologie aan te hangen die hun ouders al hadden afgewezen, en creëerde daarbij de rampen van de moderne wereld.
Mary Poppins is een heel ander personage in de boeken
Maria Poppins is aangepast naar een boek van auteur PL Travers. Als je de boeken van Travers hebt gelezen, heb je waarschijnlijk gemerkt dat ze bijna niet lijken op de iconische Disney-film.
Het verhaal van Travers is vreemd, ernstig en soms ongemakkelijk. Disney’s versie herschrijft het in iets zachters, helderder en veel ideologischer gedreven. PL Travers haatte alles aan de Disney-film en was er fel tegen, met luid argument dat deze de waarden die hij kinderen in zijn boeken probeerde bij te brengen, totaal ondermijnde en verkeerd voorstelde.
De veranderingen beginnen bij Mary Poppins zelf, die in de boeken geen leuk, grillig personage is dat haar leven leidt door zich over te geven aan de fantasieën van kinderen. Travers’ versie van het personage is streng, ongeduldig en afstandelijk. Ze is meestal niet erg aardig en is ongelooflijk streng. Het voedt zich nooit; ze corrigeert gewoon. Haar doel is om de kinderen onder haar hoede te helpen betere volwassenen te worden.
De filmversie hanteert de tegenovergestelde benadering. Het heeft een strenge uitstraling, maar is uiteindelijk vergevingsgezind en stimuleert de fantasie en fantasie. Hij minacht gemak en gebruikt sluiproutes als bij toverslag om kinderen te helpen het eigenlijke werk te vermijden. De film zelf bespot alles wat niet puur vermakelijk is en doet er alles aan om kijkers te laten geloven dat het leven van een kind weinig meer zou moeten zijn dan dansen op het plafond.
Disney verandert papa in de ultieme slechterik
Disney’s aanpak Maria Poppins maakt de slechterik van de film, meneer Banks. In de boeken is hij niet de slechterik. Hij is een normale vader en wordt behandeld als een gewaardeerd familielid en leider van het gezin.
In de film wordt meneer Banks behandeld als een monster en de film eindigt door hem letterlijk te vertellen dat hij moet gaan vliegeren.
Op papier is er niets slechts aan wat de heer Banks doet. Hij suggereert af en toe dat zijn vrouw haar gezinsverantwoordelijkheden serieuzer moet nemen, nadat ze letterlijk de kinderen heeft verloren en het niets lijkt te kunnen schelen. Hij wil dat zijn kinderen beleefd en respectvol zijn. Hij wil zijn zoon meenemen naar zijn werk en hem leren hoe hij het kan vinden. Hij probeert zijn kinderen te helpen de waarde van geld te leren kennen en wil een spaarrekening voor hen openen.
Deze fundamentele, standaard, goede ouderschapsideeën worden door de film allemaal als puur kwaad behandeld. Het is de taak van Mary Poppins om de familie te leren hoe ze het praktische advies van meneer Banks kunnen ondermijnen.
Vogels voeren of zoiets
De film zorgt ervoor dat het publiek de spot drijft met praktisch advies met behulp van een bekende propagandatechniek die ‘vergiftiging van de put’ wordt genoemd. De put vergiftigen is wat er gebeurt als een idee in diskrediet wordt gebracht door de bron van het idee aan te vallen, in plaats van het idee zelf.
Dus als je iemand die slecht is vraagt om iets redelijks te zeggen, en dan iedereen laat doen alsof die ideeën net zo slecht zijn als de persoon die ze uitspreekt, dan zullen mensen die ideeën associëren met kwaad. Het maakt niet uit hoe redelijk of logisch die ideeën ook zijn.
Het beroemde ‘Feed the Birds’-moment. Maria Poppins het is de grootste en meest manipulatieve emotionele messlag. En het is allemaal als een val opgezet door Mary Poppins.
De vader van de kinderen vertelt Mary Poppins dat hij de kinderen morgen mee wil nemen naar de bank, om een spaarrekening te openen. Mary Poppins is het daarmee eens, wetende welke route ze zal nemen om de bank te bereiken.
Die avond zingt Mary Poppins een magisch lied over een dakloze vrouw die de vogels voert en tegen de kinderen zegt dat ze haar geld moeten geven als ze willen dat de heiligen vriendelijk naar hen kijken. Mary is zich er terdege van bewust dat ze deze vrouw op weg naar de bank zullen tegenkomen, ook al vinden de jongens het gewoon een fantastisch verhaal.
De volgende dag, op weg naar de bank, komen meneer Banks en de kinderen het dakloze vogelvoeder tegen. Na een avondje voorprogrammeren door Mary Poppins willen de kinderen haar helpen en haar het geld geven dat meneer Banks wil dat ze op de bank zetten.
De heer Banks suggereert vriendelijk dat het geld in plaats daarvan bespaard zou kunnen worden. De jongens raken in paniek, mokken en gedragen zich als monsters gedurende de rest van hun reis naar de bank, waarbij ze zich uiteindelijk zo slecht gedragen dat hun vader wordt ontslagen.
De film beschrijft de hele reeks als een morele mislukking van de kant van meneer Banks. De camera blijft hangen. De muziek zwelt aan. Het publiek wordt hierin getraind Aanraken die voorzichtigheid is wreedheid en meneer Banks verdient alles wat hij krijgt na zijn weigering geld te overhandigen aan een dakloze vrouw.
