Als ‘Soft & Quiet’ van Beth de Araújo een slam dunk was, is de opvolger, de Sundance-première ‘Josephine’ uit 2026, de titelwinnende hooimaker.
Onbevreesdheid is de superkracht van Araújo, wat duidelijk blijkt uit de vastberaden benadering van de regisseur om schokkende onderwerpen aan te pakken. Hier ziet ze de wreedheid van de wereld door de ogen van een achtjarig meisje. We zien hoe een bruisend, springerig jongetje bevroren en afgestompt raakt tegenover de mensheid, terwijl hij plezier zou moeten hebben, zich geen zorgen hoeft te maken en moet stralen van enthousiasme.
Maar op de een of andere manier is het geen hopeloze film. Araújo’s aangrijpende anti-leeftijdsfilm verandert de lijdensweg van een spookverhaal in een gekmakende veroordeling van ons Amerikaanse rechtssysteem, allemaal begeleid door een monumentaal optreden van de kleine hoofdpersoon.
Mason Reeves speelt Josephine, een voetbalminnend meisje uit San Francisco dat net zo lief als geliefd is. Op een zondagochtend neemt Damien, een endorfineverslaafde (een hoogtepunt in zijn carrière van Channing Tatum) zijn dochter mee voor een routineloopje in Golden Gate Park. Josephine schiet naar voren en probeert speels haar vader te ontlopen. Maar Damien vindt Josephine niet meteen en terwijl het verbijsterde meisje zich achter een boom verstopt, is ze op klaarlichte dag getuige van een gewelddadige verkrachting. Erger nog: zij is de enige die de verdachte voor het gerecht kan brengen. Wat zich ontwikkelt is een enorm verhaal over hoe misdaden rimpeleffecten hebben en hoe vrouwen op generatieschaal in de steek worden gelaten door de samenleving.
Waar ‘Soft & Quiet’ shock- en ontzagstactieken gebruikt om zijn punt duidelijk te maken, legt Josephine haar kaarten voor iedereen zichtbaar bloot. Het is een krachtig robuuste film met een stenen gezicht, gedreven door de emoties die op kniehoogte in de hoofdpersoon woekeren. Je zult je hulpeloos voelen als je ziet hoe Josephine op een smartphone naar ‘verkrachting’ zoekt, of het mannelijke geslacht als geheel aanzet, terwijl haar ouders tegengestelde standpunten innemen over hoe ze moeten uitleggen wat ze zag. Er hangt een kwetsbaarheid boven het gezin, gevangen tussen Damiens ‘leven is niet eerlijk’-praat en het moederinstinct van zijn vrouw om de onschuld van haar kind te beschermen (Claire, gespeeld met tederheid en gratie door Gemma Chan).
Hard maar indrukwekkend is dat Araújo’s tweede speelfilm geen opvulling heeft. Het is een storm van rotte gevoelens die in Josephine woedt. Reeves is fenomenaal als titelgetuige, zo oprecht in haar minderjarige nieuwsgierigheid, maar toch volwassener dan haar jaren. Het is het perfecte instrument om de bureaucratische excuses van de samenleving te overwinnen en een stem te geven aan protesten. Het zet alles in vraag, van de ineffectieve civiele bescherming van het rechtssysteem tot de existentiële angst die ons volgt als regenwolken.
Zijn verbijsterde gezicht, die zwakke stem, terwijl hij hoort dat veroordeelde verkrachters maar drie tot acht jaar kunnen krijgen: in deze dialooglijnen blinkt Reeves uit. Hij is jong genoeg om geen filter te hebben, en hij wendt zich tot advocaten, rechercheurs en zelfs zijn ouders in deze kristalheldere momenten van openhartigheid die steken als psychologische doodslagen.
