Peter’s posters vertegenwoordigden “de antithese van Hollywood-blockbusters”, zegt Tim, ontworpen voor films van mondiale auteurs als Federico Fellini, Akira Kurosawa, François Truffaut, Ingmar Bergman, Andrzej Wajda en Satyajit Ray – allemaal beroemd vandaag, maar toen niet zo erg. “(De films) waren niet geïnteresseerd in klassieke oorzaak-en-gevolg-verhalen, ze gingen allemaal over de unieke visie van de genomineerde regisseur/schrijver”, zegt Tim. “Deze films waren visueel stimulerend, vaak surrealistisch, met persoonlijke eigenaardigheden, dus de foto’s die naar Peter werden gestuurd, gaven hem de vrije hand om bepaalde subteksten te benadrukken.” Uitgelicht in zijn posters voor films als de surrealistische noir van Jean-Luc Goddard AlphavilleNew wave-drama van Éric Rohmer Mijn avond met Maud of de komedie van Simon Spackling Grappig man (die niet eens een eigen Wikipedia-pagina heeft), laat Peter de namen, gezichten en kleuren het meest zeggen, waarbij hij meestal meteen ter zake komt.
De tentoonstelling van Peter komt op het juiste moment. “De commoditisering van film- en franchisederivaten, een voortdurend proces, versnelt alleen maar door de overname van traditionele bedrijven door streaminggiganten, wat waarschijnlijk zal leiden tot steeds meer cookie-cutterfilms en dus posters”, zegt Tim. “Gezien het feit dat veel van de posters die Peter maakte voor films gemaakt onder repressieve regimes waren, zou het tegenwoordig interessant zijn om een Strausfeld-poster te zien voor Iraanse films van regisseurs als Mohammad Rasoulof of Jafar Panahi.”
Peter was niet alleen een stille invloedrijke posterontwerper, maar was ook docent grafisch ontwerp aan de Universiteit van Brighton, waar zijn vaardigheden en kennis van de geschiedenis van kunst en design goed overgingen op de Academie. De films waarvoor hij scènes creëerde, varieerden van Indiase, Japanse, Franse en “achter het IJzeren Gordijn”-films, dus zijn invloeden verspreidden zich ook wijd en zijd, van Käthe Kollwitz en Elizabeth Catlett tot Hokusai of Abanidrath Tagore. Peter’s carrière in het ontwerpen van posters begon in het jaar dat de Tweede Wereldoorlog eindigde, en de cultuur had behoefte aan sterke, effectieve beeldtalen die de aandacht trokken en inspireerden, dus Peter’s ervaring met propaganda speelde waarschijnlijk ook een rol. Hoewel retro-filmposters vaak inherent propagandistisch lijken en hyperbolische citaten bevatten als ‘de beste film aller tijden!’, vertrouwden Peter’s posters op door de studio opgestelde transcripties met illustraties die voor zichzelf spraken.
