Een karakterstudie die het gordijn voor de MCU opheft

In november 2023 kondigde Marvel Studios de banner “Marvel Spotlight” aan voor geselecteerde series die zich zouden concentreren op meer gefundeerde, karaktergedreven verhalen die geen grote impact zouden hebben op het grotere verhaal van het Marvel Cinematic Universe. Dit zouden shows zijn waar gewone fans in zouden kunnen duiken zonder het gevoel te hebben dat ze ‘hun huiswerk moesten doen’ om te begrijpen wat er aan de hand was, en gelanceerd met de Disney+ serie ‘Echo’.

De nieuwste toevoeging aan deze serie is ‘Wonder Man’ van Destin Daniel Cretton, de gelimiteerde serie van acht afleveringen waarin de titulaire held Simon Williams centraal staat, gespeeld door Yahya Abdul-Mateen II. ‘Wonder Man’ volgt aspirant-acteur Simon Williams, die al tien jaar in de industrie actief is. Hij is een getalenteerde acteur en zeker knap genoeg om een ​​hoofdrolspeler te spelen, maar zijn gewoonte om filmdagen te verlengen met suggesties voor verschillende lezingen of blokken maakt hem tot een nachtmerrie voor producties. Maar na een onwaarschijnlijke ontmoeting met Trevor Slattery a een vertoning van “Midnight Cowboys” (geef een loonsverhoging aan degene die Disney zover heeft gekregen dat voorstel goed te keuren), komt hij erachter dat een grote studio bezig is met het opnieuw maken van ‘Wonder Man’, de superheldenfilm waardoor hij überhaupt acteur wilde worden. Er is alleen één probleem: individuen met superkrachten kunnen geen acteurs zijn.

Wonder Man wordt algemeen beschouwd als een B-tier held in de Marvel-canon ondanks dat hij over ionenenergiekrachten op A-niveau beschiktdus voor gewone Marvel-fans zal deze interpretatie van het personage de definitieve versie in hun gedachten worden. Gelukkig is ‘Wonder Man’ een gegronde, volwassen karakterstudie die het gordijn voor het Marvel Cinematic Universe opheft, en dat doet het eindelijk ook. iets om het belang van “Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings” te versterken, waardoor Trevor Slattery/The Mandarin (Ben Kingsley) terugkomt.

“Wonder Man” is de antithese van de intergalactische, multiversum-hoppende, melkwegverslindende schurkenstaten die veel van de recentere avonturen van de MCU domineren.behalve mijn dierbare emotionele huisdieren, de “Thunderbolts”), veel meer geïnteresseerd in het onderzoeken hoe supermensen van niet-Avengers-niveau door de wereld bewegen. Simon Williams heeft inderdaad superkrachten, maar hij ziet ze als een obstakel bij het nastreven van zijn dromen. Hij bezoekt de theaters in Los Angeles alsof het religieuze instellingen zijn om van de besten te leren, en hij is het soort man dat een beroemdheid ontmoet en een van de minder bekende rollen tevoorschijn haalt in plaats van degene waar hij het meest bekend om is.

Voor zelfbenoemde filmliefhebbers is het een passie die Williams onmiddellijk herkenbaar maakt. Zelfs als hij duidelijk zijn carrière saboteert door overdreven bezorgd te zijn op de set van ‘American Horror Story’ tot het punt waarop hij wordt ontslagen uit de show, steunen we hem nog steeds omdat we weten dat zijn hart puur is. Hij en Trevor Slattery krijgen een band door film en de kunst van het acteren, waarbij de eerste op zoek is naar zijn grote doorbraak en de laatste zijn carrière nieuw leven wil inblazen. Het komt sterk overeen met de karakterisering die we zagen tijdens de one-shot ‘All Hail the King’, die nu het eindresultaat laat zien van wat er gebeurt als iemand zich leunt op de slechtst mogelijke stereotypen over pretentieuze acteurs.

“Wonder Man” schuwt de details niet van hoe de filmmagie feitelijk wordt gecreëerd en het nodige liefdesverdriet dat daarmee gepaard gaat. De chroma key van digitale werelden die op blauwe schermen zijn vervangen, wordt ingeruild voor romantische shots van Los Angeles en de filmindustrie die een groot deel van zijn esthetiek bepalen, waardoor het publiek dezelfde liefde krijgt die Williams voor Hollywood heeft.