Sterker nog, Araújo manipuleert de elementen van het spookhuis om aan te tonen dat de misdaden geen geïsoleerde gebeurtenissen zijn. Josephine ziet overal waar ze komt “Greg de verkrachter” (Philip Ettinger). Hij is een geest op de achtergrond die met elkaar omgaat als een denkbeeldige vriend. Het is de misselijkmakende weergave van hoe traumatiserende misdaden iemands leven en de last die belast en onwankelbaar is, kunnen veranderen. Cinematograaf Greta Zozula kadert deze aangrijpende shots van Josephine en Greg in haar veilige ruimtes, terwijl ze misschien haar Oreos eten of met haar knaagdier spelen. Greg wordt een deel van haar leven, een verschijning die niet zal vervagen. Het is onbeschrijfelijk eng en een briljante draai aan de horrordynamiek, bovenop de stressopwekkende spanningen van gevaar die ontstaan als Josephine’s familie geconfronteerd wordt met de zeer reële mogelijkheid dat Greg hun adres weet.
Via Josephine kan Araújo vernietigend commentaar ontketenen tegen het functioneren van de instellingen die bedoeld zijn om ons te beschermen. Het is zo simpel als Greg die ‘niet schuldig’ pleit en vóór de rechtszaak op borgtocht wordt vrijgelaten. Het kleine maar machtige brein van Josephine kan niet begrijpen waarom dit gemene mens vrij rond kan lopen nadat hij heeft gedaan wat hij deed.
Hij hoort hetzelfde onzinantwoord van de hoofddetective van de zaak over het gebrek aan bewijs en de weigering van de officier van justitie om te vervolgen, tenzij het een slam dunk is. Araújo’s dialoog voor Josephine doorbreekt de bureaucratie met de meest fundamentele vragen, niet in staat te begrijpen waarom een ’slechte’ man niet voor zijn daden betaalt. Absoluut verwoestend spul waar je rood van gaat koken, want dit kniehoge kind kan de belachelijkheid dat verdachten meer bescherming krijgen dan slachtoffers of getuigen nadrukkelijk vereenvoudigen.
Wees voorzichtig, Josephine zal je bloed laten koken – en dat zou ook zo moeten zijn.
Hoewel Araújo een tragische weergave is van beroofde onschuld, spreekt Josephine over de patriarchale moeilijkheden van het vrouw-zijn in de hedendaagse cultuur. Chans moederinstincten worden geconfronteerd met de diepste angsten van elke vrouw, en sudderen in deze pijnlijk rauwe montage die tegelijkertijd de grens vormt tussen Claires elegante optreden als professionele danseres en Josephine’s zelfverdedigingslessen.
Damiens uitbarstingen van frustratie waarin hij de spot drijft met ‘eerlijkheid’ zijn wat zijn familieleden in deze miniatuuroven van wrok verandert; een gebroken kind dat nu door seks wordt verward voor plezier of geloof in een heel geslacht. Al deze onbeantwoorde vragen manifesteren zich in adembenemende scènes die zo ver gaan dat Josephine een schaar vasthoudt, en we weten niet zeker of ze die ook daadwerkelijk zal gebruiken. Het beeld van haar strakke vuistje, gebald met witte knokkels, terwijl ze oogcontact met Greg vermijdt terwijl ze op de tribune staat – dit zijn onuitwisbare illustraties die je ziel aan flarden scheuren.
Josephine is zonder twijfel de krachtige winnaar van het Sundance Film Festival 2026. Beth de Araújo is een compromisloze regisseur; een hittezoekende raket vol filmische provocatie en baanbrekende visie. De cast is fenomenaal, inclusief een zware dramatische wending van Tatum die blijft hangen tussen mannelijkheid en empathie, maar het is Reeves die de show steelt. Verwacht een zware, bijna ondraaglijk meedogenloze ervaring (met één groot voorbehoud), maar het is dat teken van lef achter de camera dat Araújo bevestigt als een eeuwige filmmaker om naar te kijken. Neem zeventig zakdoekjes, een stressbal en je sterkste wil mee. Josephine is een bijzondere film, moeilijk verteerbaar maar onberispelijk verwerkt, die je aandacht opeist en nu al in de running is voor de beste film van het jaar.
