Paul Mescal haalt enkele van zijn dierbaarste herinneringen op aan de set met Josh O’Connor en legt uit waarom dit “niet voelt als een onderdrukte film over vreemde identiteit”
Romantiek in het hart van De geschiedenis van geluid het begint zoals veel kostbare banden doen: twee vreemden herkennen hetzelfde lied. We zijn in Boston, in 1917, en in een pub die bezocht wordt door studenten van het New England Conservatory, de gevoelige en nieuwsgierige Lionel Worthing (Paolo Mescal) ontmoet David White (Josh O’Connor) wanneer hij de luidruchtige jongeman het populaire liedje Across the Rocky Mountain op de piano hoort spelen. Nadat ze een onmiddellijke en persoonlijke intimiteit hebben opgebouwd, slapen de twee samen, maar David wordt al snel opgeroepen voor de Eerste Wereldoorlog en Lionel keert terug naar de familieboerderij in Kentucky. Na de oorlog neemt David weer contact op en nodigt hij zijn vriend en geliefde uit voor een ‘liedjesverzameling’-reis, waarbij hij door het landelijke Maine reist om volksliederen op wascilinders op te nemen en te archiveren.
Voor Paul Mescal vertegenwoordigt deze expeditie het hoogtepunt van de uiting van liefde voor elkaar tussen de twee mannen. “Het voelt niet als een onderdrukte film over queeridentiteit,” zegt hij tijdens een rondetafelgesprek met de regisseur van de film, Oliver Hermanus. “Ze voelen zich erg op hun gemak bij elkaar. Ik denk niet dat ze naar Maine gaan om aan de waarneming te ontsnappen. Ze gaan naar Maine om volksliedjes te maken. Eén persoon neemt de (muziek) op en David schrijft het. Het is bijna een romantische uitwisseling.”
Mescal’s passie voor de stof komt naar voren in ons gesprek; hij zegt dat hij het script, geschreven door Ben Shattuck, heeft gelezen tijdens het filmen van Carmen eind 2020, en sindsdien voor de productie ervan heeft gevochten. “Ik herinner me dat ik het las, vooral het moment waarop er een (korte) scène was waarin de oudere versie van Lionel perziken uit blik uit blik at. Ik zat schreeuwend in bed te lezen”, herinnert hij zich. “Ik denk dat het een perfect script is. Het kwam onmiddellijk tot stand. Ik wil dat deze film morgen gemaakt wordt. Dat heb ik waarschijnlijk geleerd: films worden niet van de ene op de andere dag gemaakt. Ik dacht: “Oké, ik doe mee, we gaan volgende week filmen.” Het gaat allemaal gebeuren. ”
Het is een gevoel dat Mescal naar eigen zeggen al eens eerder voelde toen hij het script las Na de zon: “Het zijn twee films, qua script, (waar) ik alles in mijn hoofd kon zien. Ik werd erdoor geraakt. Wat Oliver zo briljant deed, is dat ik (toen ik de film zag) door dezelfde dingen werd geroerd als toen ik hem las. Ik denk dat dat heel moeilijk is.”
Als muziek Lionel en David verenigt, dan houdt het voorwaartse momentum van de tijd hen uit elkaar. O’Connor miste de première van de film vanwege een hectisch filmschema op Disclosure Day, de nieuwe film van Steven Spielberg, maar zijn afwezigheid in het interview leek vreemd genoeg gepast, aangezien Davids vertrek uit Lionel’s leven een griezelige gloed achterlaat die tot op hoge leeftijd voortduurt.
“Ik voelde absoluut de afwezigheid van (Josh) toen hij wegging, omdat ik hem al vijf jaar kende en dat deel van de shoot schommelde tussen ongelooflijk leuk en speels, (met deze) diepe momenten van verbondenheid”, legt Mescal uit. “Alleen de gekte om hem water in mijn mond te zien spugen en de volgende dag door Boston te zien rennen. Ik voelde me helemaal in mijn lichaam bij hem, wat geweldig was. Toen hij wegging, kwam het in mijn hoofd terecht, en ik denk dat het personage dat ook een beetje doet.”
Lionel maakt nieuwe vrienden en neemt in de loop van de film verschillende geliefden mee, maar muziek is zijn echte leidende ster, en het niet kunnen delen ervan met David is een groot verlies. Het was niet alleen de helderheid van de visie die Mescal enthousiast maakte over het project, maar ook de manier waarop hij de muziek benaderde. “Het is de muziek waar ik het liefst naar luister in mijn leven”, zegt hij. “Dus als je de kans kreeg om Silver Dagger te zingen, of zelfs de nummers die het niet gehaald hebben, heb ik echt genoten van dat proces, omdat (de film) elegant geschreven was. Ik dacht nooit: ‘Oh, dit is een zangscène.’ Maar het is iets geweldigs om je zowel als acteur als als personage te voelen, om een stille kamer te voelen als je begint te zingen en om je verbonden te voelen met de woorden waarover je zingt.
Maar in The History of Sound kruist volksmuziek de technologie die de onuitsprekelijkheid van zang probeerde te archiveren en over te brengen. Het is duidelijk waarom Hermanus zich aangetrokken zou voelen tot de tegenstrijdigheid die de kern vormt van het project van Lionel en David: cinema is een soortgelijk project dat tot doel heeft de menselijke essentie vast te leggen met apparatuur. “Nu kunnen we dingen opnemen en onze stemmen voor altijd horen”, zegt de regisseur. “De film speelt zich af in deze tijd waarin het een nieuw concept is en een enorme emotionele impact heeft op de manier waarop mensen hun leven leiden. Ik denk dat dat de grote metafoor in deze film is: leggen we onze gevoelens vast? Hoe onthouden we ze? Wat triggert die herinnering?”
deNa het interview deelt Mescal enkele van zijn meest dierbare herinneringen aan het maken van de film: wat Hermanus’ interesse onderstreept in hoe herinnering, emotie en registratie kunnen samensmelten. Net als in de film kunnen de kleinste momenten van herinnering en reflectie ons totaal onbewust overvallen.
“Ik herinner me dat we een dag hadden waarop Lionel wegliep van zijn twee vrienden in Kentucky, wat een van mijn favoriete dagen op de set ooit was”, zegt hij, terwijl hij een scène die zich afspeelt na de liedjesverzamelingsreis, wanneer de mannen alle contact verloren hebben. Lionel is weer thuis, herinnert zich volksliederen en denkt aan verlies, en David komt gemakkelijk in gedachten. “Het was niet bijzonder verhelderend, maar als je zo dicht bij een regisseur werkt, besef je tegelijkertijd ineens: ‘Oh, dit is een groter moment dan we hadden verwacht.’ Ik herinner me dat ik (Hermanus) het in de montagesuite zag knippen. Het was eigenlijk een van mijn favoriete momenten van het hele proces om hem te zien spelen. We speelden Lionel die wegliep, en hij zette – het doet me huiveren – Davids voetstappen op Lionel die stopte, en dan draait Lionel zich om en zie je David. Ik weet nog dat ik er erg door ontroerd was.
The History of Sound is nu beschikbaar in de Britse bioscopen.