Hoe Mary Poppins het publiek afleidt van het langetermijndenken
De echte truc hier is dat de film, en in het bijzonder de Feed The Birds-reeks, niet echt tegen hebzucht pleit. Het is ruzie maken tegen langetermijndenken. Herformuleer verantwoordelijkheid als emotionele kilheid. Hij vertelt de kinderen, en de ouders die met hen meekijken, kalm dat vooruit plannen op de een of andere manier minder deugdzaam is dan impulsieve vrijgevigheid.
Dit was ook een van de kernovertuigingen van de tegenculturele beweging van het begin van de jaren zestig. Langetermijnplanning werd door de hippies gedefinieerd als ‘onderwerping aan het systeem’. Dit is geen toeval in een film als Mary Poppins. Dit is opzettelijke conditionering.
Alleen heeft meneer Banks geen ongelijk. Hij heeft gelijk. Bespaar geld EN goed advies. Een kind leren dat geld toekomstige waarde heeft, is een van de belangrijkste lessen die een ouder kan leren. Maar Maria Poppins het verandert het in een karakterfout, omdat het verhaal een reeks subversieve ideeën bevat die het overbrengt.
Mary Poppins maakt verantwoordelijke vaders te schande en moedigt afwezige moeders aan
Dat is de enige reden waarom meneer Banks in de film speelt. Hij wast het publiek tegen de fundamentele, op gezond verstand gebaseerde familiewaarden die destijds populair waren. Waarden waarvan mensen niet overtuigd konden worden om ze op te geven door middel van een eerlijk debat.
In tegenstelling tot de heer Banks is mevrouw Banks functioneel afwezig. Elke dag laat hij de kinderen achter om deel te nemen aan politieke doelen, marsen en bijeenkomsten. De film speelt dit af als bizar en bewonderenswaardig. Het ontbreken ervan wordt niet als nalatigheid beschouwd; het is ingelijst als bevrijding. Hij doet immers belangrijk werk. Een baan waarbij je je kinderen volledig moet overlaten aan een vreemdeling met bovennatuurlijke krachten.
De film stelt nooit de voor de hand liggende vraag: Waarom is het oké dat de moeder dingen gaat doen die niets bijdragen aan het gezin, maar is het monsterlijk dat de vader bezig is geld te verdienen om haar te onderhouden?
Deze asymmetrie is opzettelijk. De film wil dat je boos bent op de man die de rekeningen betaalt, en onverschillig tegenover de vrouw die niet thuiskomt. Verantwoordelijkheid wordt gehercodeerd als onderdrukking. Afwezigheid wordt gehercodeerd als zelfrealisatie.
Emotionele herstructurering om het publiek te manipuleren
Wanneer Mary Poppins arriveert, vervangt ze haar ouders niet overschrijft Zij. Ze is niet zomaar een oppas. Het is een psychologisch tegenwicht. Beloon emotionele toegeeflijkheid. Je maakt discipline belachelijk. Het laat gezagsdragers er dwaas uitzien. Leer kinderen vreugde te associëren met het overtreden van regels en wrok met structuur.
Dit is een klassieke emotionele herkadering.
Emotioneel herkaderen is een overtuigingstechniek waarbij een persoon, een verhaal of een boodschap wordt gebruikt verander hoe u over een idee denkt zonder de feiten van het idee zelf te veranderen.
Mary Poppins maakt geen ruzie met de heer Banks. Zij verduisteringen hem. Het bewijst niet dat hij ongelijk heeft, het zorgt ervoor dat hij irrelevant lijkt. Dit is hoe propaganda werkt. Je weerlegt het tegenovergestelde idee niet; je zorgt ervoor dat hij zich oud, niet cool en vreugdeloos voelt.
Zelfs de bank zelf is letterlijk als monster geschilderd. Kolommen zoals tanden, werknemers leuk drones. Het is geen plek waar stabiliteit wordt gecreëerd; Het is het hol van een slechterik. Het maakt niet uit dat de bank het systeem vertegenwoordigt dat het gezin overeind houdt. Het publiek is getraind om te juichen als het in chaos vervalt.
Tegen de tijd dat de film eindigt, is meneer Banks ‘gerepareerd’. En hoe wordt het opgelost? Wordt niet gevalideerd. Niet gewaardeerd worden. Maar hij verandert in een extravagante, vliegeraar die de ernst helemaal achter zich laat.
Verantwoordelijke volwassenen moeten onverantwoordelijke kinderen worden om te voorkomen dat ze slecht worden
Dit is de laatste truc van de film: de vader moet de zoon worden die verlost moet worden. Hij krijgt geen eer voor zijn gelijk. Hij wordt beloond voor zijn overgave. Zijn verhaallijn is geen groei, maar overgave. De boodschap van de film is duidelijk: verantwoordelijkheid moet plaats maken voor gevoel, anders verdient het om met uitsterven bedreigd te worden.
Maria Poppins leert kinderen dat volwassenen die plannen maken slecht zijn, dat moeders er niet bij hoeven te zijn, en dat geld iets is waar je om geeft, niet iets dat je beheert. Hij omhult die les met warmte en daagt je vervolgens uit om er vraagtekens bij te zetten, zonder zelf de slechterik te lijken.
Zo ziet schermwassen eruit. Je loopt binnen en denkt dat je naar een onschuldige musical zit te kijken. Je loopt weg in de overtuiging dat de meest verantwoordelijke persoon in de kamer altijd het probleem was.
Geniet van jullie gearresteerde ontwikkeling, jongens, jullie zijn weggespoeld.
