Boekrecensie
Als u boeken koopt die aan onze site zijn gekoppeld, kan The Times een commissie verdienen Boekwinkel.orgwaarvan de vergoedingen onafhankelijke boekhandels ondersteunen.
Marilyns gezicht is ruim 60 jaar na haar dood alomtegenwoordig. Het is een van de weinige die alleen door zijn naam onmiddellijk herkenbaar is, in de gelederen van de Madonna en Maria. Zijn films zijn cultklassiekers, zijn optredens worden nog steeds geprezen. Het is dus geen verrassing dat lezers, nu de honderdste verjaardag van zijn geboorte in juni op de loer ligt, worden getrakteerd op niet één maar twee (minstens) romans over zijn leven en tragische dood.
Er zijn al andere romans verschenen: gedenkwaardig, zij het wild gefictionaliseerd, die van Joyce Carol Oates “Blond”, Om nog maar te zwijgen van de lawine aan non-fictie die is geschreven sinds Marilyn op het toneel verscheen. Maar twee nieuwe openen nieuwe horizonten (of proberen).
De eerste die ik kreeg, “De laatste dagen van Marilyn Monroe”, belooft lezers een “echte misdaadthriller” die onderzoekt of Marilyns dood echt zelfmoord was. Geschreven door Imogen Edwards-Jones met James Patterson, begint het zoals veel thrillers: de huishoudster van Marilyn Monroe vindt haar lichaam en belt haar artsen. Ieder van hen krijgt een meltdown die een soapserie waardig is, zet de plaats delict op zijn kop en een paar uur later wordt de politie gebeld.
Ik verwachtte, gezien de titel en de openingsscène, een roman te lezen die inspiratie putte uit populaire theorieën over de dood van Marilyn en fictief maakte hoe deze hadden kunnen gebeuren. Misschien werd de dokter betaald door de FBI om haar te vermoorden? Misschien was het de huishoudster, een plant van de geobsedeerde dokter?
In plaats daarvan beslaat het boek meer dan 300 pagina’s waarin minutieus aanranders, minnaars, filmshows, modetests, reizen, rivaliteit en acteerlessen worden beschreven. (De bronnenlijst van de roman beslaat maar liefst tien pagina’s.) Het wordt verteld in de kenmerkende, levendige hoofdstukken van Patterson en is aangrijpend om te lezen, maar ik bleef me afvragen wanneer de slechterik zou verschijnen. Helaas gebeurt dat nooit.
Marilyn Monroe op de set van haar nieuwste film, “Something’s Got to Give”, in Los Angeles.
(Geassocieerde pers)
Ondanks dat het de titel ‘The Last Days of Marilyn Monroe’ draagt, besteedt het ruim 400 pagina’s tellende boek in de afgelopen periode minder dan 100 pagina’s. jaar over Marilyns leven en minder dan 10 pagina’s over de dag van haar overlijden. Het volgt geen enkele thrillergenreformule of een true crime-genre-formaat. Het is een biografie. Een gefictionaliseerde film die inspiratie haalt uit echte krantenknipsels, Marilyns geschriften en interviews met haar vrienden. Als fictieve biografie is wat Edwards-Jones en Patterson hebben gecreëerd boeiend en sympathiek. De journalistieke achtergrond van Edwards-Jones komt duidelijk naar voren: het is goed onderzocht en tactvol gepresenteerd.
De hoofdzonde van “The Last Days” is dat er geen plot wordt gekozen. Ondanks de belofte om te onderzoeken wat er met Marilyn is gebeurd, is er geen duidelijke schurk in misdaad- of thrillerstijl.
Een ander probleem is dat er geen hoofdpersoon is. Er is een alwetende verteller die de feiten van Marilyns leven vertelt, in vignetstijl. Maar het is er niet verwachting. Er is niemand die zijn dood onderzoekt of de officiële theorie in twijfel trekt. En er waren opties: zijn oude vriend en roddelcolumnist Sidney Skolsky is een zo goed mogelijke verhalenverteller. De echte assistent-lijkschouwer, die hij beweerde dat hij gedwongen was het certificaat te ondertekenen zijn dood een zelfmoord noemen is een andere mogelijkheid die nooit is uitgekomen. (Een boek dat bijna precies dit doet, als je ernaar zoekt, is dat van JI Baker “Het lege glas”.)
