Ik was in Helmand bij de Britse troepen. Het ontwijken van het ontwerp De woorden van Trump zijn een klap in de maag voor de families van de doden | Nieuws uit de Verenigde Staten

Door

23 januari 2026

Na de schade die de Amerikaanse president in Davos heeft aangericht – en vergis je niet, deze was aanzienlijk, met verdere verbroken allianties – is hij er nu in geslaagd deze te vergroten met opmerkingen die even respectloos als vals zijn.

Om te suggereren dat coalitietroepen die met de Amerikanen in Afghanistan vechten ‘een beetje achterblijven; een beetje van het front’ het zal ook een veel bredere weerklank hebben dan debatten over geopolitieke herschikking.

Soms is het moeilijk om te weten of Trump onwetend is of dat het hem gewoon niets kan schelen.

ALS James Matthews en wat ik besprak op de Trump100-podcast, is het waarschijnlijk allebei, misschien zelfs in combinatie met een opzettelijke provocatie, gemakkelijker voor iemand die schijnbaar niet in staat is tot empathie.

👉 Volg Trump100 op je podcast-app 👈

Zijn woorden zullen een harde klap zijn voor de families van de 1.160 niet-Amerikaanse coalitiesoldaten die in Afghanistan zijn omgekomen.

Het zal ook een klap in de maag zijn voor de andere duizenden mensen die gewond zijn geraakt tijdens de strijd in deze oorlog, van wie velen zonder ledematen achterbleven.

En het zal een harde klap zijn voor de soldaten van zoveel landen die opstonden om samen met Amerikaanse soldaten aan de frontlinie te vechten en voor wie er geen dag voorbij zal gaan zonder dat ze nadenken over hun ervaringen in die oorlog.

Afghanistan was de oorlog van Amerika. De Amerikaanse vrienden kwamen in actie en beantwoordden de roep om steun na 11 september. Ruim twintig jaar lang zouden de Amerikaanse bondgenoten dergelijke steun blijven verlenen in een steeds zinlozer conflict.

De troepen die niet naar huis kwamen

In 2007 bracht ik tijd door met Britse en Deense soldaten in de provincie Helmand. Ze bevonden zich in de frontlinie. De Denen verloren in Afghanistan meer soldaten per hoofd van de bevolking dan enig ander NAVO-land.

De veldslagen in steden als Sangin, Musa Qala, Babaji en Nad Ali staan gegrift in de herinneringen van de velen die er waren en de vele families van degenen die niet terugkeerden.

Britten herinneren zich wat een wanhopig trieste routine werd: doodskisten gedrapeerd in de Union-vlag die door de stad Wootton Bassett in Wiltshire liepen terwijl de gevallenen werden gerepatrieerd en teruggebracht naar hun dierbaren.