Op dit moment, terwijl je dit leest, worden Iraanse demonstranten geconfronteerd met scherpe munitie in de straten van Teheran. Vrouwen riskeren executie omdat ze hun hoofddoek afdoen. Sommige Van 12.000 tot 20.000 mensen Gevreesd wordt dat ze zijn omgekomen als gevolg van de repressie van het protest. Het regime is kwetsbaar, verzwakt door aanvallen op zijn nucleaire programma, geconfronteerd met een economische ineenstorting, geconfronteerd met een bevolking die herhaaldelijk de dood verkiest boven onderwerping. Het venster om regimeverandering te ondersteunen is open. Maar het gaat snel dicht.
De regering-Trump heeft toezeggingen gedaan aan het Iraanse volk. Nu we op het moment van de beslissing staan, is er sprake van een zorgwekkende aarzeling. Dit is niet zomaar een uitdaging op het gebied van het buitenlands beleid: het is een binaire test of het Amerikaanse leiderschap nog steeds de wil bezit om te handelen volgens de vastgelegde principes. Als we hier niet slagen, bevestigen we dat de internationale betrekkingen hun morele kompas volledig hebben verloren.
Joseph Nye van Harvard leerde dat de moraliteit van het buitenlands beleid de integratie van intenties, middelen en consequenties vereist. Goede bedoelingen zonder de juiste uitvoering leiden tot catastrofale resultaten. Wij hebben onze intenties kenbaar gemaakt. De vraag is of we de middelen zullen gebruiken of zullen toestaan dat bureaucratische voorzichtigheid en geopolitieke berekeningen ons verlammen totdat de kans zich voordoet.
Het Iraanse regime is al 47 jaar een totalitaire theocratie die zijn bevolking heeft geterroriseerd, terrorisme van Hezbollah tot Hamas en de Houthi’s heeft gesponsord, drones aan Rusland heeft geleverd om Oekraïense burgers te doden, en kernwapens heeft nagestreefd, terwijl hij zichzelf tot de dodelijke vijand van Amerika heeft verklaard. Opperste leider Ali Khamenei beval demonstranten “zichzelf op hun plaats te zetten”. De rechterlijke macht heeft aangekondigd dat alle deelnemers zullen worden berecht moharebeh – “vijandschap tegen God” – een halsmisdaad.
Toch blijft internationaal links opvallend stil, bevroren in de analyse van macht en identiteitspolitiek. Voor te veel geesten over de hele wereld slagen Iraanse demonstranten er niet in solidariteit te genereren, omdat hun onderdrukkers – de mullahs – worden geclassificeerd als slachtoffers van het westerse imperialisme.
Dit patroon herhaalt zich wereldwijd. In Nigeria zijn er 32 christenen naar verluidt gedood per dag: alleen al in de eerste 220 dagen van 2025 7.087 sterfgevallen. Ruim 50.000 in vijf jaar tijd. Alleen al in de eerste helft van 2025 stierven in Soedan 3.384 burgers. Genocide Watch verklaart dat het fase negen is: uitroeiing. Slechts een klein deel van de noodzakelijke humanitaire financiering is vastgelegd. Een deel van het Palestijnse lijden veroorzaakt soms internationale verontwaardiging. Selectieve moraliteit is verwoestend en doelbewust.
Neem de Tudeh-partij, de Iraanse communistische linkerzijde. Terwijl demonstranten met kogels te maken krijgen, veroordelen ze de demonstraties en waarschuwen ze tegen het Amerikaanse imperialisme. Sommige progressieve Iraans-Amerikaanse academici hebben de roep om verandering afgewezen als verwesterd en onwettig. Ze gebruiken anti-imperialisme om Iraniërs die hun door God gegeven rechten opeisen het zwijgen op te leggen. Wanneer ideologie principes vervangt, krijg je morele blindheid die zich voordoet als verfijning.