Gelukkig is de roman van Lynn Cullen over Marilyn… “Toen we briljant waren”, ontwijk al deze talloze kogels. Het wordt verteld vanuit het perspectief van Eva Arnoldde innovatieve en beroemde documentairefotograaf – en de enige vrouwelijke fotograaf die Marilyn ooit uitgebreid heeft gefotografeerd. Gedurende de roman verbinden en versterken de twee vrouwen elkaar, waarbij ze elkaar steunen terwijl ze opstijgen naar hoogten die voorheen onhaalbaar waren voor vrouwen.
Het is een empathische roman, verteld door een auteur wiens zorg voor elk van de figuren die ze portretteert op elke pagina terugkomt. Ten slotte wordt Marilyn niet voorgesteld als een cijfer dat moet worden opgelost of als een prooi die moet worden opgesloten. Het is een vrouw. Een duizelingwekkende schoonheid en een ontwapenend talent: met alle sluwheid, de complexiteit van de liefde en de vreugde die daarmee gepaard gaat, betekent het mens zijn.
Marilyn Monroe getuigde in de rechtbank tegen mannen die ervan werden beschuldigd in 1952 ‘onfatsoenlijke’ foto’s van haar te hebben verkocht.
(Los Angeles Times)
Er kan hier waarschijnlijk een essay worden geschreven over de mannelijke blik versus de vrouwelijke blik in fictie (ondanks de samenwerking van de auteur met Patterson). Waar “The Last Days” bijna giftig is in zijn mannelijke verhaal, waarin de feiten van het leven van een vrouw worden gepest zonder rekening te houden met of zich te houden aan gemaakte beloften, is “When We Were Brilliant” een eerbetoon aan vrouwelijke vriendschap en ambitie. Eve Arnold is de perfecte lens om Marilyn te bekijken, omdat ze ons kan laten zien wie Marilyn had kunnen zijn als er geen mannen in de buurt waren. Cullens hoofdpersoon beschrijft Marilyn zowel op het podium als daarbuiten, waar een meer persoonlijke visie op haar naar voren komt. Een belangrijk deel van Arnolds buitengewone talent als fotograaf was haar vermogen om haar onderwerpen haar te laten vertrouwen en haar hun ware zelf te laten zien; dat talent wordt hier op overtuigende wijze weer tot leven gewekt door Cullen, dit keer met Arnold als verteller en scheidsrechter van de waarheid.
Geïnspireerd door Eve Arnolds herinneringen aan Marilyn later in haar leven, vooral in haar fotografieboek:Marilyn Monroe: een waardering” — Cullens roman gaat verder dan het onderzoeken van Marilyn. Het is ook een liefdevol portret van het leven en de carrière van Eve Arnold. We vieren met Arnold de dag dat ze als volwaardig lid werd toegelaten tot het bureau Magnum Photos – en we sluiten ons aan bij haar wanhoop nu haar huwelijk uiteen begint te vallen als reactie op de eisen van haar baan. In een hartverscheurend hoofdstuk aanvaardt Arnold een opdracht van twee weken voor Magnum, waarin hij een gezin volgt dat op een eiland voor de kust van Cuba woont. Als hij zegt dat de achtjarige dochter van het gezin, Juana, schattig is, proberen de ouders haar aan Arnold te geven. In de langzame onthullingen wordt duidelijk dat ze zich zorgen maken dat als Juana op het eiland blijft, prostitutie haar enige toekomst zal zijn vanwege hun slechte economie. Arnolds relatie met zijn zoon is gebrekkig en zijn gezin valt uiteen; hij kan zich echter niet voorstellen dat hij een kind bij zijn moeder wegneemt.
Moederschap is een ander terugkerend thema: Arnolds vermeende mislukking en Marilyns wanhopige hoop daarop. De twee personages krijgen rond dezelfde tijd een miskraam; ze huilen samen in een ontroerende scène voordat de actrice weer “Marilyn Monroe” moet zijn voor de camera’s. Door deze gedeelde gevechten krijgen we het beeld dat Arnold mogelijk de enige persoon is geweest die Marilyn heeft gezien zoals ze werkelijk was. Het is ook door de ogen van Arnold dat we een echte theorie krijgen over wat er gebeurde op de avond dat Marilyn stierf – en het is een sympathieke, zelfs een logische.
Ondanks de tragedie van Marilyns vroegtijdige dood sloot ik ‘When We Were Brilliant’ af met het gevoel alsof ik een feestelijk diner met vrienden achterliet; zelfs dagen later ben ik melancholisch over de ervaring.
Castellanos Clark, een schrijver en historicus uit Los Angeles, is de auteur van ‘Rebellenpersonages: twintig verhalen over rebellen, wetsovertreders en revolutionairen waar je (waarschijnlijk) nog nooit van hebt gehoord.”
