I De eerste tien jaar van mijn leven bracht ik door op Vancouver Island, Canada, in een gebied vol parken, meren en bossen. Herten liepen af en toe onze buurt binnen en knabbelden aan de bloemen in onze tuin. In die nek van de (letterlijke) bossen, bergen en herten betekent ook poema.
Mijn zus en ik speelden in een plaatselijk park en liepen daarna naar huis langs een pad dat parallel liep aan een dicht bos. Mijn oudere zus, die drie en een half jaar voor mij lag in het leven en dus lichtjaren voor mij in wijsheid, zou behulpzaam verklaren dat als we een poema zouden tegenkomen, hij mij zou aanvallen, en niet haar, aangezien ik de kleinere prooi ben.
Grote broers zijn niets anders dan zorgzaam, dus frequente uitstapjes naar het park betekenden regelmatig herinneringen aan mijn mogelijke dood. De vlinders in mijn buik draaiden rond en fladderden vervolgens naar beneden elke keer als we de top van de weg naderden, weg van het bos. Was het angst? JA. Spanning? Dat ook. Teleurstelling? Vreemd genoeg wel. Wij hebben nog nooit een poema gezien.
Er is een subreddit die deze specifieke combinatie van opwinding en angst bevordert: r/dierwaar gebruikers foto’s van onbekende wilde dieren delen zodat anderen deze kunnen identificeren. De populairste berichten gaan over kleurrijke hagedissen en zeldzame vogels: YAWN. SNOOZEFEST. Voor mij zorgen berichten met een hoge ranking voor weinig betrokkenheid: ik zoek naar foto’s van lage kwaliteit met een handvol reacties. Ik heb het over trailcam-snapshots met bijschriften als “deze wolf achtervolgde mijn familie”, vergezeld van verschillende opmerkingen van “Dat is een coyote met schurft‘En, lezer, dat is zo Altijd een coyote met schurft.
We zullen zien A onscherpe foto van een rat wat de poster benadrukt is Niet eigenlijk een rat, ondanks zijn grootte, vorm, kleur en ratachtig gedrag. Een ander bericht toont een generieke kleine klootzak met vurige eisen om het wezen te identificeren waaruit hij ontsnapte. Of misschien een de deurbelcamera vangt een poema ’s nachts iemands huis passeren. Een poema?! Die zorgen ervoor dat ik rechtop in bed zit, met het telefoonscherm tegen mijn oogbol gedrukt. Een poema in het echt?! Die geluksvogels. Alleen… hij is simpelweg nooit een poema een dikke tabby. Of een coyote met schurft.
Weinig mensen in deze onderzeeër zijn machtsjagers; ze zijn gewoon hoopvol en nieuwsgierig. Er is een duidelijke ernst die voortkomt uit het plaatsen van een foto van een wazige massa met behulpzaam toegevoegde krabbels wat de bovengenoemde vlek aangeeft. We turen en vragen ons af of die vormeloze massa gevaarlijk is. Of zelfs een dier.
Extreme sporten, illegale drugs gebruiken, daten met emotioneel onbeschikbare artiesten en vervelende artiesten: mensen hunkeren naar spanning, zelfs als – of Waarom – het is gevaarlijk. Met deze subreddit kunnen we adrenaline microdoseren in alledaagse ontmoetingen en er Rorschach-tests van maken. Elke voetafdruk in de sneeuw wordt een potentiële beer. We worden eraan herinnerd dat wij op die zeldzame plaatsen die de mens niet heeft vernietigd, niet de toproofdieren zijn: de natuur is dat wel. Misschien was er iets dat groter en krachtiger was dan wij, enkele ogenblikken geleden.
“Dit is duidelijk een menselijke voetafdruk”, zeggen mensen misschien snel. Maar de originele poster blijft nog steeds hoopvol.
Het dagelijks leven kan heel gewoon zijn, en deze subreddit is een voorbeeld van ons verlangen naar sommigen extragewone voorstelling. Wat als die duif echt een havik was? Wat als de muis in mijn badkamer vandaag geen muis was, maar iets exotischer of zelfs sinister? Ik voel me teruggevoerd naar mijn kindertijd: wat als er maar één keer – maar één keer – een bergleeuw daadwerkelijk uit het bos tevoorschijn kwam en mij aanviel? Niet dodelijk, maar genoeg om van mij het meisje te maken dat een poema-aanval overleefde. God, wat een haast.