De inzet overstijgt Iran. Sinds het moderne natiestatensysteem in 1688 door het Verdrag van Westfalen werd georganiseerd, is staatssoevereiniteit de basis van het internationaal recht geweest. Maar het is een schild geworden voor regimes die hun bevolking brutaliseren. De door Amerika geleide internationale orde van na 1945 ging ervan uit dat soevereine staten de fundamentele rechten van burgers zouden beschermen en dat de internationale gemeenschap zou optreden als zij daarin niet zouden slagen. We staan voor een keuze: soevereiniteit is afhankelijk van de bescherming van burgers of van cynisch realisme waarbij macht goed maakt.
Wat nodig is, is duidelijk. Ten eerste een ondubbelzinnige verklaring dat de Verenigde Staten het recht van het Iraanse volk steunen om hun eigen regering te kiezen en de voortzetting van het bewind van de mullahs niet zullen accepteren. Ten tweede de intensivering van de sancties die zich richten op de economische fundamenten van het regime en er tegelijkertijd voor zorgen dat humanitaire hulp de Iraniërs bereikt. Ten derde: solide steun voor de communicatie-infrastructuur, zodat demonstranten ondanks pogingen tot censuur kunnen coördineren. Ten vierde: diplomatieke isolatie en coalitievorming. Ten vijfde is materiële steun voor oppositiekrachten voldoende om de balans te doen doorslaan.
De vraag is of de regering-Trump dit als een beslissende test ziet – of zij begrijpt dat falen hier voor elk autoritair regime een teken is dat het Westen aan vastberadenheid ontbreekt, voor elke onderdrukte bevolking dat Amerikaanse principes loze retoriek zijn, voor elke bondgenoot dat Amerikaanse verplichtingen onderhandelbaar zijn.
Als we toestaan dat het venster wordt gesloten – als bureaucratische aarzeling of angst voor de oppositie ons verlamt – zal het regime zich opnieuw consolideren. Het zal de protesten met nog grotere wreedheid neerslaan. Hij zal er nog duizenden uitvoeren. En hij zal ervan overtuigd raken dat het Westen de wil ontbeert om zich op een zinvolle manier tegen hem te verzetten. Elke tegenstander zal worden aangemoedigd. Elke bondgenoot zal ons woord in twijfel trekken.
Maar als we actie ondernemen – als we echte steun geven aan de verwijdering van de mullahs – bevestigen we dat morele principes nog steeds van belang zijn in internationale aangelegenheden. Wij laten zien dat de joods-christelijke fundamenten van de Amerikaanse orde vitaal en levensvatbaar blijven. Wij laten zien dat de universele menselijke waardigheid onze trouw blijft afdwingen, dat de vrijheid nog steeds de moeite waard is om te verdedigen, ten koste van alles en met risico.
De Amerikaanse grondleggers geloofden dat rechten van de Schepper kwamen, en niet van de staat. Ze stichtten een republiek die de transcendente morele wet erkende als de basis van de menselijke wet. Thomas Jefferson erkende dat verzet tegen tirannie gehoorzaamheid aan God betekent. Het Iraanse volk vraagt ons deze principes te eren – niet abstract, maar concreet.
Demonstranten kwamen in opstand ondanks dat ze de kosten kenden. Ze vroegen om vrijheid, ondanks martelingen en executies. Ze hebben er vertrouwen in dat Amerika iets vertegenwoordigt dat verder gaat dan geopolitieke berekeningen. Het is nu tijd om te beslissen. Niet volgende maand, niet na verder onderzoek, niet als de omstandigheden perfect zijn. Nu. En van dit besluit hangt niet alleen het lot van Iran af, maar ook de morele geloofwaardigheid van de gehele internationale orde die wij beweren te verdedigen.
We kunnen de inspanningen van het Iraanse volk steunen om de mullahs te verwijderen, of we kunnen een nieuwe kans op vrijheid zien wegglippen terwijl we aarzelen. De geschiedenis zal vastleggen welke we hebben gekozen.
Daniel J. Arbess is de oprichter van Xerion Investments, levenslang lid van de Council on Foreign Relations, en medeoprichter van Geen etiketteneen politieke groepering die samenwerking tussen beide partijen bevordert.
