HoofdafbeeldingPrada herenkleding herfst/winter 2026Met dank aan Prada
Dit seizoen is het Prada Foundation Warehouse uitgebreid en vervolgens ontmanteld. Aan de randen van de ruimte hingen overblijfselen van leven: open haarden, architraven, lambrisering en lambriseringen die in de lucht hingen, alsof een zestal middenklasseappartementen waren opgeblazen. We zaten in de leegte die ze creëerden en wachtten. Er ontstonden veel ideeën over wat Miuccia Prada en Raf Simons zouden laten zien voor hun herfst/wintercollectie 2026 Prada herenkledingshow: ideeën om door lagen van de geschiedenis te bladeren, de details te begrijpen, maar ze te decontextualiseren en opnieuw te contextualiseren, om iets gedurfd nieuws te creëren.
Dit is natuurlijk achteraf gezien, na het zien van kleding die leek te verschuiven tussen tijdperken, herinneringen en overblijfselen uit het verleden, gevangen tegen een bewegend lichaam – een hoed tegen een schouder gedrukt, manchetten die uit de mouwen gleden, een met juwelen getooide manchetknoop die naar één oor werd bewogen – in een flinterdun silhouet dat dynamisch nieuw leek. In feite waren er veel antecedenten aan de vorm: de gestroomlijnde lijnen van de jaren 1790, de afgezwakte lijnen einde van de eeuw vormen van Egon Schiele in de jaren 1910, de kleinheid van de silhouetten van de jaren dertig. Iets dat deze uiteenlopende tijdsperioden met elkaar verbindt? Politieke revolutie, mondiale economische onrust, dreigende oorlog. Klinkt dit bekend?
“Ongemakkelijk is voor mij het perfecte woord voor de psychologie van dit moment”, zei Miuccia Prada, die het verleden met het heden verbond. “Hoe kunnen we ons de toekomst voorstellen, in dit moment van extreme verandering? Deze collectie is een zoektocht naar schoonheid, elegantie en betekenis.” Ze noemden hun tentoonstelling niet Past and Present, maar eerder Before and Next – een terugblik, om verder te kijken dan het heden. “We vroegen ons af wat er moet blijven van het verleden en wat kun je bouwen op basis van wat je leert?” aldus Raf Simons. “In een moment van onzekerheid vind ik het leuk als iemand ideeën heel precies en duidelijk weet te maken: dit is een idee dat ik geruststellend en geruststellend vind.”
De precisie zat natuurlijk in dat silhouet: losgetrokken van de schouders, strak genoeg om de uitstulping van een arm aan het begin van de mouw te laten zien, terwijl de schouderbladen onder strakke jasjes en jassen golfden terwijl de modellen bewogen. Net als de tentoonstellingsruimte is de gehele structuur verwijderd en radicaal verkleind. Ze waren ongeveer net zo ver verwijderd van athleisure als je je kunt voorstellen, maar er schuilt ook een psychologische troost in strak inbakeren. Eén paar was gemaakt van handschoenfijn leer, ongevoerd en echt als een tweede huid, zo soepel dat je de vlecht van het gaas eronder kon zien. Ondertussen waren er, in tegenstelling tot wat onmiddellijk voorafging aan de populaire online overtuiging, veel lossere pasvormen, in ruime jassen, jassen met ceintuur die deden denken aan vintage skikleding, en donsvullingen. Door de stroom van de show te onderbreken, dienden ze als verontrustende, nuttige hulpmiddelen om ervoor te zorgen dat je ogen nooit helemaal gewend raakten aan die Slenderman-grappen. Elke keer dat ze weer bovenkwamen, voelde je een schok.
Dat gezegd hebbende, was de belangrijkste indruk van deze jurken, zoals Miuccia Prada zei, hun elegantie. ‘Het vergt aandacht, werk, ernst, cultuur, zorg’, zei hij – wat leidde tot al dat maatwerk, gecombineerd met overhemden die, paradoxaal genoeg, geen kraag hadden en werden behandeld als T-shirts. Er was ook romantiek, toen die hoeden nonchalant op het voorhoofd werden gekanteld en de manchetten gemarkeerd waren door vlekken en strepen, als een zuiverheid die door het verstrijken van de tijd was geruïneerd.
De fascinatie voor geschiedenis is bij zowel Prada als Simons nooit gebonden geweest aan retrospectieve referenties of oppervlakkige stijl. Het gaat over de menselijke ervaring, over het leven. Dit is de reden waarom Miuccia Prada antieke juwelen draagt en waar Simons’ verwijzingen naar jeugdculten en muziek vandaan komen. Beide hebben emotionele resonantie. En hier, na een lange afwezigheid, zijn die verwijzingen naar het verleden getransformeerd, opnieuw ontworpen om nieuw te zijn.
Archeologie was een fascinerend begrip, zei Simons backstage. Het veranderde ook je perceptie van het decor van de show, niet als bewijs van vernietiging, maar eerder van ontdekking of nieuwsgierigheid – de ontdekking van schatten. Een positief. Het was ook aanwezig in kleding, wat een fascinatie opwekte voor wat zich onder hun strakke oppervlakken zou kunnen verbergen. Uitnodigend tot onderzoek, aanzetten tot nadenken. En natuurlijk, wat is een betere manier om erin te komen dan erin te stappen? Dat is tenslotte wat kleding betekent.
Of beter gezegd, zoals Simons eenvoudigweg zei: “Mijn hoop en ook mijn overtuiging is dat mensen het leuk zullen vinden wat we creëren.”
