Simon Williams (Yahya Abdul-Mateen II) is de slechtste acteur die je kunt zijn. Zeker, hij is getalenteerd; hij blaast vaak castingagenten op op basis van zijn audities, met een geest die onmiddellijk elke film die hij heeft gezien en elke uitvoering daarin catalogiseert. Maar dat betekent allemaal niets als hij niet uit de weg kan gaan.
Simon is een schooldenker, onhandig tot op het punt van zelfobsessie. Hij boekt kleine rollen in grote producties, maar raakt ze net zo snel kwijt door vermeende scriptwijzigingen te eisen. Hij kan geen verbinding maken met een personage zonder een ingewikkeld achtergrondverhaal te creëren dat evenveel pijn doet als helpt. En misschien wel het ergste van alles is dat hij krachtige, op energie gebaseerde superkrachten onderdrukt, machten die hem – dankzij een discriminerende clausule genaamd ‘The Doorman Clause’ – hem juridisch beletten auditie te doen voor de meeste grote Hollywood-producties. Een kleine verandering in de stemming kan een seismische gebeurtenis veroorzaken die vergelijkbaar is met een kleine aardbeving. En als iemand die openlijk zijn emoties toont, zou Simon waarschijnlijk de stad Los Angeles plat kunnen branden zonder met zijn ogen te knipperen. In elk ander Marvel-project zou hij oog in oog komen te staan met Thor, de God van de Donder. Opvallend is dat zijn krachten eerder als een vervelend ongemak aanvoelen De wonderman uit de verstikkende ernst van deze franchise en naar het rijk van een absurdistische sitcom.
Simon Williams is niet jouw typische MCU-held. Dat maakt het zo overtuigend.
Marvel Studio’s
De wonderman het is anders dan elk eerder Marvel-aanbod. Verrassend genoeg is het veel beter dan waar het recht op heeft. Een knipogende satire op de wereld van de showbusiness, superheldenmoeheid en de kunstgreep van geheime identiteit zou helemaal niet moeten werken binnen de MCU, en toch werkt het, en doet het perfect. Dit is grotendeels te danken aan Destin Daniel Cretton, die terugkeert na het regisseren van de film Shang-Chi en de legende van de tien ringen om zijn affiniteit met intiem drama te verdubbelen. De wonderman het is een verdomd bijna perfect huwelijk tussen aardige mensen karakterstudie en ongewone superheldenoorsprong, maar het is bovenal (en met het meeste succes) een klassieke buddy-komedie.
Al deze uiteenlopende thema’s kristalliseren zich uit wanneer Simon samenwerkt met een ervaren acteur, een parttime terrorist en… Shang Chi scène-diefstal Trevor Slattery (een rebelse Ben Kingsley). Het is een vreemde koppelcombinatie die eigenlijk niet zou moeten werken, maar uiteindelijk elke Marvel-bromance die eraan voorafgaat, overschaduwt. Voor wat het waard is, het helpt dat het zo is type Gebouwd op een leugen: Hoewel Simon en Trevor onmiddellijk een band krijgen over hun gedeelde obsessie met handelen met een hoofdletter, is de enige reden dat hun paden elkaar kruisen te danken aan enige inmenging van het Department of Damage Control. Ze volgen Simon al een tijdje, en hoewel de slijmerige agent Cleary (Arian Moayed) weet dat hij een bedreiging vormt voor de openbare veiligheid, heeft hij nog niet het bewijs om dit te bewijzen.
Gelukkig voor Cleary heeft Trevor zijn gevangenisstraf nooit uitgezeten omdat hij zich voordeed als de Mandarijn IJzeren man 3. Nu zijn carrière eindelijk weer normaal begint te worden (afgezien van het dagelijkse ‘Hé, was jij toen geen terrorist?’), zou Trevor er alles aan doen om een nieuwe periode in de supergevangenis te vermijden. Dan stemt hij ermee in Simon te begeleiden bij de auditie van zijn leven: de hoofdrol in de herstart van een oude superheldenfilm. De wonderman – onder het voorwendsel de acteur in moeilijkheden te bespioneren.
Met een hilarische vriendschap als kern, De wonderman het vliegt als een buddy-komedie.
Marvel Studio’s
Uiteraard krijgt dit onwaarschijnlijke duo gaandeweg een band. Door Wonder Man’Met zijn acht hapklare afleveringen (je kunt het hele ding op één dag binge, en dat zal zeker gebeuren), overleven Simon en Trevor het ene sitcom-cliché na het andere. De meeste omvatten reizen naar de meest uiteenlopende uithoeken van Los Angeles, ontmoetingen met acteurs die zichzelf spelen (zoals De matrix’Het is Joe Pantolianoeen oude vriend van Trevor vóór de release van Mandarin) en natuurlijk hun noodlottige auditie voor De wondermande film. Cretton maakt opnieuw perfect gebruik van Kingsley als Trevor – de serie is lachwekkend grappig, grotendeels dankzij zijn briljante versvoering van regels. Het zigzagt waar Abdul-Mateen zag, waardoor een perfecte balans ontstaat tussen zwaartekracht en grenzeloze humor. Hun tegenslagen en de daaruit voortvloeiende grappen zijn erg belangrijk in het honkbal en zullen zeker veel hervormde, ambitieuze of werkende acteurs prikkelen. De rest zal iedereen aanspreken met zelfs maar een voorbijgaande kennis van het industriële superheldencomplex.
De wonderman het is een metakomedie zonder het zelfvoldane sarcasme. Het is verfrissend serieus over de rol die deze films spelen binnen de industrie (misschien omdat Marvel er niet in is geslaagd zijn brood en boter er te diep in te steken, maar toch). Wanneer de gerespecteerde regisseur Von Kovak (Zlatko Buric) vertelt over zijn visie op het nieuwe De wondermanhet gaat terug naar hoe superheldenfilms aanvoelden: vol hoop, kleur en gevoel. En dat gevoel blijft je graag bij De wondermande show leunt meer op zijn taken jegens de MCU in de achterste helft. Dat komt omdat Cretton en zijn medewerkers Simons afkomst met schrijnende persoonlijke belangen doordrenken. Het kost veel moeite om de angsten van het personage in detail te beschrijven, de relaties te onderzoeken die hem hebben gevormd en de redenen uiteen te zetten waarom hij een carrière in de kunst belangrijker vindt dan aanbeden te worden als een held.
De wonderman combineert superheldeninzet en intiem drama met perfecte finesse.
Marvel Studio’s
De serie schuwt ook het netelige karakterwerk niet: het beeldt Simon af zoals hij is: bang, egoïstisch en verloren, wanhopig op zoek naar een manier om de twee tegenstrijdige roepingen in hem te verzoenen. Zijn meest interessante onderwerpen zijn intern en hebben vaak niets te maken met zijn krachten. Sommigen (zoals haar groeiende wederzijdse afhankelijkheid van Trevor) verliezen feitelijk stoom wanneer de focus terug verschuift naar de grotere MCU, maar dat is een kleine zorg voor zo’n volledig gerealiseerde show. Simons evolutie is subtiel – hij faalt meer dan dat hij bloeit – maar met de hulp van Trevor wordt hij uiteindelijk een betere vriend, een genereuzere acteur en een echte superheld.
De enige WAAR probleem met De wonderman het is dat het bijna te snel voorbij is: je verlangt naar zoveel meer van Crettons kijk op de MCU. Gelukkig valt er nog meer te zeggen van de regisseur Spider-Man: de nieuwe daggepland voor eind 2026, maar De wonderman bewijst dat de franchise in betere handen is dan waarschijnlijk ooit.
