Wanneer De X-bestanden in 2002 de eerste reeks van negen seizoenen beëindigde, was de bovennatuurlijke sci-fi-procedure grotendeels opraken. De oorspronkelijke sterren David Duchovny en Gillian Anderson waren beiden lange tijd afwezig, terwijl de langlopende ‘mythologische’ complotten te ingewikkeld waren geworden, met meerdere overlappende verklaringen voor de enorme buitenaardse invasiesamenzweringen die FBI-agenten Fox Mulder (Duchovny) en Dana Scully (Anderson) hadden onderzocht. De volgende film uit 2008 De X-Files: ik wil het geloven bood niet veel verbetering, ondanks het terugbrengen van Duchovny en Anderson en het focussen op een eigen verhaal. Het is dus geen verrassing dat fans sceptisch waren over de heropleving van de serie op Fox in 2016, zelfs met de originele sterren en veel oude schrijvers en producenten aan boord.
Tien jaar geleden debuteerde het tiende seizoen met zes afleveringen met ‘My Struggle’, geschreven en geregisseerd door De X-bestanden Schepper Chris Carteren verdergaan waar het was gebleven met zijn steeds evoluerende mythologie. Het is duidelijk bedoeld om de gloriedagen van de show op te roepen, waarbij dezelfde openingsscène wordt hergebruikt en een van de beroemdste UFO-incidenten aller tijden opnieuw wordt bekeken: de vermeende crash van een buitenaards schip in 1947 in Roswell, New Mexico. ALS De X-bestanden Mythologie-afleveringen gaan: ‘My Struggle’ valt ergens in het midden, maar het heroriënteert de show vol vertrouwen voor een nieuw decennium met behoud van de essentiële elementen.
‘Echt bewijs was vreemd genoeg moeilijk te vinden’, zegt Mulder weemoedig over de jarenlange zoektocht van het duo naar de waarheid over buitenaardse wezens op aarde. De X-bestanden fashion roept “My Struggle” vooral meer vragen op. Maar Carter heeft een idee van hoe de focus van de show op complottheorieën is geëvolueerd van marginale sciencefictionnieuwsgierigheid naar een politiek vlampunt. De terugkeer van Mulder en Scully in de zaak komt via Tad O’Malley (Joel McHale), een Alex Jones-achtige talkshowpresentator die extreemrechtse gespreksonderwerpen uitdraagt naast ideeën over UFO-doofpotten. O’Malley is een oplichter die rijk is geworden door zijn goedgelovige publiek te irriteren, maar hij is ook een echte gelovige met echte kennis van buitenaardse technologie.
O’Malley’s informatie is slechts een manier om Mulder en Scully te herenigen met de FBI en hen te herenigen met hun oude baas, Walter Skinner (Mitch Pileggi). Het schrijven van “My Struggle” is soms ongemakkelijk, maar Duchovny en Anderson keren met gemak terug naar hun oude rollen, en hun dynamiek heeft een vermoeide, doorleefde kwaliteit die alleen kan voortkomen uit zoveel jaren samenwerken. De X-bestanden Schrijvers hebben altijd problemen gehad met het balanceren van de Mulder/Scully-relatie, en de uiteindelijke romance van het paar is nog nooit zo bevredigend geweest als de mogelijkheid dat dit zou kunnen gebeuren. Zie ze als een stabiel koppel Ik wil geloven ze voelden zich gedwongen, en Carter koos er wijselijk voor om ze na het uiteenvallen opnieuw te introduceren, waardoor de productieve spanning van hun interacties terugkwam zonder hun complexe geschiedenis te vergeten.
Mulder en Scully hebben een meer vermoeide, doorleefde band in de revival van de serie.
20e-eeuwse vos
Dat verhaal gaat over hun zoon William, wiens conceptie en geboorte verwikkeld zijn in enkele van de meest gecompliceerde mythologieën van de serie. William’s ware identiteit en verblijfplaats vormen een overkoepelend mysterie gedurende de twee revival-seizoenen, maar dat weerhoudt de show er niet van om in individuele afleveringen zijn eigen kenmerkende omwegen te nemen. Als de opleving een paar jaar later was begonnen, zou deze waarschijnlijk in première zijn gegaan op een streamingdienst en zich uitsluitend op geserialiseerde fictie hebben gericht. Op Fox echter De X-bestanden het werkte nog steeds procedureel, en de ongebruikelijke afleveringen van ‘monster van de week’ waren opnieuw sterker dan de mythologische hoofdstukken.
Deze ongebruikelijke afleveringen begonnen onmiddellijk na ‘My Struggle’, wanneer Mulder en Scully terugkeren om te onderzoeken wat een plaatselijke agent ‘enge gevallen’ noemt. Ze gaan van de nieuwste buitenaardse samenzwering naar een mysterieuze zelfmoord bij een geneticabedrijf, en deze op zichzelf staande verhalen brengen de speelse geest en creatieve beelden terug die het beste van voorgaande seizoenen kenmerkten.
De revival maakt ruimte voor op zichzelf staande en ongebruikelijke afleveringen zoals ‘The Lost Art of Forehead Sweat’.
20e-eeuwse vos
Vooral in het elfde seizoen met tien afleveringen maken Carter en de rest van het creatieve team grappige, enge en rare afleveringen die profiteren van de vloeibaarheid van het format. Fan-favoriete schrijver Darin Morgan keert terug voor twee zeer komische afleveringen, waaronder ‘The Lost Art of Forehead Sweat’, waarin op sluwe wijze de samenzweerderige neigingen van de show worden gehekeld, via een zogenaamd vergeten agent van het X-Files-team, gespeeld door Brian Huskey.
Ruimte maken voor formele experimenten zoals die van Morgan – of ‘Rm9sbG93ZXJz’, een briljante, bijna dialoogvrije horrorkomedie waarin Mulder en Scully het opnemen tegen een verraderlijke kunstmatige intelligentie in verschillende slimme apparaten – is de reden waarom deze opwekkingen van twee seizoenen zoveel succesvoller zijn dan fans hadden kunnen voorspellen. Deze afleveringen passen nu naadloos in de serie als geheel, wat leidt tot een einde dat zowel frustrerend als bevredigend is. Het was niet perfect, maar een show die in 2002 volledig uitverkocht leek, bleek veertien jaar later verrassend belangrijk.