Aflevering 4 van ‘Wonder Man’, ‘Doorman’, wijkt af van het hoofdverhaal en vertelt in plaats daarvan een op zichzelf staand verhaal over DeMarr Davis, ook bekend als Doorman (Byron Bowers), de superheld die verantwoordelijk is voor de ‘Doorman Clause’, een Hollywood-verbod op superkrachten in film-/tv-producties, waarbij acteurs afstandsverklaringen moeten ondertekenen waarin wordt bevestigd dat ze niet bovenmenselijk zijn. Volledig in zwart-wit gepresenteerd, met de beste cinematografie van het hele seizoen en gebaseerd op een waterdicht script van Zeke Nicholson, voegt ‘Doorman’ zich al snel bij andere geweldige one-offs aller tijden, zoals ‘A Dark Quiet Death’ van ‘Mythic Quest’ en, meer recentelijk, ‘Hunter’ van ‘Heated Rivalry’. Het is de perfecte inkapseling van ‘show, don’t tell’, waardoor de ernst van de impact die de keepersclausule heeft gehad op aspirant-acteurs als Simon Williams echt gevoeld en begrepen kan worden door het publiek.

Het is ook onmogelijk om de keepersclausule niet te zien als een overdreven reactie van de kant van de industrie, en om de parallellen te zien met de talloze manieren waarop acteurs aspecten van hun identiteit hebben moeten onderdrukken om hun dromen na te streven. Het feit dat Simon gedwongen wordt zijn superkrachten te verbergen, is niet anders dan degenen die hun naam hebben veranderd om ‘minder etnisch’ over te komen, hun fysieke verschijning hebben veranderd om beter aan te sluiten bij blanke, eurocentrische schoonheidsnormen, hun mening over politieke regimes en mondiale wreedheden verborgen hebben gehouden, of vele jaren in de kast hebben doorgebracht. Superheldenverhalen hebben dat Altijd bestond om parallellen te trekken met problemen uit het echte leven geef de macht terug aan degenen die zich machteloos voelenen de ‘Doelman’ is een lichtend voorbeeld van die altijd groene waarheid.

Marvel had ervoor kunnen kiezen om de keepersclausule terloops te vermelden – en als dit een film was geweest, zouden ze dat zeker hebben gedaan – maar door diep te graven produceerden ze een van de beste afleveringen van Marvel Television tot nu toe.

Terwijl het Marvel Cinematic Universe op volle kracht vooruit is met ‘Avengers: Doomsday’, een film die handhaaft nog steeds zijn mysterieuze plot en duidelijk gebaseerd op de belofte dat elke superheld waar je ooit van hebt gehouden ooit zal verschijnen, geven meer intieme verhalen zoals ‘Wonder Man’ me echte hoop voor de toekomst van Marvel. Nu het DC-universum van James Gunn en Peter Safran in volle gang is, heeft Marvel eindelijk echte, creatieve concurrentie in de categorie capes en panty’s. Als ze willen overleven, moeten ze doorgaan met het creëren van projecten met personages waar mensen om geven, en dat betekent het introduceren van niet-Avengers-pijlers met kwaliteitsverhalen die kijkers een reden geven om een ​​nieuwe favoriete held te hebben. Deze kleinschaligere projecten zijn minder geïnteresseerd in spektakel op zichzelf en meer geïnteresseerd in waarom deze personages überhaupt bestaan. Ze herinneren het publiek eraan dat de MCU niet uitsluitend is gebouwd op crossover-evenementen, maar op meeslepende individuen wier persoonlijke reizen ervoor zorgden dat die grotere momenten resoneerden. Ik moet toegeven dat ik voor deze show nauwelijks bekend was met Wonder Man/Simon Williams, maar met “Wonder Man”, mijn warmste introductie, werd het meteen een favoriet.

En dat komt omdat de beste helden van het leven degenen zijn die zowel ambitieus als herkenbaar zijn; degenen die ons inspireren, niet omdat ze de wereld met een knip van hun vingers kunnen redden, maar omdat ze worstelen, aan zichzelf twijfelen en nog steeds proberen het goede te doen. Dit zijn de personages die ons het gevoel geven dat heldendom geen onbereikbaar ideaal is, maar iets dat geworteld is in alledaagse keuzes. Door meer intieme verhalen zoals ‘Wonder Man’ te vertellen, maakt Marvel gebruik van die kernkracht en herinnert ons eraan dat helden er het meest toe doen wanneer ze zich eerst mens en vervolgens super voelen.

/Filmbeoordeling: 7,5 uit 10

“Wonder Man” gaat op 27 januari 2026 in première op Disney+.