De Prototype Research Series 09 maakt deel uit van het onderzoeksprogramma Stone Islands. Deze serie is bewust beperkt gehouden. Er wordt kleding gemaakt op manieren die normaal gesproken niet in fabrieken worden gebruikt. Dit keer richt Stone Island zich op breiwerk. Ze gebruiken een manier om dit te doen, genaamd geblazen luchtlaminering. Dit maakt het breiwerk duurzaam genoeg om als laag te gebruiken. Stone Islands Prototype Research Series 09 gaat eigenlijk over testen met breiwerk.
Het project begint met een soort vest. Het is gemaakt van katoen. Het heeft een capuchon. Van dit vest kunnen honderd verschillende kledingstukken worden gemaakt. Elk kledingstuk heeft een kleur. Deze kleuren zijn gemaakt voor dit project. We hebben kleuren, zachte kleuren en kleuren die bij elkaar passen. Ze zijn allemaal hetzelfde. Dit maakt elk kledingstuk uniek. Het project gaat over op een bepaalde manier anders zijn, over dingen te veel veranderen. Het katoenen chenille vest met capuchon vormt de basis van het project en de verschillende kleuren maken elk stuk speciaal.
Het waterdichte en ademende membraan hecht enigszins aan het shirt. Het is gemaakt met een drievoudig lamineerproces. Het vest wordt gedragen op een paspop die opgeblazen kan worden. Deze mannequin heeft een gecontroleerde warmte waardoor het membraan aan het vest blijft hechten. Wanneer dit gebeurt, kunt u enkele onvolkomenheden aan het oppervlak zien. Deze onvolkomenheden zijn als een handtekening op elk waterdicht en ademend membraanvest en laten zien hoe het is gemaakt.
Het membraan is echt moeilijk te zien, waardoor je nog duidelijk de textuur van het garen, de kleur en hoe het vest in elkaar is gezet kunt zien. Het waterdichte en ademende membraan is er nog steeds. Het belemmert de textuur van het garen en de diepte van de kleur niet. De mensen die dit ding hebben gemaakt, hebben veel aandacht besteed aan het ontwerp. Ze hebben zakken aan de ene kant, die heel glad is, en de andere kant heeft zakken zoals je ziet op een kangoeroekostuum. Toen ze de ritsen aanbrachten, zorgden ze ervoor dat de randen mooi glad waren, zodat je kon voelen dat iemand het echt met zijn eigen handen had gemaakt en niet met een machine. De ontwerpbeslissingen zijn erg zorgvuldig.
De installatie op Stone Island Tortona vertaalt productielogica naar ruimtelijke taal. Geïnspireerd door rondbreimachines, ontstaat het apparaat door demontage en herconfiguratie. De draden vloeien naar boven, de opblaasbare vormen weerspiegelen het rolproces en de kledingstukken lijken gerangschikt in chromatische ringen. Geluid versterkt het ritme van de productie en transformeert het proces in een omgeving.
