Van Roberto Scucci
| Gepubliceerd
Wanneer een stand-upcomedian een scenario schrijft, heb ik meestal mijn bedenkingen, omdat de film er vaker wel dan niet uitziet als een recyclingstortplaats. Ik ben 2021 ingegaan Goed op papiereen Netflix-origineel geschreven door Iliza Shlesinger en geregisseerd door Kimmy Gatewood, ervan uitgaande dat het net zo goed zou gaan als die van Bill Burr Oude vaders of Jerry Seinfeld Niet mat. De zorg is altijd dezelfde: als je hun komedie al kent, heb je het waarschijnlijk allemaal al gehoord. verrassend, Goed op papier het vermijdt die val, en de humor komt tot uiting, of je nu een gewone filmkijker bent of iemand die standup op de voet volgt.
Als iemand die de komedie van Iliza Shlesinger kan accepteren of verlaten, omdat ik haar altijd heb gezien als het vrouwelijke equivalent van Dane Cook, was ik oprecht verrast door de manier waarop haar verhalen hier terechtkwamen. Zelfs met Goed op papier redelijk voorspelbare kadrering, werkt nog steeds als een solide romantische komedieen het bewijst dat komieken een speelfilm kunnen verfijnen die niet aanvoelt als een reeks losjes met elkaar verbonden stukjes die aan elkaar zijn genaaid om een speelduur te bereiken.
De verwachte stand-up opstelling
Goed op papier wordt geopend met een bekend apparaat, spiegelen laat zien hoe Seinfeld EN Louie te beginnen met Iliza Shlesinger die een datingroutine uitvoert die het verhaal omkadert. Je kent de oefening. Een cabaretier werkt met het publiek, waarna we ingaan op het verhaal dat uit het stuk komt. Ik heb deze structuur in sitcoms altijd leuk gevonden, maar ik was bang dat het zou uitmonden in weer een zelfingenomen ‘kijk eens hoe grappig ik ben’-film, wat een veel voorkomende valkuil is als cabaretiers hun eigen films schrijven.
Het verhaal zelf is een volledig ontwikkelde versie van een Shlesinger-nummer dat in 2015 werd uitgevoerd voor Comedy Central. Dit gebeurt niet serie getiteld “Lying Brian”. In Goed op papier“Lying Brian” neemt de vorm aan van Dennis Kelley (Ryan Hansen), een potentiële vrijer die Andrea Singer (Iliza Shlesinger) ontmoet terwijl hij naar huis loopt van een auditie. Op papier controleert Dennis elke doos. Hij lijkt rijk, slim, charmant, grappig en volkomen tevreden in de vriendenzone. Wanneer hun vriendschap langzaam iets romantischer wordt, wordt Andrea meegesleurd, terwijl haar beste vriendin Margot (Margaret Cho) meteen onzin ruikt.
Dennis beweert aan Yale te zijn afgestudeerd en hedgefondsmanager te zijn, maar toch is hij altijd beschikbaar als hij moet werken, drinkt iedereen onder de tafel, weigert Andrea te laten zien waar hij woont en wordt zijn creditcard meer dan eens geweigerd, waardoor iemand anders de rekening moet betalen. Ondanks dit alles blijft hij ontwapenend charmant en heeft hij altijd een antwoord klaar op elke verdachte vraag die Margot hem stelt. Terwijl Andrea dieper in de relatie duikt, beginnen zijn twijfels naar boven te komen, maar hij blijft toch vooruitgang boeken, tot grote frustratie van Margot.
Omdat het op papier goed werkt
Ik verwachtte volledig dat ik teleurgesteld zou zijn toen ik op play drukte Goed op papiermaar wat ik in plaats daarvan kreeg was een bruikbare, soms echt grappige film, gemaakt door iemand die het goed doet op het scherm, ook al ben ik niet bijzonder geïnteresseerd in zijn stand-up karakter. Ik was me aan het voorbereiden op een volgende Oude vaders situatie, een film die zijn momenten had, maar uiteindelijk aanvoelde als veel oud materiaal als je de carrière van Bill Burr al enige tijd had gevolgd. Jerry Seinfeld heb een soortgelijk probleem ondervonden Niet matwat meer een genotzuchtige oefening bleek te zijn, gebaseerd op sterrenkracht dan een volledig gevormde film.
Goed op papier het voelt anders omdat het zich er daadwerkelijk toe verbindt een film te worden. Het is duidelijk geïnspireerd door een stand-up gedeelte, maar dat gedeelte is uitgebreid tot een samenhangend verhaal met een begin, midden en einde. Er is hier veel van de bekende komische stem van Shlesinger, maar deze vertaalt zich verrassend goed naar de speelfilm. Het voelt nooit alsof je door albums en specials bladert om punchlines te hergebruiken om scènes te vullen.
Ik begrijp waarom Bill Burr zijn hele merk in één woord wilde samenvatten Oude vaders als een manier om een breder publiek te bereiken, maar door zo zwaar te leunen op het materiaal waar de film al bekend om staat, voelt de film nooit nieuw of bijzonder spannend aan. Goed op papier zorgt voor een veel beter evenwicht. Je kunt de komedie van Shlesinger kennen en toch van het verhaal genieten, omdat hij nieuw terrein verkent terwijl hij trouw blijft aan zijn gevestigde karakter.
Goed op papier wordt gestreamd op Netflix.
