‘Wij zijn de knokploeg en we komen naar de stad. Piep piep,’ zei hij Rik Owens van zijn nieuwste herenkledingshow. Hij citeerde David Bowie‘S Mode – een lied dat als een aanfluiting kwam voor de verwarde en egoïstische Nieuw-Romantische beweging van begin jaren tachtig. En Owens keek naar die geschiedenisles voor AW26 en onthulde een collectie die ging over kracht, schaal en wat er gebeurt als power-dressing opzettelijk grotesk wordt.
Zet op onheilspellend elektronisch geluid in een door rook verstikte omgeving Paleis van TokioDe modellen kwamen langzaam naar voren en torenden boven het publiek uit in torenhoge cargolaarzen met ronde tenen, geïnspireerd op politieschoenen. Met de toepasselijke titel Tower kwam het idee niet alleen terecht op de letterlijke hoogte van het schoeisel, maar ook op de massa en het gezag van de silhouetten zelf. Niets wiebelde of wiebelde ondanks de hoogte; alles voelde geplant, zwaar en volledig gecontroleerd.
Owens heeft de romantiek van zijn recente Temple of Love-tijdperk aan de kant gezet ten gunste van iets harders en confronterends. Gezwollen zakkenjassen van geborstelde alpaca en gekookte wol. Nauwsluitende jassen omhulden het lichaam met glanzend runderleer of Kevlar-canvas, waarbij de kogelvrije binding opzettelijk intact werd gelaten. Donsjassen werden architecturale capes die als messen uitstaken. Lange stofjassen hingen achter wijd uitlopende zakken, terwijl gespierd gesneden leren vesten en leren bolero’s, gelaagd over lichtgewicht overjassen, de aandacht vestigden op de nek en schouders.
Er waren flitsen van humor en perversiteit: clowneske sneakers, vesten waar draden uit leken die op kadavers leken, en leren kwastjes tot op de vloer die het gezicht volledig uitwisden. De kleuren bleven overwegend zwart, beige en bruin, verzacht door botergeel en lichtroze. Pastelkleurige punkschedels, zware zonnebrillen met vizier en langzame, rituele bewegingen bezegelden de cultsfeer. Minder buitenaards dan voorgaande seizoenen misschien, maar nog steeds wezens uit een andere dimensie.
Fotografie door Christina Fragkou.
