HoofdafbeeldingAmiri herfst/winter 2026Fotografie door Paul Phung
Er werd in de jaren zeventig veel gemythologiseerd over Laurel Canyon, het enorme netwerk van huurhuizen, opnamestudio’s, informele lounges en open deuren in de verborgen hoekjes van de Hollywood Hills op de heuvels. Muzikanten, kunstenaars en schrijvers bewogen zich tussen keukens, tuinen en huiskamers: er wordt gezegd dat sterren als Joni Mitchell, The Byrds, The Doors en Frank Zappa elkaar liedjes speelden, feestten, drugs gebruikten en met elkaar sliepen, terwijl ze vrij leefden terwijl ze de muziek schreven waar we vandaag de dag nog steeds naar luisteren. Creativiteit heeft zich in het dagelijks leven ingebed en de identiteit is collectief gevormd door de chaos en rust die de buurt biedt. AmiriDe collectie Herfst/Winter 2026 staat in het middelpunt van deze geografie. “Ik was niet geïnteresseerd in het opnieuw creëren van dat tijdperk”, vertelt ontwerper Mike Amiri vóór de show aan AnOther, “maar in het vastleggen van een geest van creativiteit als levensstijl.”
En net als die kronkelende, poreuze straten van Laurel Canyon ontvouwt de collectie zich als een reeks verbindingen tussen vakmanschap, identiteit en het dagelijks leven die veelheid omarmt. Mike Amiri wijdt zich nog steeds aan kleermakersexperimenten, maar zoals veel ontwerpers die vandaag de dag werken, richt hij zich minder op het in kaart brengen van nieuw terrein en in plaats daarvan op het versterken van de wereld die hij al heeft opgebouwd, waarbij hij de taal consolideert tot iets coherenter en verfijning voorstelt als middel om vooruitgang te boeken.
Als zodanig wordt betekenis overgebracht door middel van vakmanschap en materiaal in plaats van openlijke symboliek. “De emotie komt als je dichtbij komt”, zegt Amiri over handenarbeid en de aanwezigheid van menselijke arbeid in kledingstukken – technieken die waarde winnen door tijd, slijtage en aanraking; iedereen iets om van te houden. Deze logica strekt zich uit tot de omgeving van de show, opgezet als een denkbeeldig Laurel Canyon-interieur: gasten zitten in leren fauteuils op patchwork Perzische tapijten, onder warme lichtbronnen, met muren gevuld met boekenplanken, alsof ze een privéwoning betreden in plaats van een catwalk.
De toon was al gezet vanaf die eerste look: een knappe jonge Jackson Browne-lookalike in een diep bordeauxrood maatpak, lang en smal gesneden jasje en broek, relaxed met een zacht jaren 70-silhouet, halverwege tussen burgerlijke intellectueel en bohemien-romantisch. De garderobe, ontworpen voor de catwalk door Ellie Grace Cumming, hoofdredacteur van Another Man, is opgebouwd uit herkenbare Amerikaanse archetypen – westerse kleding, officiersjassen, leer, denim – gefilterd door Amiri’s transatlantische taal. Het palet, verzacht door nostalgie, versterkt de continuïteit: merlot en bordeauxrood, salie en munt, heldere blauwtinten verduisterd door mist. Kenmerkende elementen zoals maatwerk, laarzen en accessoires zijn allemaal verfijnd en bijgewerkt. “Het gaat erom de taal te laten groeien zonder de ziel te verliezen”, zegt Amiri.
Formele kleding fungeert als de centrale taal van de collectie, maar wordt opnieuw gecodeerd door dagelijks gebruik. Amiri keert terug naar de garderobe van kunstenaars met op maat gemaakte kledingstukken die informeel worden gedragen en toneelkleding die naar het dagelijks leven migreert, ongetwijfeld de ochtend na de avond ervoor losgemaakt van de rugleuning van een stoel. “Het idee dat podiumkleding een alledaags item zou worden, en dat formele kleding simpel en persoonlijk zou worden, heeft voor mij echt iets losgemaakt”, zegt ze. De resulterende silhouetten geven prioriteit aan comfort en mobiliteit: blazers boven Henley-overhemden, losse, open overhemden, laarzen die nette schoenen vervangen, denim geïntegreerd in avondgarderobe – allemaal heel Amerikaans, vernieuwd voor vandaag.
De ontwikkeling van materialen draagt een groot deel van het conceptuele gewicht van de collectie met zich mee. Fluwelen gevlokte denim, getextureerd leer, handverven, kettingsteekborduurwerk en kralenlagen fungeren als langzame oppervlakken: technieken die betekenis verzamelen door slijtage in plaats van door directe visuele impact. “Ze dragen allemaal een geheugen met zich mee”, zegt Amiri. “Hoe vaker je ze draagt, hoe meer ze zich openbaren.” Het is een romantisch idee, en het is moeilijk voor te stellen dat de vroege bewoners van Laurel Canyon de neiging hadden om rafelige spijkerbroeken te dragen of naar de pluizenroller te grijpen.
Al die vroege impulsen die Amiri’s identiteit vormden – de muzikale cultuur, de geest van Los Angeles, de individualiteit, het vakmanschap – blijven aanwezig, maar worden met grotere helderheid en controle verwoord. “Het instinct is niet verdwenen”, reflecteert Amiri. “Het werd simpelweg verfijnd tot een meer zelfverzekerde en nauwkeurige taal. Amiri werd een wereld.” De variatie in die wereld maakt de medley alleen maar zoeter. “(Amiri’s) taal lijkt gedefinieerd, maar er is nog steeds zoveel ruimte om te verkennen”, zegt hij. “Na jaren van verkenning hebben we de goede plek bereikt en vanaf hier vloeit alles op natuurlijke wijze voort.”
