Rick Owens: “De wereld om ons heen is onmogelijk om te negeren”

Als je een modecollectie Tower noemt, denk je onvermijdelijk aan ivoren dingen, aan ontwerpers die luxueus los staan ​​van de realiteit, neo-Nero’s die met hun tafzijde spelen terwijl Rome (of, in dit geval, Parijs) in brand staat. Zo is het niet Rik Owens. Hij is zeker een onmiskenbaar duistere fantast, maar hij is ook geworteld in de (vaak even duistere) realiteit van het heden. “De wereld om ons heen is onmogelijk om te negeren”, zei hij voorafgaand aan zijn herfst/wintercollectie 2026. “De enige weg vooruit is parodie.”

Was hier sprake van een parodie? Misschien zelfs als je niet glimlachte Owens’ sinistere figuren wankelden door een mist die zo dik was dat hun contouren grijs en dreigend werden, bedreigende nachtmerrieachtige verschijningen die zo vervormd leken dat ze onmenselijk leken. Torenhoog was eigenlijk het juiste woord. De meeste waren tot boogieman-proporties gedragen op brutaal puntige platformlaarzen van duurzaam leer en licht wolvilt van een halve centimeter dik, met gespbandjes die deze kleding strak tegen het lichaam tikten. Dit was niet het geval Graag pantser, het was pantser: een bos was gemaakt van steekvaste Kevlar, op een afwijkende manier geweven door een Owens-leverancier in Como, waar al die bizarre taf meestal vandaan komt.

Zijn dit aanvallers, beschermers of slachtoffers – gewapend met Kevlar om aan te vallen of uit zelfverdediging? Dit was nooit duidelijk: zij en wij bleven letterlijk en figuurlijk in het ongewisse. Sommigen struikelden onderweg. Ze zijn alleen maar mensen. En dat humanistische aspect was fascinerend, een idee waar je vaak aan denkt als er een Owens-freakshow naar de stad komt. Ik gebruikte de term ‘monster’ als een soort compliment, zoals ik weet dat Owens dat ook doet. En de leden van Owens’ leger van buitenbeentjes behoren tot de liefste en aardigste mensen die je ooit zult ontmoeten, inclusief dit stilistische katje zelf. Zelfs zijn kleding kan zo hard, agressief en verrassend nieuw lijken, maar ze voelen vaak delicaat aan en komen tot uiting in een fantastische en majestueuze kennis van waar mode vandaan komt. Vertrouw een boek niet, yadda yadda.

De vreemdheid van het vertrouwde Er was ook iets aan deze show dat je aan het denken zette. Owens’ denim shorts met rafelige onderkant in bleek chambrayblauw hadden een pokdalige textuur en leken op geplukte kippenhuid die genetisch aan denim was gebonden. Je tuurde door de mist om te zien waar ze van gemaakt waren. En de duisternis strekte zich zelfs uit tot de uitgebreide, vaag grillige hoofdtooien in Rapunzel-stijl, gemaakt van macramédraden die naar beneden hingen om de kenmerken van de modellen volledig te verbergen, handgemaakt door de in Londen gevestigde ontwerper Lucas Moretti. Ondertussen, toen de modellen van Owens hun torenhoge laarzen vervingen door flinterdunne sneakers met rubberen neuzen, zagen ze er op de een of andere manier nog vreemder uit. Het gewone gedrag van Owen is iets dat je verrast. Maar daar is natuurlijk niets gewoons aan.

Dat is een treffende metafoor voor dit ongewone moment, waarin we allemaal het gevoel hebben dat we in een moeras rondscharrelen, waar figuren als politici en wetshandhavers dragers van dreiging zijn geworden in plaats van bakens van geruststelling, en chaos hebben veroorzaakt in plaats van rust te brengen. En waar het misschien onderdeel is geworden van de taak van een ontwerper om een ​​zekere mate van sociale steun te bieden in plaats van fantasie van bovenaf. Als dat echt het geval is, is Owens misschien wel de beste die we hebben.